Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: AUGUSTUS 2008


31.08.08
zomeren


Je houdt het niet voor mogelijk, maar het zomerde hier twee dagen na elkaar.  'Naar buiten!' was dus de boodschap.  Alle Belgen hadden het begrepen en zakten voor dit laatste vakantieweekend in massa af naar zee en strand.  Het was dus druk, druk, druk.  Gisteren samen met Moeder (en haar nieuwe bijtertjes) en Fabienne een wandeling gedaan op 't Bad. Gelukkig is het tandendrama een beetje geluwd en lukt het al wat beter, zodat Moeder er weer moed op heeft.  Bovendien kent Fabienne ook het klappen van de zweep (of moet ik zeggen: van de valse tanden?) en stak ze met haar verhaal Moeder een hart onder de riem.  Oef!  's Avonds kwamen onze buurtjes, Jef en Francine, een glaasje drinken.  Ze wonen hier ondertussen toch ook al bijna een jaar.  Het was echt terrasjesweer, een zeldzaamheid waar je dankbaar gebruik moet van maken.  Vandaag hadden we dan Monique en Michel op bezoek.  We leerden elkaar zevenentwintig jaar geleden kennen.  Monique en ik deelden een kamer in de kraamkliniek.  Zij was bevallen van Filip, ik van Zoonlief.  Mens, plezier dat we daar gehad hebben!  Ik moet er nog om glimlachen als ik er aan denk.  Door de jaren heen bleven we contact houden en kijk, zij zijn nu al grootouders van twee kleinzoontjes.  Zo rap gaat dat soms.  Goh, de tijd vliegt, ik zie ons daar nog liggen in ons bed, hikkend van het lachen.  Ja, Monique was de ideale kamergenote en zoiets maak je maar één keer mee.  Kun je je dat nog voorstellen, vroeg ze me vandaag.  Natuurlijk, ik kijk er met een warm hart op terug!  Voilà, daarmee is de zomervakantie afgesloten. Morgen, één september, de schoolpoorten zwaaien open en voor we het weten zitten we in de kerstvakantie.  Om maar te zeggen ... we leven van vakantie naar vakantie (tussenin kunnen de scholieren nog dankbaar gebruik maken van de herfstcongé). Laten we hopen, dat er nog héél veel mooie septemberdagen komen, zodat we nog wat late zonenergie kunnen opdoen om onze batterijen te laden voor de komende winterperiode.
 


gepost door admin 31.08.08 22:41 | permalink | reacties (0) | General
29.08.08
geruststelling


Nicht Raymonde voelt zich niet echt gerust, zo op haar ééntje in haar huis. Ja, er moest maar eens iets gebeuren waardoor ze niemand kan verwittigen.  Gelijk heeft ze, dus vroeg ze bij de ziekenbond een alarmsysteempje aan.  Gisteren werd het geleverd en ik ging mee kijken en luisteren.  Het was een grote, joviale man, die ons in de geheimen van de alarmtechniek kwam inwijden.  'Ik ben Marokkaan' vertelde hij al bij zijn binnenkomst, alsof hij zich bij voorbaat al wilde verontschuldigen voor dat feit of misschien om met eventuele vooroordelen af te rekenen.  Hij was het Nederlands goed machtig en gaf de nodige uitleg met veel humor.  Zijn telefoon rinkelde tijdens ons gesprek, mijn beste vriend, zei hij, die ik al twintig jaar niet meer heb gezien.  Hij woont in Luik en ik wist dat niet eens, dat we elkaar nu terugvinden geeft me kippenvel.  Ik vond het ontroerend, vroeg hem of hij in België geboren was.  Neen, hij kwam op drieëntwintigjarige leeftijd naar ons land, nu al achtentwintig jaar geleden.  Zijn moeder leefde nog in Marokko. Ze waren met zijn tienen thuis: acht meisjes en twee jongens.  Zijn ouders waren arm, maar alle tien de kinderen hadden universitaire studies gevolgd.  Hij was de enige die zijn land verlaten had.  Hij stak zijn bewondering voor zijn ouders niet onder stoelen of banken.  Het enige dat ik wil, zei hij, is niet eerder sterven dan mijn moeder.  Het allergrootste verdriet is immers een moeder die haar kind verliest. Raymonde en ik knikten instemmend ... we wisten waarover hij sprak, maar je hoort het zelden uit de mond van een man.  Na een kop koffie met koekje en het testen van het alarmapparaat, wuifde nicht Raymonde hem uit. 
Het moet voor deze charmante man, zelfs na achtentwintig jaar, niet makkelijk zijn bij ons. Jezelf een leven lang moeten goed praten, omdat je een beetje bruiner van kleur bent ... lijkt me een méér dan vermoeiende en trieste opdracht. Wij vonden hem alvast 'top'!


gepost door admin 29.08.08 12:50 | permalink | reacties (0) | General
28.08.08
snuisterboekje


Sedert enkele jaren wordt me (en verschillende anderen) in de loop van het voorjaar gevraagd, een gedicht te schrijven dat later verschijnt in het 'Snuisterboekje'.  Reizigers die buslijn achtenvijftig Ieper - Oostende (of omgekeerd) nemen tijdens de maanden juli en augustus, vinden er dit boekje vol streekinformatie en poëzie terug.  De uitgave is een aanbod van De Lijn en het Davidsfonds Beselare. Iedereen mag het inkijken, maar het is wel de bedoeling dat het boekje blijft waar het hoort, namelijk op de bus, zodat ook andere reizigers er kunnen in lezen.  Persoonlijk vind ik dit een prachtig initiatief en ik werk er dan ook met veel enthousiasme aan mee.  Als dank krijgt elke 'dichter' twee gratis dagtickets, die zonder beperking geldig blijven.  Ik kijk elk jaar uit naar dit boekje en ben er best een beetje trots op, dat mijn pennegewrochten er een plaatsje in krijgen.
Dit jaar spitste ik me toe op een warme tekst over deze specifieke buslijn.  Lees wat ik schreef ...
 
AFSCHEID ...
 
zij stapt 
op buslijn 58
 
hij zwaait
haar uit
 
vier handen
kleven verlangend tegen
beslagen ruit
 
dag
 
liefste
 
schat
 
lippen kussen
blazen warmte
 
op het koude glas
 
blazen dromen weg
kussen onbereikbaarheid
 
liefste
 
schat
 
dag
------
De man die alles kan, Echtgenoot dus, is druk bezig met het verven van onze binnendeuren, die hoognodig een beetje opgepept moesten.  Een iets donkerder tint dan vroeger, maar zoveel mooier (en properder) en ja, laat ik nog maar eens de lof zingen over mijn wederhelft, net zo perfect geschilderd als van een vakman.  Seffens heb ik volgend jaar niks meer te doen, zei hij, maar dan kent hij mij nog niet!  O, ik zie nog veel planning voor 2009 (als alles loopt zoals het hoort).
Alarm in tandenland.  Moeder heeft sedert gisteren haar nieuwe bijtertjes en laat ik het cru stellen ... 't is een drama.  Ze was er vandaag echt het hart van in.  Hoe troost je iemand, die zijn neo vals gebit niet comfortabel in zijn/haar mond krijgt en daardoor alle moed verliest?  Ik zat er zelf met mijn mond vol tanden bij, want ik weet hoe frustrerend zoiets kan zijn.  Niet dat ik al valse tanden heb, maar ooit had ik de grootste moeite van de wereld om mijn eerste lenzen op hun plaats te krijgen t.t.z. in mijn ogen.  Bloed, zweet, tranen en héél veel tijd kostte het me de eerste dagen.  Daarna werd het routine, eens ik de juiste manier gevonden had.  Ik kon Moeder alleen maar de raad geven, om het eens rustig te proberen ... zenuwpees als ze is, weet ik dus niet of dat haar veel zal helpen. Ik kan toch moeilijk zelf haar bijters in haar mond steken, nietwaar? Laten we hopen, dat de lijdensweg niet te lang duurt of het nieuwe gebit zal een kort leven beschoren zijn.  Wordt vervolgd!


gepost door admin 28.08.08 20:18 | permalink | reacties (0) | General
27.08.08
kwijt


Rita en ik zijn sedert enkele weken onze vrijdagochtendvriend kwijt.  Maurits komt niet meer, zijn geheugen laat hem al een paar maanden in de steek.  Eénenzeventig werd hij in april. Toen kregen we al de eerste tekenen, maar we stonden er niet echt bij stil.  In mei trok hij naar Spanje, zijn geliefde Benidorm, waar hij al sinds jaren op vakantie ging en er zijn tweede thuis placht te vinden in altijd het zelfde hotel. Na zijn terugkomst ging het vlug bergaf, in die zin, dat het begrip 'tijd' voor hem in een echte warboel veranderde.  Dag is nacht en nachten zijn dagen.  Vrijdag is woensdag, terwijl maandag dan weer vrijdag werd voor hem.  Ondertussen kun je met hem geen zinnig gesprek meer voeren, hij herinnert zich alles wel, maar slaat alles door elkaar en al wat een ander vertelt, glijdt als het ware langs hem heen. In zijn hoofd leeft de gedachte, dat we allemaal tegen hem samenspannen en daarom zoekt hij met niemand nog contact.  Resultaat: een eenzame man, die niemand meer ziet of hoort (buiten zijn broer en schoonzus, die echt wel hun best doen om hem te helpen), die verpietert in zijn huisje en als het ware als kluizenaar leeft.  Zo triest!  Helpen kunnen we niet, maar dat is geen reden om hem links te laten liggen.  Vandaag reden Rita en ik naar hem toe en hielden hem een uurtje gezelschap.  Boos trok hij de voordeur open, want ook in ons ziet hij handlangers van het complot waardoor hij geviseerd wordt.  Na zo'n tien minuten voordeurhangen, kregen we de toestemming tot binnenkomen.  Vreemd, hoe iemand opeens zijn weg verliest in dagen, uren en daarmee ook zijn geloof in de mensen om hem heen, hoe de ganse wereld dan als vijandig ervaren wordt. Rita en ik zullen het de vrijdagmorgen voortaan alleen moeten rooien.  Het is alvast heel wat stiller aan ons tafeltje, Maurits was immers altijd degene die het hoogste woord voerde.  Zo word je als mens nog maar eens met je neus op het feit gedrukt, dat elke dag bijzonder is en dat je gewoon 'genieten' hoog in het vaandel moet dragen. Deze namiddag noteerde ik dat alvast in mijn agenda.  Ik trakteer Annie op een pittig ijsje, zodat ze aan het begin van het nieuwe schooljaar (ze is kleuterleidster), goed op haar strepen zal staan!
 


gepost door admin 27.08.08 13:09 | permalink | reacties (0) | General
26.08.08
als ...


'Als ik mijn leven kon overdoen ...' is de titel van een artikel in het tijdschrift 'Plus', een magazine met interessant leesvoer voor rijpere dames en heren.  Ik las het met heel veel aandacht (ik ben al wat rijper, maar nog niet overrijp) en wat blijkt?  Vrouwen zijn stukken minder tevreden met hun leven dan mannen.  Hoe dat komt?  Mannen nestelen zich en blijven altijd een beetje kind, terwijl vrouwen groeien naar volwassenheid en dromen van verder, beter, mooier.  Zou het dan beter zijn, moesten we ons leven opnieuw kunnen beginnen met de ervaring die we vandaag hebben?  Ik weet het nog zo net niet, maar er is niemand die ons het dromen beletten kan.  Laat ik eens kijken, hoe ik het zou aanpakken.  Ik was een heel verlegen kind, altijd in de weer met goed te doen voor anderen, om zo (dacht ik) de waardering te krijgen die ik nodig had. Larie en apekool natuurlijk! Een laag zelfbeeld hielp me al helemaal niet en toen ik in de humaniora moest brillen (mijn ogen zijn een echte ramp), zakte mijn zelfvertrouwen tot diep in mijn schoenen.  Ik keek groen van jaloezie naar mijn knappe (uiterlijk) medestudentes op en voelde me verschrikkelijk onzeker tussen al wat mannelijk was.  Een eerste grote liefde liet ik zomaar lopen, omdat ik echt niet geloofde dat zo iemand voor mij vallen kon (figuurlijk dan).  Oh ja, ik was de 'slimste' van de klas, maar mocht mijn dromen niet najagen van mijn ouders (wegens te artistiek gericht) en kapte met hogere studies uit eigenwijze koppigheid. Als primus was ik de enige, die niet verder studeerde (hoe dom kan een mens zijn). Eens op de arbeidsmarkt beland, de voetjes in de grote mensenwereld, ging het vrolijke en fantastische studentenwereldje aan mijn neus voorbij.  Er werd gehuwd (ja, mijn meerwaarde was ondertussen gestegen, wegens geen bril met zware glazen meer, maar lenzen - opeens was er wel méér mannelijke belangstelling, maar het gezaaide wantrouwen was niet meer te rooien). We gingen voor een huis met tuintje en een jaar later een baby, die méér dan welkom was en waar ik met hart en ziel wou voor zorgen.  Zelf ... want Zoonlief was me zo dierbaar, dat ik hem niet in iemand anders handen wou zien opgroeien. Ik werd voltijds 'mama', de mooiste job die je je kunt indenken. Vijf jaar later kwam Benjamin, mijn geluk was compleet.  Tot op de dag, dat we de diagnose 'kanker' gesteld kregen.  Een jongetje van drie met kanker ... je leest erover, je hoort verhalen, maar je staat er niet echt bij stil, dat het ook jou kan overkomen.  Samen vochten we het oneerlijke gevecht, om na die honderden moedige voetstapjes, te moeten horen, dat strijdvaardigheid niet genoeg is om kanker te overwinnen.  Benjamin stierf en ongewild werden wij andere mensen.
Tja, als ik het al zou kunnen overdoen, dan zou ik in de eerste plaats meer zelfvertrouwen willen en een 'knappere look'.  Ik zou zeker verder studeren en niet meer zo koppig zijn, want daar heb ik serieus spijt van.  Daardoor alleen al, zou mijn leven helemaal anders zijn.  Beter?  Bah, niets is zeker.  Echtgenoot gaf me twee prachtige kinderen, wie weet met welke ettertjes ik anders zat opgescheept?  Fulltime mama worden zou ik weer als eerste op mijn lijstje zetten, een betere beslissing heb ik in mijn leven nooit genomen.  Buiten mijn grotere zelfvertrouwen, 'knappere look' en  hogere studies, zou ik toch kiezen voor mijn kinderen.  Er zou dus ook niet echt veel veranderen en ... dromen zijn vaak bedrog!
 


gepost door admin 26.08.08 19:52 | permalink | reacties (0) | General
23.08.08
massaal


Het is niet te geloven, hoe mensen massaal afzakken naar evenementen als zijnde de St. Bernardusfeesten.  Voor Fabienne en ik gisteren een kijkje gingen nemen, waren we uitgenodigd op het verjaardagsfeestje van Raf, oudste koter van Isabelle.  Hij werd negen en mocht zich, samen met een aantal vriendjes, uitleven in het overdekte binnenspeelplein van Sunparks.  Het was er stukken rustiger dan verleden dinsdag, toen ik er met Sabine en Simon een kijkje nam.  Gelukkig, want bij volboeking is het daar een lawaai van jewelste.  De 'genodigden' speelden zich letterlijk in het zweet en kwamen op geregelde tijdstippen hun dorstige keeltjes smeren.  Voor hen waren er pannenkoeken en voor ons, de oudjes, had Isabelle een grote chocoladetaart voorzien.  Veel hebben de feestvierders niet gegeten, te druk bezig in het speelplein, maar dat ze genoten, dat is zeker! Nadien trokken Fabienne en ik naar Nieuwpoort Bad om er eens door de winkelstraat te flaneren en te kijken of er 'batjes'  (koopjes) te rapen vielen.  Het begon al goed, een plaats voor de wagen vinden was geen sinecure.  De deftige villawijk 'Simli' kende een ware overrompeling van geparkeerde auto's en dat om vijf uur 's namiddags.  We keken onze ogen uit en vervloekten in stilte al die drukte.  In de winkelstraat was het 'koppen lopen', braderie en avondmarkt, geen beter lokaas voor uithuizige mensen.  Je kon met moeite de aangeboden koopwaar bekijken.  Halfweg hielden we het voor gezien. Bovendien moest Echtgenoot een uurtje later naar zijn geliefde club, 't was immers vrijdagavond en vrijdagavond is 'heilig'. We waren netjes op tijd terug, leverden het stuk overgebleven chocoladetaart en een deel van de verjaardagcadeaus af ten huize Isabelle en overhandigden Echtgenoot de begeerde autosleutels. 
Deze namiddag fietste ik tot bij Moeder, om met haar de braderie eens af te slenteren (doorstappen is onmogelijk, wegens veel te veel publiek).  Echtgenoot kwam te voet (hij wou eerst de kwalificatiereeksen van de Formule I zien), wat natuurlijk betekende, dat ik het reeds afgelegde parcours nog eens met hem mocht overdoen.  Her en der stonden er livemuziekbandjes, die voor sfeer zorgden, maar ook voor de nodige wegversperringen.  We kregen zelfs het aanbod van gratis tickets voor het optreden van Laura Lynn. Met alle respect, maar deze dame (en haar liedjes nog minder) is mijn 'dada' niet.  Exit Laura Lynn dus.  Na nog een wandeling huiswaarts, stond mijn calorieverbranding voor vandaag beslist op peil.  Net op tijd thuis voor het bekijken van Tia Hellebauts topprestatie, dat is nog eens wat anders dan de zeemzoete rijmpjes van Laura! Een gouden medaille bij het hoogspringen en geen greintje hoogmoed, net als de meisjes van de estafetteploeg, die gisteren zilver haalden. Chapeau, deze dames veegden het schaamrood van onze Belgische wangen.  Morgen is er nog eens St. Bernardus, maar vraag me niet om opnieuw de straat te doen, ik geef gewoon forfait.


gepost door admin 23.08.08 21:37 | permalink | reacties (0) | General
21.08.08
tevreden


Tevredenheid ... een mens zou zo'n gevoel veel vaker moeten hebben.  Karin, waar we zondag op bezoek waren, schreef me een kaartje en liet weten, dat ze bijzonder blij is met het gekregen kadootje. Ik bracht van de keramiekmarkt in Maaseik een beeldje mee, dat goed in haar nieuwe interieur past en naar ik dacht ook een beetje de stijl waar ze van houdt.  En het was een schot in de roos!  Zo'n stukje 'kunst' vind je overigens in geen enkele winkel, 't is een echt hebbeding.  Fijn, dat ze er zo gelukkig mee is.
Door een dikke fout van mijnentwege (ik stuurde begin april op aanvraag een aantal teksten op, maar gebruikte een onjuist mailadres), ontstonder er enkele misverstanden.  Eén verkeerde letter en kijk, dat zorgt al voor toestanden, waar je helemaal geen nood aan hebt.  Mea Culpa, ik beken schuld!  Gisteren vlug het nodige gedaan om dit euvel recht te zetten en vanmorgen een mailtje ontvangen van een tevreden iemand. Fijn, dat de misverstanden geruimd zijn.
Nadine belde me vorige week, dat ze de schalen met teksten klaar had.  Deze morgen afgesproken en terzelfdertijd samen naar de winkel getrokken, om nog het één en ander aan te schaffen.  Een grote bestelling bij haar geplaatst, want in oktober moet ik naar Bassevelde.  Daar krijg ik een standje op de voordracht van Manu Keirse, die ingericht wordt door Sabine.  Ik ben er van overtuigd, dat de schalen heel veel mensen zullen aanspreken.  Nadine levert prachtig kalligrafiewerk.  Noem het kunst met een praktisch kantje, de borden kunnen immers gebruikt worden voor het serveren van al wat je maar wilt en evengoed een plaats krijgen als blikvanger op tafel of kast.  Nadine tevreden en ik tevreden ... fijn!
Nichtje Caro werd eergisteren een twen.  Twintig lentes ... een mijlpaal.  Ze is sterk aan 't blokken voor haar tweede zit.  Ik duim me blauw en als dat echt zou helpen is dat ... fijn.
Dinsdag kwam Sabine op bezoek met zoontje Simon.  Net zo'n vlotte babbelaar als Zoonlief vroeger (en nu nog).  Het weer viel tegen: veel wind en fikse regenvlagen. Eerst zijn we wat gaan eten in 't Bad en daarna trokken we naar Sunparks, waar een binnenspeelplein de kinderen in toom houdt.  Ik was daar al jaren niet meer geweest.  Nadien liepen we nog even langs in de kinderboerderij, de zon had ondertussen de wolken opengebroken, zodat we nog wat konden genieten.  Mama en zoon reden daarna tevreden naar Bassevelde.  Fijn!
Dit weekend gaan we voor de jaarlijkse St. Bernardusfeesten in 't Bad.  Een evenement dat altijd veel volk op de been brengt. Als al die mensen zondagavond huiswaarts keren, dan is het einde van de vakantiedrukte in zicht en worden we weer heer en meester in eigen contreien.  Fijn!
Met een zucht van tevredenheid ....


gepost door admin 21.08.08 16:25 | permalink | reacties (0) | General
18.08.08
op bezoek


Gisteren op bezoek in Boezinge (deelgemeente van Ieper) bij Ronald en Karin.  Ook Claire en Wim waren van de partij.  Veel valt er niet te beleven in deze kleine gemeente, maar om de tweeling Niek en Niels eens te 'luchten', maakten we een ommetje door het dorp.  Zo raakten ze toch een beetje hun energie kwijt en haalden we zelf ook een frisse neus.  Op straat was er weinig beweging te bespeuren, Boezinge bleek één en al rust en stilte.  Vanuit de verte trok een grafsteen op de begraafplaats mijn aandacht. Niet dat ik nu zo gek op kerkhoven ben, maar ik wou toch eens een kijkje nemen.  Het was de rustplaats van een drieëntwintigjarige jongen, Alexander.  De grafsteen zelf was een in bleke kleur gebeeldhouwde watergolf,   een brokje zee, ver weg van de kust. Wat me  opviel, is dat er op dat kleine stukje kerkhof, zoveel jonge mensen rusten.  Een begraafplaats is voor mij toch ook een sterk relativeren.  Weten en zien, dat velen door het leven getekend worden.  Met een zucht het gewicht van ander verdriet voor een deeltje voelen.  Je afvragen, hoe de mensen, die achterbleven, verder door het leven stappen.  Jezelf klein en nietig vinden op dat minieme stukje grond in Boezinge. Een eindje verder lag een speeltuintje voor de kleintjes.  De tweeling Niek en Niels zijn acht en al wat groot voor de speeltuigjes die er staan, maar af en toe mag je daar als kind nood aan hebben.  We lieten ze dus even begaan.  Op hetzelfde moment kwam een jongen, zo'n twaalf, dertien jaar oud het pleintje opgewandeld.  In het geniep een sigaretje roken, tussen de bomen, uit het zicht van spiedende dorpsbewoners.  Binnen enkele jaren zitten de jongens hier ook te paffen, zei ik lachend tegen Ronald, papa van de tweeling.  Ja, antwoordde hij, maar nu weet ik al waar ik ze zal moeten zoeken.  Zo leer je als vader ook nog eens wat bij op een dorpse zondag!
Vandaag, maandag, poetsdag.  Baaldag ... met het verkeerde been uit bed gestapt, zoiets.  Slecht geslapen en dan wil ik 's morgens niet zo'n aangenaam mens zijn (vind Echtgenoot toch).  In alle rust bekomen is er niet bij, want volgens hem moet ik lachend op mijn stoel zitten en dat is net wat ik dan niet wil.  Resultaat: vroege morgen discussies en een nog groter slecht humeur.  Blij dat de deur dichtviel en ik het huis voor mij alleen had.  Waarom luisteren mannen nooit echt als je iets te vertellen hebt?  Ze wuiven het gewoon weg, vegen de spons erover, confrontatie is 'not done'.  Mannen blijven kinderen ... leg het mij niet in de mond, ik las het verleden week in de Flair.  Niet dat dit tijdschrift anders veel zinnigs te vertellen heeft, sex is de hoofdbrok geworden.  Echtgenoot leest het blad grondiger dan ik.  Hij zal het betreffende artikeltje ook wel doorlopen hebben, alhoewel ... kritiek op eigen soort, dat valt nog te bezien.  Echte kritiek was het overigens niet en bovendien was het geschreven door een man, dus ... 't zal wel de waarheid zijn, dat mannen jongetjes blijven en vrouwen tot volwassen groeien.  Daar zit 'm natuurlijk de bron van veel problemen.  Wij als vrouwen moeten niet alleen moederen over onze kinderen (wat we met hart en ziel doen, want daarvoor zijn wij geprogrammeerd), maar ook nog eens over ons volwassen uitziende mannen, die bleven hangen in hun kindertijd.  Gooi niet met stenen naar deze dame, het staat letterlijk zo met flair geschreven in reeds vernoemd weekblad!
 


gepost door admin 18.08.08 10:47 | permalink | reacties (0) | General
16.08.08
'kunstkoorts'


We waren vandaag in Roeselare, waar de jaarlijkse kunstmarkt met de kunstige naam 'Montmartre', doorging.  In de eerste plaats wou ik daar naartoe, omdat Lucrèce er aan deelneemt (zij stond twee jaar op rij samen met mij en de anderen in de galerij 'De Halve Maan' in Brugge).  Lucrèce maakt sjaals (zijden, vilten, linnen), hoedjes, halskettingen, schilderijen, ze is een creatieve duizendpoot èn een toffe madame!  Van die gelegenheid maak ik dan ook dankbaar gebruik om haar eens terug te zien en terzelfdertijd nodigen ook de andere 'kunstenaars' uit tot een kijkje nemen aan hun stand.  Echtgenoot verklaart me zot, met mijn 'kunstkoorts'.  Ach ja, wat is kunst?  Een relatief begrip! Wat mij aanspreekt, zal iemand anders dan weer kitsch vinden en omgekeerd.  Toch kun je op zo'n kunstmarkt, omzeggens voor een prijsje, prachtige dingen kopen.  Na mijn schattige kaboutertjes met hoge puntmutsen hier ter plaatse in Nieuwpoort, haalde ik vandaag mijn geldbeugel boven (diepe zucht van Echtgenoot) voor een stukje kunst, waar ik jàààààààren genot zal van hebben (hoop ik toch).  Ik laat jullie lekker in het ongewisse, want ik kocht het met het geld, dat ik van Zus en Schoonbroer kreeg voor mijn verjaardag en ik ben eens benieuwd, wat zij er zullen van zeggen als ze nog eens aan de kust stranden. Ha,ha, ik ben er uitermate 'happy' mee, met mijn verjaardagsaankoop! We aten een spaghetti op een terrasje, liepen langs de winkels ... gedroegen ons als deftige toeristen in het Roeselaarse stadscentrum.  't Was tijd, dat we bij onze wagen geraakten, want mijn 'kunstwerk' woog serieus door.  Ik kreeg dan ook gewicht voor mijn geld (en nu maar gissen en raden en de neuzen laten krullen van nieuwsgierigheid).
Zoonlief en Veerle zaten dit weekend op Puppelkop, euh, Pukkelpop. Toen ik hem donderdagavond belde, niet wetende, dat ze al op locatie in Limburg vertoefden, kwamen mijn trommelvliezen zwaar onder vuur.  Stonden ze juist voor het podium waar één of ander hardrock optreden aan de gang was. Ja, mijn oren!  Ik denk, dat ze binnen hier en enkele jaren toch wel de gevolgen zullen ondervinden van hun festivaluitspattingen, op gehoorvlak dan hé. Tja, de ene geeft zijn geld uit aan hardrockfestivals en de andere op kunstmarkten en nog een ander aan slotracingmateriaal of op de voetbal. Zo krijgt ieder diertje zijn pleziertje! 


gepost door admin 16.08.08 20:50 | permalink | reacties (0) | General
14.08.08
stilte na de storm


Ik kijk door het raam en zie een azuurblauwe lucht, zon in de bomen en lover dat rust gevonden heeft na de storm van gisteren.  Al bij al viel het allemaal nog mee, de weervoorspellers hebben er een handje van weg om mensen op stang te jagen.  Tja, een verwittigd man/vrouw telt voor twee!  Toch vind ik het soms hemeltergend, hoe ze dingen overroepen en via media ons onnodig angstig maken.  We lijken vaak bange konijnen, in het nakauwen van wat ons voorgekauwen wordt als mogelijke rampen.  Enfin, de kalmte is teruggekeerd, het lijkt hier momenteel wel de Côte d'Azur (van binnen naar buiten gezien dan!).  Morgen zijn we al 15 augustus, nog veertien dagen en de zomervakantie zit erop.  De stormloop naar nieuwe boekentassen, kaftpapier, schriften, stiften, potloden, pennen ... is waarschijnlijk al begonnen.  Zelf kan ik daar niet meer van meespreken, die tijd is voor altijd voorbij.  Ik herinner me nog, dat Benjamin naar het eerste leerjaar moest en alhoewel ik wist, dat hij het klasje niet zou halen, kocht ik hem toch een nieuwe boekentas.  Hij wou liever een ander exemplaar, ééntje dat veel te groot was voor een jongetje van zes.  Ik vraag me nog altijd af, waarom ik hem toen zijn zin niet heb gegeven.  Hij is nooit in de klas geweest, het kon niet meer.  Teveel pijn in zijn beentjes en half blind.  Het brak zijn en mijn hart, dat hij de vriendjes en vriendinnetjes niet meer zag, nooit meer zou zien.  De nieuwe boekentas deed nooit dienst ... ach, hij had toch liever een andere gehad.  Kijk, één september, dat is zo'n moment dat nooit slijt.  De herinneringen zoeken hun weg en hangen als een krans om mijn hart. Een kind met nog zoveel toekomst, kansloos tegen een onoverwinnelijke vijand.  De eerste, naderende schooldag is één van die momenten, waarop mijn allergrootste verdriet intens voelbaar is en blijft.


gepost door admin 14.08.08 19:22 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)