Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: AUGUSTUS 2007


31.08.07
voorbij


Twee maanden zomervakantie zijn voorbij en daarmee ook het echte zomergevoel.  Natuurlijk begint de herfst pas op 21 september, maar de sfeer is vanaf morgen anders.  Het donkert al veel vroeger en op televisie start het nieuwe seizoen met allerlei gekende soaps en feuilletons.  Tijdens juli en augustus lijkt het me altijd, dat ik veel méér moet doen (er is dan ook vééél mééér te doen!), dat het leven veel ongeorganiseerder is en vlugger gaat dan tijdens de winterperiode.  Elk jaar loopt mijn innerlijke programmatie in het honderd.  Het maakt me ook moe, de zomer, de drukte, de toeristenmassa.  Een mens zit toch raar in elkaar, in mei verlang je naar de zomer, in augustus kijk je uit naar de rust van september en oktober. Morgen zijn we 1 september.  De schoolgaande jeugd mag zich gelukkig achten, ze krijgen twee dagen extra vakantie.  Ben eens beniewd hoe kleine Andres het zal stellen bij zijn nieuwe kleuterjuf en Vic moet naar het eerste leerjaar, ook een grote verandering.  Zelf zijn we als ouders 'schoolaf'.  Zoons studententijd zit erop en daarmee de onze ook.  Benjamin zou nog studeren, moest hij er nog geweest zijn.  Bij zo'n dingen sta ik toch altijd even stil en voelt de leegte die hij achterliet des te groter.  Het verdriet om wat kon, maar niet mocht zijn ... met geen pen te beschrijven of met geen woorden uit te leggen, zo intriest voelt het, dat je het met niemand kunt of wilt delen.  Mijn lieve jongen, uit het goede hout gesneden, kansloos ... hij was er, hij is er, hij zal er altijd zijn.


gepost door admin 31.08.07 20:08 | permalink | reacties (0) | General
29.08.07
kinepolis


Sedert enkele maanden staat er in Oostende de bioscoopzaal Kinepolis, een strak ogend gebouw in de onmiddellijke nabijheid van de paardenrennen. Bij het verschijnen van de animatiefilm 'Ratatouille', over de belevenissen van een kleine, gastronomisch gerichte rat, nam ik me voor om zeker te gaan kijken.  Maar van uitstel komt er afstel en tot op heden was ik nog niet bij het witte doek geraakt.  Zoon en vriendin Veerle wilden me wel vergezellen, want ze waren ook nieuwsgierig naar deze boreling van Walt Disney.  Zoon wou dan de film bekijken in Kinepolis Oostende, omdat hij nieuwsgierig was naar het volledige concept en de uitvoering van het nieuwe gebouw.  Ik daarentegen opteerde voor de filmzaal in Koksijde, Kinepolis zegt me niets (ik ben nog nooit in zo'n bioscoopzaal van dat merk geweest).  De smeekbede in Zoons ogen deed me smelten en zo kwam het dat we gisteren richting Oostende trokken.  Een hele belevenis voor iemand zoals ik (boerinnetje van de Westhoek!).  Zoon en vriendin Veerle zijn natuurlijk al veel gewoon, studenten vertoeven immers een groot deel van hun tijd in filmzalen en voor Zoon is het als het ware gelinkt aan zijn studies animatiefilm.  Het was inderdaad indrukwekkend.  Via PC de kaarten besteld, op een computerscherm kon je zien waar je moest zitten (en ook wie er op de verkeerde stoel zat), een reusachtig scherm, veel beenruimte en last but not least: immens grote potten popcorn!  Een echte aanslag op de slanke lijn, want wie begint te graaien in die zoetigheid is voor de rest van de voorstelling verloren (lekker, lekker).  Over de film zelf niets dan lof.  Prachtige animatie, inhoudelijk van hoog niveau, vertederend, lief, ontroerend, ... het ratje, le petit chef.  Ik heb echt genoten en deze film is beslist een tweede bezoekje waard.  Ook Zoon was onder de indruk en dat wil wat zeggen.  Iemand die zelf animatiefilms maakt, kijkt met andere ogen naar het produkt op het scherm.  Bovendien is Zoon zo iemand, die heel kritisch is, vaak te kritisch volgens mij, maar ja, ik ben de leek en hij is de kenner van de vis.  Gisteren geen enkele negatieve reactie van zijn kant.  We zijn blijven zitten tot het eindscenario was afgelopen (honderden namen van medewerkers en van hun babies, die tijdens het maken van film geboren werden) en verlieten als allerlaatsten de zaal.  Wil je nog eens echt genieten?  Neem je koters of kleinkinderen bij de hand en trek naar 'Ratatouille'. Kijk met verwondering en bewondering naar deze film van hoog niveau en ... word zelf weer een beetje blij kind!


gepost door admin 29.08.07 23:23 | permalink | reacties (1) | General
27.08.07
warme avond


Het weekend is weer voorbij.  We sloten het gisteren gezellig en warm af bij Conny en Jurgen.  Jurgen is de man achter mijn website.  Je kunt bij hem terecht voor de creatie van een site en geloof me, duur is hij niet en hij maakt prachtige dingen.  Interesse?  Surf eens naar Xenanet.com en je zult zien.  We zijn al jaren vrienden en als hij kan, zet hij altijd zijn beste beentje voor t.b.v. het Kinderkankerfonds (en mij).  Nu hij toch al een tijdje samen woont met Conny, werd ook zij een vriendin van ons.  Gisteren nodigden ze ons uit voor een drankje en een meer dan uitgebreide barbecue.  Zo rond zes uur reden we richting Oostduinkerke (op amper 4 kilometer van Nieuwpoort) en het duurde niet lang, of we stonden in file.  De uittocht der toeristen nam zijn aanvang en het verkeer begon al te slabakken.  We deden langer dan een kwartier over zo'n 150 meter. Soms raak je sneller ter bestemming op de fiets!  Enfin, eenmaal ter plaatse bakte Jurgen de 'kleine hapjes' bruin.  Worstjes, scampi, kippevleugels ... we aten ons buikje (buik) rond, maar de 'grote happen' moesten nog komen.  Na de ribbetjes en de entrecôte kon je zowel Echtgenoot als mij 'rollen'.  En Jurgen maar barbecuen!  De avonden zijn al een stuk korter en de kilte valt ook al veel vroeger.  Geen nood, op het terras stonden twee grote terrasverwarmers en daardoor hadden we het de ganse avond behaaglijk warm.  Voeg daarbij nog een paar glazen wijn en je kunt wel raden welke kleur mijn wangen hadden. Zo rond middernacht reden we huiswaarts.  Met dank aan de chefkok en de innemende gastvrouw voor het lekkere eten en de gezellige uurtjes! 
Zoon en Veerle zijn hier vanavond gearriveerd.  Ze willen een dag of twee uitwaaien aan de kust, na het vele werk dat ze in de voorbije drie weken hebben verzet en gelijk hebben ze.  Zoon is nu een 'Gentenaar' of 'Strop' geworden.  Klinkt vreemd in mijn oren!


gepost door admin 27.08.07 23:26 | permalink | reacties (0) | General
25.08.07
St. Bernardusfeesten


Sedert gisteren is Nieuwpoort Bad, naar jaarlijkse gewoonte het laatste weekend van augustus, weer in de ban van de St.Bernardusfeesten.  Kermis, braderie, rommelmarkt, muziekkorpsen en bandjes, St.Bernardushonden, vuurwerk ... in één woord 'ambiance' in onze badstad!  Een massa volk op de been vandaag.  De weergoden zorgden voor een prachtige temperatuur, stralende zon en bonden de wind aan banden. Ideale omstandigheden voor een meer dan geslaagd feestweekend.  Eerst met Fabienne en haar kleinzoon Ettore, de braderie afgelopen.  Drie uur deden we erover (het moet wel gezegd, dat we tussenin halt hielden in het ijssalon Catherine, gekend tot ver buiten de grenzen van Nieuwpoort en omstreken voor het heerlijkste ijs), dus daar speelden we even 'vals'.  Voor de rest was het slenteren en uitkijken waar je liep met al dat voetvolk.  Als het ware een 'zee van mensen' kuierde over en in de straten. Veel marktkramers met hun kraampjes en alle winkels met een standje voor hun deur.  Voor elk wat wils, je moest je geldbeugel in bedwang houden. Tussenin belde Zus, dat ze op komst waren. Na mijn wandeling met Fabienne, nog maar eens dezelfde route afgelegd met Zus Martine, schoonbroer Nico en nichtje Caro.  Mijn voeten begonnen serieus te protesteren!  Terzelfdertijd was ook Echtgenoot in de regionen aanbeland en naar ons op zoek gegaan , zonder resultaat overigens, maar we zagen hem terug bij mijn Moeder, waar we bleven voor het avondeten.  Echtgenoot had het traject, waar ik drie uur over deed, afgehaspeld in veertig minuten en beweerde alles gezien te hebben.  Ik zag het al voor me: als een turbomotor dwarsdoor de mensenmassa!  We deden het een uurtje later nog eens over, maar dan rustiger.  Zo komt het, dat ik tot drie keer toe de braderie met bijbehorende randanimatie mijn zegen heb gegeven.  Toen vond ik het welletjes, na nog een 'kriekje' bij Moeder (om de dorst te lessen), keken we samen naar het spetterend vuurwerk als afsluiter van een unieke zomerdag en trokken we huiswaarts ... te voet!  Nu zit ik hier te spinselen en voel ik mijn 'pootjes' branden.  Eén ding is zeker, vandaag had ik genoeg beweging! 


gepost door admin 25.08.07 23:40 | permalink | reacties (0) | General
23.08.07
interieur


Onze nieuwe eetplaats werd gisteren geleverd.  Een reus van een wandkast, groots in zijn eenvoud en een tafel, die veel breder en langer is dan de vorige. 'Ben je van plan van veel te vergaderen?' vroeg Echtgenoot. 'Neen', antwoordde ik 'als we in de clinch liggen, kunnen we een beetje afstand nemen van elkaar' (ha,ha, elk aan een uiteinde van de tafel, zoals in de films).  De meubelmannen hadden er een dikke kluif aan.  Zwéten dat ze deden en gedronken dat ze hebben (cola en fruitsap).  Het resultaat is prachtig en ik ben dik tevreden over mijn aankoop.  Ook Echtgenoot gaf na enig geplaag toe, dat ik een goede keuze heb gemaakt.  Dus dat zit snor!  Vandaag begon dan het grote werk: alles wat er in thuishoorde een plaatsje geven.  Het werd wikken en wegen, zoeken, zetten, verzetten ... nu was het mijn beurt om te transpireren.  Twee uur lang deed ik niets anders dan glazen wassen, spoelen, afdrogen.  Een mens koopt in tijden van een 'biermodegril' al eens een glas dat bij die 'biermodegril' past, zo vul je vlug je kasten.  Nu staan ze allemaal te blinken als pareltjes!  Morgen komt de rest. Deze namiddag ging ik mijn Moeder halen, om onze aanwinst te komen bekijken. Het viel ook bij haar in de smaak.
Gisteren begon ook de Vierdaagse van de IJzer.  Naar jaarlijkse gewoonte spraken Rita, Maurits en ik af voor deelname aan deze wandeltocht.  Een deelname zonder ons te vermoeien!  In een tearoom (binnen of op het terras, al naargelang het weer) op de markt te Nieuwpoort, achter een drankje en een middagsnack genieten van de voorbijkomende (moedige) wandelaars en militairen. Puur genieten is dat.  Ooit zaten we buiten op het terras en had iemand het illustere idee gekregen om een helikopter te laten landen midden op de markt.  Hallo!  Zo zwart van het stof ben ik nog nooit geweest, maar wat hebben we gelachen en ieder jaar halen we met plezier die anekdote weer aan.  Voor ons hoeft zo'n landing echter niet meer, ook zonder is het leuk. 


gepost door admin 23.08.07 22:13 | permalink | reacties (0) | General
21.08.07
vernieuwing


Drukke dagen gehad!  Morgen brengen ze onze nieuwe eetkamer en dus moest er komaf gemaakt worden met onze oude meubelstukken.  Hoe geraak je een grote eiken wandkast makkelijk kwijt?  Dat was inderdaad de vraag.  Verleden week eerst eens binnengelopen bij een opkoper hier te Nieuwpoort.  Wandkast?  Geen interesse voor, zo klonk het.  Niemand koopt nu nog een wandmeubel, lage dressoirs, dat is mode.  Ho, ho, ho, ... hoe komt het dan, dat ik nog maar eens voor een grote, muurlange kast heb gekozen?  Wel, omdat ik een praktisch ingestelde dame ben (al zeg ik het zelf).  Vermits we in de eerste plaats met een lange muur zitten en in de tweede plaats geen zolder hebben (ons huis heeft een plat dak), moeten we zorgen dat we toch ergens alle benodigdheden, hebbedingetjes en verzamelstukken van Echtgenoot (hij spaart en bewaart alles, maar dan ook ALLES!) kwijt kunnnen.  Het is een ware zoektocht geworden naar een wandmeubel, want inderdaad, ze zijn zeldzaam.  Tot ik op mijn strooptocht eindelijk vond wat ik zocht.  Een iets landelijke meubelstijl, ik viel er onmiddellijk voor en nu, na drie maanden geduld oefenen, brengen ze morgen mijn aankoop, waarvan ik me zelfs de kleur niet goed meer kan herinneren.  De oude eetkamer werd vandaag opgehaald door de mensen van de Kringloopwinkel.  Zij vonden hem echt nog de moeite waard en ik was blij, dat hij het huis uit ging.  Twee gelukkige partijen dus.  Als je er heimwee naar krijgt, zei de Kringloopman, dan kun je hem nog altijd terug komen halen.  Veel heimwee zal ik niet hebben, ik heb het nooit een mooie kast gevonden, no hard feelings dus over dit afscheid (ha,ha,ha).  Gisteren moest het meubel natuurlijk geledigd en ik stond versteld van wat er na al die jaren huist in zo'n kast. Ben zeker twee uur in de weer geweest met de verhuis van servies, vazen, bestek, schalen, drank, glazen ... Straks wordt het wikken en wegen, hoe en waar alles zijn plaats zal vinden. Een echt puzzlestuk waar ik weer een paar uur zoet mee zal zijn! 
 


gepost door admin 21.08.07 22:33 | permalink | reacties (0) | General
19.08.07
één jaar


Eén jaar geleden stierf mijn zus in het zuiderse Frankrijk.  Alhoewel er 12 maanden, 52 weken, 365 dagen tussen liggen, lijkt het pas gisteren.  Sedert we langer dan een jaar op afdeling 3K6, de kinderkankerafdeling, vertoefden kreeg 'tijd' voor mij een andere dimensie.  Ik leerde er, dat één jaar bitter weinig inhoudt qua tijd.  Deze morgen een bloemetje gekocht voor mijn Moeder, een klein gebaar op een moeilijke dag, want 'denken aan' is zo belangrijk.
Theater- en televisieman Jos Brink stierf vorige vrijdag aan kanker.  Hij sliep rustig in, zo stond er in de krant.  Uit ondervinding weet ik, dat je de krant en wat er in verschijnt niet altijd mag geloven.  Toch deed het me wat, om te lezen, dat deze volwassen man de mogelijkheid had gekregen om 'rustig in te slapen'.  Het bracht beelden en herinneringen terug van mijn kleine jongen van zes, afgetakeld tot niets meer, met een pijn die bij momenten niet te harden was, ondanks de grote hoeveelheid morfine.  En weer word ik opstandig als ik bedenk, dat een volwassen mens die kans krijgt om op een rustige manier te sterven en een kankerpatiëntje van zes (of jonger) niet. Kinderen mogen of kunnen immers (volgens de wet) niet beslissen of ze wel of niet willen sterven.  Wat is het verschil tussen een volwassen terminale patiënt, die eindeloos lijdt en een terminaal ziek kind, voor wie 'leven' enkel nog pijn betekent?  Volgens de wet kan de één voor zichzelf beslissen en de andere niet.  Volgens mij, zijn ouders de beste advocaten van hun kinderen.  Bovendien kozen wij voor die kinderen en met die keuze kregen we ook de verantwoordelijkheid over hen.  Ik ben nog altijd van mening, dat je als ouder ook die verantwoordelijkheid moet nemen op momenten waar je kind niet mag of kan beslissen.  Samen met Benjamin heb ik grenzen overschreden, telkens en telkens weer, maar er komt een ogenblik waarop je inziet, dat de uiterste grens bereikt is.  Ook dan moet je er staan voor je kind en het de mogelijkheid kunnen geven om 'rustig in te slapen', net zoals bij volwassenen.   


gepost door admin 19.08.07 19:25 | permalink | reacties (1) | General
18.08.07
Roeselare


Voor jonge mensen van nu, is de wereld een dorp geworden.  Ze nemen de auto, de trein, het vliegtuig en eender ander transportmiddel, om te geraken waar ze willen zijn.  Wij waren bang om onze grenzen te verleggen.  Met de auto rijden van Nieuwpoort naar Oostende of Brugge was bij wijze van spreken al een groot mirakel.  Bij mij toch ... misschien was ik wel een echte 'seut'.  Maar ja, toen ik in een immobiliënkantoor werkte (nog voor ik huwde), was er van vrije tijd niet veel sprake.  In die sector was er toen zowel zaterdag als zondag paraatheid vereist, enkel de woensdag was ik thuis.  Die dag hield ik dan vrij voor mijn Moeder en haar vriendin en gingen we met mijn miniwagentje (Fiat 600) boodschappen bijhalen.  Beschikbare uren voor mezelf hield ik niet over en van ver weg van huis te raken was geen sprake.  Vééél te braaf (het zou nu geen waar meer zijn)!  Of toch?  Te soft van karakter zijn is ook niet bepaald een aan te raden eigenschap.  Ik heb het er zelf soms moeilijk mee, met het niet opkomen voor mezelf, met het tekort aan durf en lef.  Vol bewondering kijk ik naar mensen, die dingen opstarten en er voor gaan.  Op dat gebied is een kleine portie jaloersheid me niet vreemd.  Eens de vijftig voorbij hoeft het voor mij ook niet langer.  Al wat ik vraag is een beetje genieten van de alledaagse dingen, zonder me veel zorgen te hoeven maken om de mensen om me heen.  Veeleisend ben ik niet meer (nooit geweest overigens).  Vandaag was zo'n dagje van 'genieten' en grenzen op korte afstand verleggen.  Echtgenoot en ik trokken naar Roeselare en hingen er zo'n beetje de toerist uit.  Er was de kunstmarkt 'Monmartre', waar Lucrèce (mijn collega van de tentoonstelling in Brugge) haar zijden sjaals en ander textielkunsten naar buiten bracht.  Net als in Nieuwpoort verleden week, kwamen verschillende kunstgenres aan bod.  Ik kreeg er een mooie schaal in keramiek cadeau van Echtgenoot (een laat verjaardagsgeschenk).  We liepen er Dorine en Fré tegen het lijf en Chris en JP.  Wat me vooral opviel in de stad van Rodenbach, waren de prachtige winkels.  Hier zou ik mijn geld serieus kunnen laten rollen (als ik er al had).  Later op de middag moesten we even wachten op Dorine, die met ons naar huis terug zou rijden, want Fré was al vertrokken voor een partijtje golf.  Lekker op een terrasje, onze dorst gelaafd en de voorbijlopende mensenmassa gemonsterd.  Wat een diversiteit aan vormen en 'looks', een mens is toch maar een vreemd wezen op twee benen! 
Deze avond nog bezoek gekregen van Ellen, mijn lieve dochter-vriendin-buurmeisje.  Het wordt me altijd warm om het hart als ze hier binnenvalt.  Ellen, zo gewoon, zo bijzonder, gewoon bijzonder!
 


gepost door admin 18.08.07 23:36 | permalink | reacties (0) | General
17.08.07
herinnering


In mijn vorige 'spinsel' had ik het over 'Turks fruit', het boek.  Er was echter ook de film, die ik jaren later met een vriendin ging bekijken.  Zij was toen vergezeld van mijn vriendje, waar ik het een paar weken voordien had mee uitgemaakt ('ex-lief' zou een al te groot woord zijn).  De hoofdrolspeler in 'Turks fruit' noemde Eric, het vriendje ook.  Het werd een hilarische avond, die me al die jaren bij gebleven is en waar ik nu niet bepaald trots op ben.  Enfin, gisteren was ik bij mijn vriendin Marie-Claire en plots vertelde ze me, dat een collega haar broer overleden was, zelfmoord.  Bleek het mijn ex-vriendje te zijn. Het voorval liet me halt houden bij vroeger, bij die zomer van verliefd zijn, van de 'bal populairs' (openluchtbals met dj op de dijk te Nieuwpoort, de zaterdagavond, een fantastisch zomerevenement waar verliefdheid knetterend in de lucht hing, gedragen door de laatste warmte van zonnige dagen en gekleurd door vakantiesfeer).  Ik denk er met weemoed aan terug.  Het was een tijd van zorgeloos genieten, we waren jong en pas afgestudeerd aan de humaniora.  De wereld lag aan onze voeten, het leven lachte ons toe.  En genoten hebben we, die zomer!  En dan hoor je jaren later, dat de jongen waar je toen voor viel, zelfmoord pleegde.  Het trieste verhaal van gebroken dromen, van ongeweten verdriet en in de steek gelaten worden.  En dan denk je de ganse dag aan die jongen, aan die zomerzotheden, aan de domme dingen die je deed en waar je om lachte ... terwijl er eigenlijk niks te lachen viel.  Mijn eerste zomervriendje ... Eric, was het maar anders gelopen voor jou.
Verdriet is nooit ver weg.  Vandaag werd de as van Ivan, de neef van Echtgenoot, verstrooid.
Hij stierf vorige zaterdagmorgen, tweeënvijftig jaar oud, na anderhalf jaar zwaar ziek zijn. Zijn moeder blijft alleen achter.  Ivans vader overleed twee jaar geleden, een paar maanden later kreeg hij zelf de diagnose kanker.  Hij was enige zoon, nooit gehuwd.  Het blijft het ergste wat je kan overkomen als moeder, je kind verliezen.  Aan de koffietafel hoor je dan verhalen van mensen die je kent, verhalen van pijn, verlies ... de onontkoombare waarheid van het leven, die vaak erg schrijnend is.  Daarom ook blijf ik bij het schrijven over verdriet.  Er zijn zoveel mensen, die mijn troostkaarten niet willen kopen omdat ze te triest zijn (zeggen ze).  Ze staan niet open voor mijn teksten en vinden, dat ik maar meer de vrolijke noot moet op gaan.  Laten we het 'vluchten' noemen. Het verbaast me nog dikwijls, hoe moeilijk mensen het hebben met andermans verdriet, terwijl er zoveel manieren zijn om iemand te laten weten, dat je met hem/haar meeleeft.  Je hoeft het zelfs niet mondeling te doen, een kaartje of een bloemetje zegt evenveel.  Een kleine moeite, een groot gebaar ... hou jezelf niet tegen, volg je hart.
 


gepost door admin 17.08.07 19:16 | permalink | reacties (0) | General
15.08.07
Turks


Het was over middernacht, toen we gisteren thuiskwamen, te laat om te spinselen.  Vandaar, dat ik nu mijn schade zal inhalen. Na het werk van Echtgenoot reden we naar Gent, om bij Alexander en Veerle een paar kleine elektriciteitswerkjes op te knappen.  Eerst moesten we nog naar de Gamma, voor de nodige stukken.  Amai, als je hier aan de kust nu ergens in een korte tijdspanne wilt geraken!  Opstopping in Nieuwpoort, file in Oostende ... traag, trager, traagst.  Het zomerseizoen aan de kust zorgt voor de nodige verkeersknopen.  Maar allé, het is ons toch gelukt.  Door al dat oponthoud, waren we maar rond halfzeven ter bestemming.  Het moet gezegd: er is al heel wat werk verzet in die veertien dagen tijd, ten huize van fam. Jonckheere-Baetens.  De muren van de woon- en slaapkamer kregen een ander tintje en het laminaat ligt er.  Zoon en Veerle ontpoppen zich buiten verwachting als een beginnend handige Harry en Harriëtte (ha,ha!).  Echtgenoot werkte zich (onnodig) in het zweet (altijd veel te zenuwachtig), terwijl ik deed alsof ik het niet zag of hoorde.  Zoon daarentegen kreeg er (zoals steeds) de kriebels van.  Al bij al viel het nog mee en na het werk zijn we nog iets gaan eten.  De frituur was gesloten, dus trokken we naar een Turks restaurant, lekker en goedkoop.  In Gent zul je zeker niet verhongeren!  Het duurde even voor we besteld werden, de obers leken wel het noorden kwijt. Weet je waaraan ik nu moet denken?  Aan de bestseller van Jan Wolkers: 'Turks fruit' ( toen het sexboek bij uitstek, maar evengoed een prachtige liefdesroman).  Het schiet me te binnen nu ik over dat Turks restaurant bezig ben.  In de humaniora moesten we een aantal boeken lezen, de titels kregen we opgegeven. 'Turks fruit' was er één van.  Ik, als zestienjarige dus naar de boekenwinkel.  Het toeval wil, dat mijn moeder mee was.  Toen ik de bewuste uitgave bestelde, keek de verkoper me vorsend aan en vroeg, met gefronste wenkbrauwen, hoe oud ik was.  Mijn beschermende moeder voelde nattigheid, greep het boek vast en zei: ik zal dat eerst eens zelf lezen.  Van 'Turks fruit' heb ik naderhand niets meer gezien.  Ik was nog veel te groen achter mijn oren, vonden mijn ouders ( als welopgevoede dochter, heb ik het natuurlijk stiekem gelezen zonder dat ze het wisten, ja, wat dacht je?).  Je zou dat nu eens moeten proberen met de jeugd van heden.  Bovendien zorgen TV en tijdschriften dat er van taboes om te zeggen geen sprake meer is. Dit alles terzijde bij ons Turks restaurant van gisteren! 


gepost door admin 15.08.07 21:07 | permalink | reacties (0) | General
 
:: December 2017 (3)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)