Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: JULI 2019


15.07.19
rommelmarkt ...


Niks dat méér mensen trekt, dan rommelmarkten.  De jaarlijkse uitgave in het Nieuwpoortse stadscentrum greep gisteren plaats.  Waarschijnlijk waren er her en der nog wel een aantal, want de rommelmarkten zijn 'booming business'!  Echtgenoot en ik trokken onze schoenen aan voor een vier uur durende rommelmarktwandeling.  Was het eventjes grijs en nat, dan klaarde het luchtruim tegen de middag toch wat uit, met af een toe een streepje zon over al de rommel die vrouw/man aan de vrouw/man trachtte kwijt te raken.  Gelukkig, want bij regenweer moet alles afgedekt worden en kunnen de passanten niet zien wat er te kopen valt.  Ooit trok ik ook met mijn overbodige kasteninhoud naar rommelmarkten.  Plezant ... op de zeedijk, op pleinen, op grasvelden ... samen met mijn vriendin toen.  Een mooie tijd.  Soms kropen we om middernacht in onze auto, om gepakt en gezakt, toch een interessante standplaats te claimen en in de vroege ochtend paraat te staan voor de vele kijk(koop)lustigen.  Het was vaak dolle pret!  Vandaag zou ik het niet meer zien zitten, om met mijn hebben en houden te gaan vechten voor een rommelplaatsje.  Want iedereen wil natuurlijk het beste plekje: goed zichtbaar, liefst in de zon (als het niet regent) en zoveel mogelijk in het spoor van potentiële kopers.  Met de jaren veranderde de houding van het koopgrage publiek.  Kreeg je vroeger nog de prijs, die je aangeduid had op je te verkopen schatten, dan willen ze het vandaag bijna letterlijk 'gratis'.  Enfin, gisteren dus vier uur langs tal van rommelstanden geslenterd en ... geen euro uitgegeven.  Ons huis zit immers al vol met vanalles en nog wat.  Manlief kon zich niet beheersen en kocht nog een racecircuit ... het zoveelste.  Ik geraak bijna de tel kwijt.  Nu vraag je je waarschijnlijk af, wat hij daarmee zal aanvangen?  Joost mag het weten!  Het blijft toch altijd magisch, iets wat je echt wilt hebben, kunnen kopen voor een prikje.  Er liep dus een kinderlijk blije man huiswaarts!  Laten we het een overjaarse midlifecrisis noemen.  De reeks racecircuits groeit gestaag aan, er ligger er hier nu al zo'n twintig stuks.  Hebbedingen, noemen we dat. In een ver verleden, ik was zestien of zeventien, zat nog op het Atheneum, kocht ik ooit eens een trui op ook toen al, een rommelmarktje.  Als ik het me goed herinner gaf ik er 'vijf frank' voor.  Toen ik thuiskwam, vroeg Moeder: 'Waar heb je nu je geld aan weggegooid?' en de trui vloog buiten aan de waslijn, want hij rook naar 'patchouli' (soort hippe wierookgeur van de toen 'losbandige' jeugd).  Ze verklaarde me gek en natuurlijk had ze gelijk.  Ik heb mijn eerste rommelmarktaankoop welgeteld één keer gedragen.  Hij was gebreid in een dikke wol, die verschrikkelijk prikte, vandaar.  Ik zie die trui nog altijd voor me, die aankoop moet toch indruk op me gemaakt hebben.  Een mens draagt soms maffe herinneringen mee, vooral tijdens de zomervakantie!

 

hand in hand

wereldvreemd verliefd

langs de vloedlijn

 

aaiende wind kleeft

op verlangende lippen

het zilt van zout

 

bij zomerse valavond

zullen ze met volle mond

elkaar smaken

 

en ... de zee proeven

 

Doris Dorné - 2019

 

  

   



gepost door admin 15.07.19 16:02 | permalink | reacties (0) | General
09.07.19
een duik in het verleden ...


Drukke dagen achter de rug, de zomer voelt vermoeiend!  Vorige week maandag vergde het een huzarenstukje, om de zware schuifdeuren van de kast in de 'bureaukamer' (zijnde Zoonliefs vroegere slaapvertrek), te ontmantelen.  Echtgenoot wou immers zijn laminaatwerk beëindigen en daarvoor moest het gevaarte wijken.  Manlief had zich de week voordien in zijn ééntje beziggehouden met het ledigen.  Ook daar was hij wel efkens zoet mee geweest.  De inhoud omvat immers de jeugd van Zoonlief en voor een groot stuk ook de hobby van de man des huizes.  Ik kreeg de opdracht geen vinger uit te steken, maar nam me toch voor eens goed te 'rufelen' (kijken wat weg mag en wat niet) alvorens dit kastje weer te vullen.  We worden een dagje ouder en ik kom in 'wegwerpmodus'.  Zo kwam het, dat ik gedurende een paar dagen, een duik nam in het verleden.  Zes jaar Atheneum Veurne en vier jaar Unief Gent, gleden door mijn vingers.  Hier en daar een opmerking, of het niet wat netter kon.  Veel goede cijfers, Zoon was een briljant student in de humaniora én op de unief.  Op alle kaften tekeningen van zijn hand.  Ook zijn cursussen biologie droegen  de sporen van een kunstzinnig brein.  Veel boosheid in zijn tekenen, maar ook vaak goed bedachte humor.  De aanzet voor vier jaar academie, tekenfilm, die hij na het behalen van zijn diploma biologie, nog met grote onderscheiding zou afwerken.  Ik vulde bakken met papier.  Echtgenoot hield angstvallig de wacht, bang dat ik iets van waarde zou doen verdwijnen.  Maar ... ik had Zoonliefs zegen, al het papierwerk mocht naar het containerpark.  We zijn ondertussen immers tien jaar verder.  Zijn tekeningen, soms pure kunstwerkjes, worden zorgvuldig bewaard.  Daar kan zijn kroost nog veel plezier aan beleven en ik weet zeker, dat ze later bijzonder trots zullen zijn op wat hun vader ooit uit zijn potlood of pen toverde.  Zoals het logo voor het jeugdhuis en de kinderopvang hier in Nieuwpoort.  Leuke dingen om te koesteren.  Met al wat van geen nut meer was, reed ik vrijdag naar het containerpark.  Bij de halte 'papier' vroeg de man van dienst lachend of ik al hetgeen op de achterbank stond, gelezen had.  Het deed me toch wel wat, tien jaar van Zoonliefs leven neer te zien dwarrelen in de container.  'Een leven liefde, vertrouwen, trots ...' dacht ik bij mezelf.  Toen het laatste blaadje viel, merkte de man van dienst op: 'Nu ben jij ook afgestudeerd!'.  Ja, zo voelt het wel een beetje, antwoordde ik glimlachend met toch een vleugje tristesse.  Zoonlief en Veerle zullen het ooit geweten hebben met drie koters in huis, drie potentiële studenten.  Hun huis zal uit zijn voegen barsten!  Terug thuis begonnen met het opnieuw vullen van onze kast.  Tot op hedentendage zijn we er nog niet klaar mee.  In de kamer hiernaast staan nog zo'n zestal dozen gevuld met strips.  Jommeke, Suske en Wiske, Urbanus, Kiekeboe ... we moeten er nog aan beginnen.  Het legt er niet toe aan, dat onze kleinkroost grote lezers zullen zijn, maar in afwachting krijgen de strips toch hun oude plaatsje terug.  Al bij al is er nu toch een halve lege kast om weer ... te vullen.  Manlief zal het graag horen!

Zondag mochten we naar het verjaardagsfeestje voor onze oudste kleindochter.  Ze wordt tien en is dus geen klein prinsesje of minimeisje meer.  Het werd een gezellig samenzijn bij Opa en Oma.  Zoonlief was van dienst aan de barbecue en zorgde voor vis en vlees op ons bord.  Lekker!  Ja, kleine meisjes worden groot, terwijl wij, de oudjes, niet meer krimpvrij zijn.  Het leven zoals het is! 

 

van negen

naar tien ...

het prille begin

van tiener zijn

 

met bravoure

van gedachten wisselen

het liefst tegendraads

zoals het hoort

 

als meisje van tien

 

om even later

tranen met tuiten

te huilen om

eigenlijk niets

 

van negen

naar tien ...

het prille begin

van een zoektocht

 

naar het meisje van tien

 

Doris Dorné - 2019

 

 

       



gepost door admin 09.07.19 18:59 | permalink | reacties (0) | General
02.07.19
een 'gebakken' weekend ...


Een tropische warmte gijzelde vorige week het nabije Frankrijk, 45° stel je voor!  Zaterdag bereikte een gematigder versie (35°) ons Belgenlandje.  Teveel van het goeie natuurlijk! Terwijl de mussen bij wijze van spreken van de daken vielen, kon je op onze aan de zon blootgestelde hoofden een ei bakken of je voetzoelen letterlijk verbranden aan het hete zand.  Zéér ongezond dus.  Bij het buitenkomen viel de loden hitte als een verstikkende deken om je heen.  Echtgenoot hield die namiddag zijn maandelijkse 'junior' races op de slotracingclub en ik reed met mijn overburen-vrienden naar een keramiekbeurs te Brugge.  Hun schoondochter nam eraan deel met de werken gemaakt tijdens drie jaar Syntracursussen.  Zorgde de airco in de wagen nog voor een comfortabele rit, dan was het bij het uitstappen even naar adem happen.  Veel zuurstof hing er overigens niet in de lucht.  De cursisten hadden elk een tentje ter beschikking, maar veel schaduw viel er niet te rapen.  Samen met hen werd ook de keramiek nog eens door de zon gebakken!  Het was zweten geblazen.  Na een uurtje hielden we het voor gezien.  Bij de wagen stond ons nog een verrassing te wachten: een dertig euro parkeerboete.  Leuk is anders.  We kregen het er nog warmer van!  Terug thuis vlug in alarmfase rood gesprongen, 't is te zeggen: ik mat mij een jurk aan.  Wie me kent, weet dat zoiets enkel gebeurt in tijden van hoge nood (hittegolf).  Ik ben immers een 'broekmens'. De alarmfase was dus overschreden.  Gelukkig bleek het zondagmorgen toch iets frisser.  Een lichte zeebries zorgde niet echt voor verkoeling, maar een paar graadjes minder maakte toch een groot verschil.  Vroeg in de morgen trokken we de deur achter ons dicht en tuften we richting Limburg, de andere kant van het land.  Daar hadden we afgesproken met onze vrienden voor een bezoekje aan ... de jaarlijkse keramiekmarkt van Maaseik.  Vorig jaar moesten we verstek laten gaan, maar deze uitgave konden we niet missen.  Méér dan honderd kraampjes met een keur aan keramische kunst, het is één van onze uitzonderlijke uitstapjes.  De temperatuur tekende daar nog altijd 30°, dat werd dus nog eens 'bakken'.  Ook de prijzen van de aangeboden werken wisten van de hitte.  Ze swingden de pan uit!  Mijn geldbeugel maakte stuiptrekkingen, omdat ik de knip er op hield.  Mooi en betaalbaar gaan niet altijd samen.  Ik viel voor een kippetje op hoge poten in raku (Japanse keramiek) en kocht het voor de verjaardag van mijn vriendin.  's Avonds bij thuiskomst zou blijken, dat ik wel de kip meegekregen had, maar de poten achterwege waren gebleven.  Ik baalde, maar Echtgenoot zal dat varkentje tegen volgende week wel eventjes wassen (handyman).  Later nog lekker gegeten als afsluiter van een gezellig, warm dagje met zicht op een affiche voor het lokale Lachfestival.  Op de foto een oude bekende, Filip Haeyaert, alias Igor uit Poperinge, een humorist van het fijnste soort.  Ooit trad hij hier in Nieuwpoort, op mijn verzoek, meermaals onbezoldigd op ten bate van het Kinderkankerfonds UZ Gent.  Fantastische mens!  Moet je naar Limburg rijden, om hem op elke straathoek in het vizier te krijgen.  Om elf uur 's avonds stonden we weer met beide voetjes op de thuisbasis.  De avond voelde fris en fruitig, de hittegolf was voorbij en dat was geen 'gebakken' lucht!

 

 

valavond ...

 

in de verte

maakt de nacht

zijn opwachting

 

de dag 

neemt een einde

ontmantelt zich

tot poedelnaakt

 

stapelt 

parelmoer poederkleuren

tot laagjes

blauw - geel - roze 

 

kogelrond glijdt

de zon weg

achter contouren

gehuld in vallend duister

 

de avond 

nog jong en fris

maakt zich op

tot feesten

 

Doris Dorné - 2019  



gepost door admin 02.07.19 20:09 | permalink | reacties (0) | General
 
:: November 2019 (2)
:: Oktober 2019 (3)
:: Augustus 2019 (3)
:: Juli 2019 (3)
:: Juni 2019 (4)
:: Mei 2019 (3)
:: April 2019 (4)
:: Maart 2019 (6)
:: Februari 2019 (4)
:: Januari 2019 (5)
:: December 2018 (6)
:: November 2018 (9)
:: Oktober 2018 (29)
:: Augustus 2018 (1)
:: Juli 2018 (3)
:: Juni 2018 (4)
:: Mei 2018 (2)
:: April 2018 (5)
:: Maart 2018 (7)
:: Februari 2018 (3)
:: Januari 2018 (6)
:: December 2017 (5)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)