Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: JULI 2017


25.07.17
de teller tikte ...


Vorige zondag klokte de teller mij een jaartje ouder.  In bescheiden kring kreeg dit heugelijke feit een likje verf, gegeven door een handvol familie en vrienden. Knus en gezellig ... méér hoeft mijn hart niet!  Superverrassing was de komst van Zoonlief en mijn schatten van kleindochters.  Kleinzoon van vijf werd samen met zijn mama, getrakteerd door de mama van zijn kleuterklasliefje op een dagje Plopsaland.  Een feest voor de twee 'tortelduifjes'.  Schattig gewoon.  Ik bedacht, hoe Benjamin in de derde kleuterklas als een blok viel voor zijn Julie, het meisje met de gouden haren.  De liefdesbriefjes door hem getekend en geschreven, waren niet te tellen en vaak zat hij popelend te wachten op een antwoordje (dat volgens hem niet altijd vlug genoeg kwam). Onafscheidelijk duo, niet bij elkaar weg te houden.  Zelfs de kleuterjuf voorspelde een kleuterhuwelijk!  Zo mooi, die liefde, die groter groeit dan ze zelf al zijn of ooit zullen worden. Af en toe kom ik Julie nog eens tegen, het meisje met de gouden haren.  Ze is Benjamin nog niet vergeten, al is ze al jaren gehuwd.  Mijn jaartje ouder worden was warm en vol van 'genieten', maar ergens tussen het gelach en getoost, liep een jongetje van amper zes. Onzichtbaar, maar voelbaar aanwezig in mijn hoofd en in mijn hart.  En ik dacht ... je zou nu al dertig geweest zijn, misschien ook met kroost als superverrassing aan de deur, wie weet. Het dromen en verlangen van mijn moederhart stopt niet, zelfs al tikt de teller mij een jaartje ouder en ben ik dankbaar voor alle warmte om me heen.

 

weer een jaar

méér op de teller

 

ik voel me

op handen gedragen

 

vrienden

familie

 

wensen me

lachend veel geluk

 

ergens tussen

die bergen warmte

 

een ijzig lege plek

en een koude hand

 

rond mijn hart

kreunend onder verlangen

 

weer een jaar

méér op de teller

 

... zonder jou

 

Doris - 2017

 

 



gepost door admin 25.07.17 16:16 | permalink | reacties (2) | General
16.07.17
de benjamin ...


Na de logeerpartij van Zus en Broer, was het vorige week de beurt aan de benjamin van de familie, om enkele dagen en nachtjes in ons stulpje te vertoeven.  Onze jongste kleindochter wordt drie in september.  Zijn de oudste blond met blauwe ogen, dan is dit exemplaartje een afgietsel van haar mama.  Donkere haren en donkere ogen, dezelfde vorm van beentjes, het identieke kuiltje in de linkerwang.  Een als het ware 'gekloond' meisje.  Nog niet oud genoeg om naar de bioscoop te gaan, maar zo gehoorzaam bij alles wat we anders deden.  De kinderboerderij, het strand, de markt, het woonzorgcentrum, de frituur, bij het shoppen ... nergens en nooit last van een dwars, lastig of ongehoorzaam kind.  Super!  Tja, ééntje in haar ééntje gaat natuurlijk met alle aandacht lopen.  Niks concurrentie van twee oudere (b)engeltjes en dus de hemel te rijk.  Alle speelgoed: van haar.  Alle zetels: van haar.  De televisie: van haar. Nergens kapers op de kust.  Het Walhalla voor een bijna driejarige, die anders elke dag moet knokken (of liever: knokt) voor haar plaatsje binnenin het gezin.  Sedert ze thuis in een éénpersoonsbed slaapt, kan ik haar hier ook niet meer in het kinderbedje leggen.  Daarom moest ze nu in het grote tweepersoonsbed, waar ook Broer in slaapt als hij hier logeert.  Geen onverdeeld succes, want ze springt zodanig weg en weer in haar slaap, dat ze vorige keer met een bons uit de bedstede viel.  Dan maar gezorgd, dat dat niet meer kon gebeuren.  Deze keer nam ze dan maar de andere kant, om een onzachte landing te maken om vijf uur 's morgens.  Geen betere wekker dan een huilend klein meisje!  Om verdere ongelukken te voorkomen, sliep ik dan 's nachts maar bij haar in bed.  Het lukte wonderwel, al moest ik me tevreden stellen met een bijzonder smal strookje bed.  Het was 's ochtends een warm ontwaken: twee bruine ogen die je met veel liefde aankijken, een klein handje dat vol vertrouwen de jouwe zoekt, een super natte zoen op je wang.  Pure zachtheid van het leven.  Jammer, dat die dingen zo vlug voorbij gaan. Jammer, dat ze zo snel groot worden, dat die intense warmte verdwijnt en dat ze binnen enkele jaren het alleen maar 'lastig' zullen vinden, om die oudjes aan de kust nog eens een bezoekje te brengen.  Zo is dat. We moeten en mogen ze dus op handen dragen, zolang ze daarvoor nog open staan, want straks, binnen afzienbare tijd, is dat allemaal voorbij.  Dan vallen ze niet meer uit het bed.  Als alles goed gaat, natuurlijk.

 

turf van bijna drie ...

 

tederheid

op kleine beentjes

de geur van lief

 

haartjes

zijdezacht aaiend

lokjes nestwarmte

 

kinderblik

in donkerbruin

eindeloos vertrouwen

 

handje

dat steun zoekt

en vindt

 

lijfje

moeiteloos plooiend

naar het hart

 

... mijn hart

 

Doris -  2017  (naar 2011)



gepost door admin 16.07.17 20:36 | permalink | reacties (1) | General
10.07.17
vakantieplezier ...


Vakantie ... dat betekent 'kids in the house'!  En als er hier enkele energieke logeetjes rondlopen, dan moet het schrijven er aan inboeten.  Ik sta er ook versteld van, wat er in zo'n halve week vakantieplezier allemaal kan gebeuren.  Alsof je in plaats van vier dagen, een half leven achter de rug hebt.  Verleden week woensdag arriveerden ze hier vol enthoesiasme: onze toen nog zevenjarige kleindochter en onze vijfjarige kleinzoon.  Het was onmiddellijk genieten van een supernamiddagje strand en zee. Ze gingen samen voor de aankoop en verkoop van papieren bloemen. Zus holde van hot naar her om bloemen aan te schaffen en Broer volgde haar gedwee als een lammetje. Het warme weer en het lange licht gaf ons 's avonds nog de kans tot een eindje fietsen en skeeleren.  De volgende dag kondigde zich heet en drukkend aan.  Een tweede namiddag strand viel in het water.  Letterlijk dan. Kwam Echtgenoot 's morgens al een eerste keer uitgeregend thuis, dan stonden we 's namiddags onder de douche aan zee, terwijl de bliksem flitste aan de horizon en wolken steeds zwarter werden.  Eénmaal terug thuis klaarde de lucht open en steeg de temperatuur nog een paar graden.  Na het avondeten dan nog maar eens de step en fiets genomen tot op het favoriete speelpleintje.  Blijkbaar had de natuur het die dag niet zo goed met ons voor.  De eerste regendruppels vielen toen we plannen maakten om huiswaarts te keren.  Een paar tellen later goot het water, vielen er hagelstenen als knikkers, sloeg een stormwind de bomen bijna tegen de grond en speelden donder en bliksem tikkertje met elkaar.  Zus stepte in allerijl richting thuis, maar Broer, trager op de fiets, deed ons stranden midden dit natuurgeweld. Hagelstenen knikkerden op ons hoofd en onze rug, terwijl we doorweekt en vliegensvlug gelukkig konden schuilen onder de luifel van een voordeur.  Paniek bij Broer, die ik amper gerust kon stellen en paniek bij Zus, die ondertussen veilig thuis, dacht dat er met ons iets verschrikkelijks was gebeurd.  Om van Echtgenoots onrust nog maar te zwijgen.  Al dat gerommel, geflits en geknikker duurde overigens niet lang, zo'n tien minuten en toen keerde de rust terug.  Ik kreeg natuurlijk onder mijn voeten van Manlief.   Wie blijft er nu op een speelplein zitten als je een onweer ziet op je afstevenen?  Mea culpa, mea culpa.  Niettegenstaande dit vooral natte, maar ook angstaanjagende avontuur, sliepen de kids die nacht als roosjes.  De volgende ochtend waren ze al helemaal bekomen.  Tijd voor een wandeling naar de markt, een frietje in het frietenkot en een leuke spelnamiddag op de gekke Niepodag.  Hadden we de vorige dag het wagentje van de jeugddienst met het logo, jaren geleden (toen hij zelf nog animator op het speelplein was) getekend door Zoonlief, zien staan op het pleintje in Nieuwpoort Bad, dan zagen we hier een flauw aftreksel van zijn tekening terug op het gebouw van de jeugddienst. Kindjes natuurlijk trots, toen ik hen erop wees, dat het logo van hun papa's hand was.  Nog trotser toen bleek, dat ze een stempel kregen met hetzelfde logo.  De tekening van hun papa sierde die namiddag hun kinderhand!  Fantastisch toch, dat je hen dan daar blij mee kunt maken. Zoonlief zou best ook een beetje trotser op zichzelf mogen zijn.  Na de Niepodag trokken we naar de kapper.  Kwestie van de haartjes een beetje in te korten tot zomerse coupe.  's Avonds mee met Echtgenoot naar de club, waar ze een paar rondjes reden met hun wagentje op schaal en daarna wandelend naar huis, langs de kaai.  Zelfgemaakte grapjes vertellend. Op zaterdag deden we het rustiger aan.  Een bezoekje aan ma in het woonzorgcentrum, even binnenwippen bij Dreamland en daarna nog een eindje fietsen.  De laatste vakantiedag zat erop.  Gisteren brachten we onze kostbare vracht naar het huis van opa en oma, want daar ging het grootse verjaardagsfeest voor onze kleindochter door.  Vandaag werd ze acht, onze lieve, soms rebelse, eigenwijze meid.  Het meisje, dat deze week met haar Nintendo een foto nam van de foto van Benjamin, hem daarna versierde met bloemen, klavertjes en hartjes en toen ik zei hoe mooi ik het vond, me antwoordde: 'Als jij dood bent, zal ik dat voor jou ook doen'.  Mijn hart glimlachte.

 

het spoor

is gebleven

 

het spoor

kinderlijk achtergelaten

 

geen kruimels

maar zoetwaterparels

 

zacht en intens van glans

vaak nopend tot ontroering

 

nog steeds gaan we

kopje onder tot op de bodem

 

van jouw jonge leven

zoekend naar kostbaarheden

 

een woord

een beeld

een gebaar

 

nooit is het speuren

hopeloos of vruchteloos

 

want wat blijft

is een schatkist vol

 

Doris - 2015

 

 

 

  



gepost door admin 10.07.17 19:37 | permalink | reacties (2) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)