Poezie Doris Dornť
 
 

Maandelijks Archief: AUGUSTUS 2009


30.08.09
fantastische blues


We zeggen bye-bye met het handje tegen het weekend en eindigen morgen de maand augustus en daarmee ook de zomervakantie.  Overmorgen zullen er weer heel wat traantjes vloeien bij kindjes én bij mama's en papa's!  Omdat vorige vrijdagavond, de laatste clubavond zonder race was, nodigde ik Claire uit op een ultiem ijsje in mijn favoriete Sneukelhuisje.  Vanaf nu moeten we weer op tijd op post zijn als de mannen zich willen verliezen in hun hobby, want zonder sterke vrouwen lukt het hen niet (ha,ha!).  Gisteren hield Echtgenoot dan zijn eerste zaterdagnamiddagrace voor de jeugdige formule I piloten in wording.  Wie gedacht had, dat het kleine grut liever strandwaarts zou trekken, had het mis.  Er kwamen niet minder dan vijftien enthoesiaste mini-slotracertjes-in-wording opdagen.  Mijn wederhelft runt de vierwekelijkse jeugdraces samen met Gregory en Bert.  Nog een geluk, dat hij twee jonge mensen heeft om hem bij te staan in zo'n heksenketel.  Eerlijk is eerlijk, Echtgenoot doet het op een bewonderenswaardige manier.  Er is aan hem namelijk een strenge schoolmeester verloren gegaan, hij houdt het jong geweld binnen gestelde grenzen.
Elk jaar eindigt 'The Sailors', een sterk aan te bevelen grillrestaurant, waar je ook heerlijke spaghetti kunt eten, het zomerseizoen met een buitenbarbecue en muziek.  Gisterenavond stond 'Dark Rose' op het muzikale menu en laat dat nu juist onze topfavoriet zijn!  Didier (Derck) en zijn maats gaven ons een bluesavond van de bovenste plank.  Waaaaw ... wat een muzikanten! Echtgenoot en ik zijn al jaren fan en dit optreden bewees nog maar eens, dat we, zonder stoefen, een neus hebben voor kwaliteit.  Het was een topavond!
Zoonlief, Veerle en wondertje Hebe, kwamen vandaag op bezoek.  Ons minimeisje is al fel veranderd na anderhalve maand.  En ja, 't klinkt cliché ... ze is prachtig en om op te eten (wat we natuurlijk niet letterlijk doen)!  Een fikse wandeling heen en terug naar 't Bad zorgde voor een gezonde luchtkuur.  Even binnengewipt bij Moeder en daar gebleven met Hebe, terwijl Zoonlief en Veerle de gelegenheid te baat namen om eens langs de winkels te lopen.  Ze sliep als een roosje en Moeder kreeg geen gelegenheid om haar eens vast te nemen.  Neen, ik ben van opvatting: als ze slapen, laat ze slapen.  Er werden enkele pogingen ondernomen door overgrootma, die wel tien keer in de kinderwagen ging kijken, maar bot ving.  Ik had binnenpretjes, de impact van zo'n kleintje is toch wonderbaarlijk.  Ze heeft zelfs ergotherapeutische gaven, de vele setups van Moeder in acht genomen!


gepost door admin 30.08.09 21:52 | permalink | reacties (0) | General
27.08.09
eind augustus


Eind augustus en het zomert verder!  De natuur ligt er kurkdroog bij, af en toe eens een kort, nachtelijk buitje zou deugd doen.  Veel bomen verliezen nu al hun blad.   Het was overigens een vreemd beeld, verleden week, toen ik tientallen toeristen, gepakt en gezakt voor zee en strand, met veel geknisper door de dorre bladeren zag stappen. Blijkt er een soortement schimmel te zitten op de populieren en vandaar die vroege bladval.  Het mooie weer zorgt er ook voor, dat de vakantiegangers zich niet laten weg pesten.  Ze blijven tot de laatste zucht!  Bovendien begint de school pas op dinsdag en hebben ze nog een volledig weekend in het vooruitzicht.  Wij, de lokale inboorlingen, verlangen nu toch een beetje naar wat meer rust na twee hectische zomermaanden (overbevolkte winkels, hondenpoep in hoeken en kanten, een berg aan huishoudelijk afval gedumpt waar het niet hoort, eivol strand, een dijk waar je geen poot kunt verzetten zonder bijna je nek te breken ... begrijp me niet verkeerd, de vakantiegangers zijn welkom, de kust leeft er van, maar nu snakken we naar een iets stillere periode).  Niet voor lang echter, want voor we het weten staat de herfstvakantie voor de deur!
Dinsdag ging de laatste avondmarkt door op de zeedijk.  Als afsluiter van het seizoen namen we een kijkje.  Twee kilometer marktkramers, die elk hun ding aan de man/vrouw wilden brengen ... de moeite waard.  Veel handtassen en geldbeugels, snoep voor jonge tandjes, braadworsten en suikerspin, lingerie, houten tuintafels, schoenen, juwelen, speelgoed ... je kunt het zo goed niet bedenken of je vond het aan het één of andere kraampje.  Ooit was ik ook zo gek, om al de avondmarkten af te lopen voor het goede doel.  Ik sleurde met tafel, stoel en zakken t-shirts van het kinderkankerfonds UZ Gent naar menige avondmarkt en braderie.  Raar toch, wat een mens allemaal doet, om te kunnen overleven met levenslang verdriet en om het zinloze van dat grote verlies toch op één of andere manier een invulling te geven, maar ik heb nergens spijt van (er zullen er wel geweest zijn, die me zot verklaarden toen).  Veel geleerd ook, over mensen en over mezelf.  Nu zie ik me dat toch niet meer doen, 't is welletjes geweest! Ja, een kunstmarkt of een kerstmarkt, dat is iets anders, daar laat ik me, bij gelegenheid nog wel voor strikken.  De sfeer alleen al ...


gepost door admin 27.08.09 18:57 | permalink | reacties (0) | General
26.08.09
betrekkelijkheid


Toen ik zaterdag op de braderie liep, hield ik halt bij een stand, waar wat overbodige interieurstukjes van de hand werden gedaan.  Je kent dat wel, van die hebbedingetjes die kasten en kamers opfleuren, waarvan je na een tijdje denkt: het mag eens iets anders.  Ik weet, dat mannen anders denken (de mijne toch), maar persoonlijk vernieuw ik ook wel af en toe eens graag iets in huis.  Mijn oog viel onmiddellijk op een prachtig kunstwerkje in keramiek dat de stad Genk voorstelde.  Mooi van kleur en gaaf afgewerkt.  Het visitekaartje van de kunstenaar lag er bij en het geheel was verpakt in een tof houten kistje.  De vraagprijs bleek slechts tien euro.  Ik twijfelde.  Wat moest ik eigenlijk met de stad Genk?  Een kennis keek over mijn schouder heen en porde me aan tot kopen, want die kunstenaar in kwestie bleek toch redelijk bekend van naam (ik kende hem van haar noch pluimen).  Terwijl ik daar zo stond te treuzelen, kreeg ik iets anders in het vizier.  Een klein werkje van ons buurman/kunstenaar Freddy Cappon, door hem gemaakt voor Dixie Dansercoer, als relatiegeschenk voor al wie wat te maken had met zijn veel besproken reis naar de Zuidpool.  Nu moeten jullie weten, dat wij Freddy toch redelijk goed kennen (we wonen al jaren in dezelfde straat) en dat ik grote bewonderaar ben van hetgeen hij van staal tot kunst tovert. Hij is overigens de man, die twee jaar geleden, eigenhandig (chapeau!) het zes meter hoge kunstwerk schiep, als eerbetoon van de stad Nieuwpoort aan Dansercoer.  Het monumentale werk prijkt langs de havengeul.   Ik nam het werkje, dat een zeilboot voorstelt op het poolijs, in mijn handen en vroeg de prijs.  Zes euro!!!!!!!  Mijn hart bloedde en weer was het me maar al te duidelijk: de betrekkelijkheid van alles is ontzettend klein.  Freddy legde hart en ziel in de drieŽndertig stukjes, gratis gemaakt voor de heer Dansercoer en zie, nog geen jaar later, gooien ze het op de rommelstand voor de luttele prijs van zes eurootjes.  Ik liet de keramieken schaal voor wat ze was (ben daarna teruggekeerd en heb ze toch gekocht) en werd de eigenares van een uniek stukje Freddy Cappon.  Op mijn kast prijkt nu een zeilbootje op poolijs, alsof het daarvoor speciaal gemaakt werd.  Het wordt me zwaar te moede, als ik denk hoe lichtvoetig en zonder veel waardering de mensen omgaan met zo'n dingen.  Met mijn twee voetjes op de grond, weet ik als geen ander, dat je jezelf niet te groots moet voorstellen en denken.  Wat voor jou van grote waarde is, vliegt bij iemand anders sito presto de vuilnisbak in.  Ooit hoorde ik, dat een bevriende schilder zijn eigen werken terug opkocht als hij ze zag liggen op één of andere rommelmarkt.  Zoiets moet als een mes door je hart snijden ... de laksheid van onze wegwerpmaatschappij.  Bij ons in huis hangt en staat veel werk van lokale 'kunstenaars'.  Het zijn één voor één stukken, die je nergens anders vindt en waar een verhaal aan vast hangt.  Onbetaalbaar en niet meer te missen en zeker ... nooit van de hand te doen voor ik vertrokken ben naar de eeuwige jachtvelden!


gepost door admin 26.08.09 20:08 | permalink | reacties (0) | General
23.08.09
zomeren


Het blijft zomeren, de voorbije vier dagen was de zon van de partij (één of twee malse regenvlagen van hoogstends tien minuutjes lang, niet te na gesproken)!  Donderdag startte 's morgensvroeg al heet en drukkend.  Terwijl Echtgenoot om zijn dagelijks krantje ging, zwierde ik de dweil in sneltempo door ons huis. We waren immers van plan om een ochtendstrandwandeling te maken.  Rond tien uur fietsten we naar 't Bad.  't Was laag water (eb, voor de leken), maar het tij keerde en de vloed (hoog water) kwam gestaag op.  Fantastisch gevoel, om 's morgens in het nog koele zand te kroelen met je voeten en te kunnen genieten van een nog bijna leeg strand.  Lang duurde het niet, voor ook de vele vakantiegangers hun heil zochten langs de waterlijn. Onder een brandende zon wandelden Echtgenoot en ik richting Oostduinkerke, de voetjes in het zilte water.  Nog nooit geweten, dat het water zo helder was als deze zomer.  Je zag de vissen zwemmen.  Tijdens het stappen gingen mijn gedachten uit naar de kleine jongen van vijf, die de dag voordien met zijn pas gekregen bootje in het water speelde, verdween en uren later werd teruggevonden ... verdronken.  Wat moet die moeder nu voelen?  Ze had hem even uit het oog verloren of hoe gaat dat?  Hoe is het mogelijk, dat niemand het rubberen bootje zag of gezien had?  Ik weet hoe vlug die kinderen uit je gezichtsveld kunnen verdwijnen.  We maakten het ooit mee met Benjamin.  Zo was hij aan het spelen met zijn nichtje, toen ik even de andere kant opkeek en ... zo was hij verdwenen.  Echt, je hart slaat dubbel toe van schrik en de meest enge scenario's gaan door je hoofd.  Gelukkig vonden we hem snel terug, hij was beginnen stappen en  blijven stappen.  Reken maar, dat ze in no time een eind weg zijn!  De oplettendheid kan nooit té groot zijn als het om kinderen gaat, maar wie zonder zonde is, werpe de eerste steen.  Die mama moet wel verder leren leven met een enorm schuldgevoel op haar schouders.
Vrijdagnamiddag opende de braderie ofte St. Bernardusfeesten te Nieuwpoort-Bad haar deuren (figuurlijk dan).  Samen met Fabienne de winkelstraat afgewandeld.  Een massa volk op de been, je houdt het niet voor mogelijk!  Veel eten en drinken, jarenoude kledijstocks zagen nog eens het levenslicht in de hoop een koper te vinden, marktkramers met nieuwigheden allerhande (snufjes die je later in de kast dropt en niet meer gebruikt), veel Ecuadoriaantjes ( zingende houten vogels, bloezen, tassen, geweven lintjes voor armen en benen en haar) en muziekbandjes, die het geheel opluisterden, zij het dan soms wel een beetje te luid qua decibels.
Zaterdag zelfde scenario, de braderie duurt immers drie volle dagen.  Afgesrpoken met Zus en Schoonbroer Nico, die een paar dagen in het appartementje van hun vrienden verbleven.  Allee, hup, voor de tweede keer hetzelfde traject afgelegd.  Af en toe halt gehouden voor een 'even de kelen smeren'.  Ook nu weer kon je op de koppen lopen!  's Avonds mochten we met hen uit eten in een sjiek restaurantje in Koksijde.  Het zou niet normaal geweest zijn, moest alles op rolletjes gelopen hebben.  Met ons een uitje plannen, dat is vragen om problemen, al was het dit keer maar een miniem probleempje.  Eerst dronken we een apéritiefje ten huize van ...(Echtgenoot niet, hij was Bob), om daarna met de wagen naar de plaats van lekker eten te rijden.  Mijn wederhelft ging de wagen, die een eindje weg geparkeerd stond, halen en kwam terug, sturend met een zakdoek tegen zijn kin gedrukt.  Zus dacht, dat hij de clown wou uithangen, maar dat bleek toch niet het geval te zijn.  Hij had bij het openen van het portier, de hoek van de deur tegen zijn kin gekregen en dat was goed voor een wondje dat serieus bloedde.  Mijn Zus, grote mond, piepklein hartje, riep: dat moet genaaid worden, we moeten naar de dokter ...!  Ik bekeek de kin van Echtgenoot met nuchtere ogen en maande Zus tot kalmte aan.  Zo erg was het nu ook niet!  Uit het verbandkistje in de wagen nam ik een pleister, Echtgenoot kleefde die op de plaats van onheil en hup ... daar gingen we naar ons etentje.  Veel last ondervond hij er gelukkig niet van, hij zal er geen blijvende letsels aan over houden.  Zus mag op haar twee oren slapen!  Met dank voor de aangename avond! 


gepost door admin 23.08.09 21:15 | permalink | reacties (0) | General
19.08.09
hete beentjes


De laatste zomerbeentjes (om nog eens op mijn vorige spinsel terug te komen) zijn bijzonder heet! Veertig graden in de zon, dertig in de schaduw ... was het maar het ganse jaar zo (allé, een klein beetje frisser dan).  Genieten is de boodschap, want voor je het weet zitten we midden herfststormen en zeldzame sneeuwbuien.  Ondanks de hitte, reden Echtgenoot en ik gisterennamiddag naar Gent, om eerst binnen te springen in de Suprabazar, waar mijn wederhelft dacht te vinden wat hij nodig heeft (maar dat was buiten de waard gerekend), daarna een bezoekje te brengen aan ons minimeisje (niet meer zo mini als in het begin ... bolle wangetjes, dik buikje ... wordt een echte baby) en twee uur later onaangekondigd op visite te gaan bij Zus en Schoonbroer Nico.  Caro, petekind van Echtgenoot, werd vandaag éénentwintig en op die leeftijd kun je gerust een beetje sponsoring van je peter gebruiken!  Een mens is niet voor niets begiftigd met die titel.  Toen we de kust weer in het vizier kregen, besloten we een hapje te eten in een Turkse zaak te Oostduinkerke.  Best lekker en veel te veel voor mijn kleine avondhonger. 
't Was al vroeg zweten geblazen deze morgen, maar dat hield me niet tegen om het stof van onze ruiten te wassen (ja hoor, ik werk soms ook nog wel eens!).  Deze namiddag dan afgesproken met overbuurtje-vriendin Annie, om samen de poŽzieroute in Jabbeke/Zerkegem te doen.  We lieten de mannen voor wat ze waren en kozen het hazenpad richting Brugge, sloegen af in Jabbeke en vonden in het toerismekantoor de folder, die ons langs de gedichtenroute zou leiden.  Het begon al goed.  We reden Jabbeke uit, richting Zerkegem en strandden een kwartier later weer op de plaats waar we vertrokken waren!  We kregen gewoon de slappe lach, de warmte zal er wel voor iets tussen zitten.  Even navraag gedaan bij de lokale bevolking, want anders stonden we daar nog te draaien als twee kippen zonder kop.  Goed, na enig zoekwerk, bestemming Zerkegem gevonden.  Zij die daar wonen zullen het wel weten, maar een 'aangespoelde' moet toch serieus zijn ogen open houden om in dit buitenoord zijn weg te vinden.  De auto geparkeerd en ter plekke, subito presto, één euro zestig kleingeld in het oog gekregen naast de wielen van de wagen en natuurlijk zonder aarzelen deze schat opgeraapt.  Alle beetjes helpen, nietwaar?  En toen begon onze speurtocht naar de gedichten en de verschillende locaties.  Eerst zochten we de Pastorietuin, maar vindt dat maar eens als 'buitenlander'.  Gelukkig liep er één mens op straat in dit dorpje, waar anders alle senioren op een stoel aan de voordeur zitten (bang voor verhitting en de goede raad van Frank Deboosere indachtig: teveel ozon en te weinig zuurstof, bleven ze wijselijk binnenshuis).  De vriendelijke dame met het te verluchten hondje, wees ons de weg naar de verborgen tuin.  Volgens haar waren er al verschillende gedichten verdwenen, er dreef er zelfs al ééntje in de vijver van de parochiale tuin (werk dan eens mee aan een cultureel evenement, je zult je handgeschreven zieleroerselen daar maar naar de dieperik zien gaan).  Was het de hitte, waren het de teksten die ons niet aanspraken, was het de slechte aanduiding van locaties?  Alles samen deed ons beslissen om de benen te nemen (met de auto weliswaar) uit het slapende dorp en ergens iets te zoeken waar we onze kelen konden smeren, want dorst hadden we.  We reden van Zerkegem naar Snellegem, passeerden Rollegem, kozen voor Aartrijke, doorkruisten Zedelgem en eindigden in Loppem.  Een gezellig plaatsje met een keuze aan caféetjes en restaurantjes.  Ik kan het iedereen aanraden, veel is er niet te zien, maar gewoon genieten is er de boodschap.  Even later vervoegde Ellen ons gezelschap en raadde ze ons de Bis'art aan voor een hongerstillertje.  Mag ik hier even de lof zwaaien over dit restaurant?  Zelden zag ik zo'n blinkende glazen, propere tafels en bestek.  Je kreeg er twee viltjes: één voor onder je glas en één voor onder je flesje (een unicum).  Het toilet glansde en je kon er als het ware van de vloer eten.  De bestelling was vlot en vriendelijk en het eten zelf voortreffelijk.  Van mij krijgen ze vier sterren in de Michelin!  Allen daarheen, maar liefst niet allemaal tegelijk.  Annie en ik hadden dus een bijzonder vruchtbaar namiddagje uit: we zagen en genoten van de helft van de Brugse omstreken.  Je moet gek zijn om naar het buitenland te reizen, als er hier nog zoveel te ontdekken valt (ik reis nooit!).


gepost door admin 19.08.09 21:40 | permalink | reacties (0) | General
16.08.09
laatste benen


Vijftien augustus is achter de rug, de volgende twee weken loopt de zomervakantie op zijn laatste benen.  Vrijdag was discussiedag, ik had het gehad met de negatieve instelling van Echtgenoot.  Begin juli kocht ik  in Oostende tijdens de solden een truitje, waar ik bij mijn thuiskomst moest bij vaststellen, dat het alarmmechanisme (een knoert stuk plastiek) niet was verwijderd.  Ik nam me voor, om bij gelegenheid het stukje textiel mee te nemen en het onding te laten weghalen in de bewuste winkel, maar gehaast was ik niet (het truitje kostte me zeven euro en ik had voor dat luttele bedrag niet de goesting om speciaal naar de Koningin der badsteden te rijden en zeker niet tijdens de volle zomerdrukte.  Zo kwam het, dat het plastieken tasje met trui en kasticket, hier een maand onaangeroerd lag.  Toen mijn wederhelft aangaf, enkele boodschappen te willen doen in Oostende, sprong ik onmiddellijk op de kar en dacht aan mijn beveiligd, maar niet te dragen kledingstuk.  De man, waarmee ik al meer dan dertig jaar het leven deel, gaf me de wind van voren.  Volgens hem moest ik al veel eerder teruggeweest zijn en zouden de verkoopsters denken, dat ik dat truitje gestolen had en daarbij fantaseerde hij nog een heel scenario waar ik de kriebels van kreeg.  Hij ging zelfs zo ver, te beweren dat ik mogelijk zou opgepakt worden wegens diefstal.  Je zou voor minder over je toeren geraken.  Verhitte discussie met loodzware stilte tot gevolg.  Negatieve vibraties kan ik echt niet meer hebben, nu ik vierenvijftig geworden ben!  Enfin, het eind van het verhaal: de verkoopster in de winkel vroeg me zelfs niet naar mijn kasticket.  Hocus pocus ... en hupsakee, ik kan mijn soldeke dragen.  Positieve instelling a.u.b.!
Nieuwpoort organiseerde gisteren een namiddag straattheater, in vervanging van onze plezante, toffe, veel bezochte kunstmarkt. Tja, ze geven hier liever 50.000 euro uit, dan dat ze gratis 'kunstige creatievelingen' met hun werk naar buiten laten komen. Schande!  In de voormiddag eerst met de fiets naar 't Bad gereden, terwijl de man des huizes de rommelmarkt in St. Joris een bezoekje bracht.  Later, kort na de middag, samen terug naar 't Bad en met onze voeten in het water langs de vloedlijn tot in Oostduinkerke gewandeld.  Het was prachtig zomerweer en we genoten met volle teugen.  Daarna met de fiets terug en even later naar 't Stad waar we een afspraak hadden met Ann en Freddy uit Lennik. Samen even rondgekeken op de markt en in de belendende straten, om daarna iets te drinken in het Sneukelhuisje.  Ik wou voor een 'latte machiato' (veel melk, weinig koffie) gaan, maar vergiste me bij het bestellen en vroeg een 'mochito'.  Nogal een verschil ... bacardi met munt en limoen, in plaats van een nuchterhoudende bottenversteviger.  Hilariteit alom!  Helemaal weg van dat drankje was ik niet, niet mijn ding.  Ann en Freddy namen afscheid, de hond moest nog gelucht worden. Wij trokken nog eens naar de markt voor het tromgeroffel van El Fuerte, een drumband.  Blijven hangen tot half tien 's avonds en wegens verkleumd van de kou (we hadden weinig om het lijf en de avonden worden stilletjesaan killer) vroegtijdig de laatste act gelaten voor wat hij was (nochtans iets met vuur, maar veel te langdradig) en gekozen voor een warm bad, teneinde komaf te maken met de afkoelingsverschijnselen.  Tja, de echte zomer loopt inderdaad op zijn laatste beentjes!


gepost door admin 16.08.09 22:13 | permalink | reacties (0) | General
13.08.09
blijvende band


Altijd fijn, als er plots iemand aan de bel trekt, waarmee je toch een speciale en blijvende band hebt.  Natuurlijk moet het dan lukken, dat je op dat ogenblik niet het huis uit bent.  Gelukkig waren de vrije vogels (Echtgenoot en ik) nog niet gaan vliegen, toen Gaby en Mario met de deur in huis vielen.  Ze zaten in Koekelare op Bongoweekend en met de wagen is die afstand best te overbruggen.  Het warmt me altijd het hart, om de vrienden, jaren geleden gemaakt op de kinderkankerafdeling, terug te zien.  Gaby maakte deel uit van die vriendengroep en al is het contact in de loop der jaren minder geworden, maar als we elkaar terugzien is het net alsof we elkaar gisteren nog hadden gesproken.  We blijven verbonden door de draden van wat we hebben meegemaakt, de vele herinneringen die we delen, de pijn en het verdriet om ons zieke kind, de leuke momenten, hilarisch soms zelfs.  Het zit allemaal geborgen in ons hoofd en ons hart. Ik weet nog goed, dat ik Gaby voor het eerst over de middag in de lift sprak.  Ze was helemaal niet tuk op contact zoeken, want haar zoontje Tim werd voor de tweede keer behandeld tegen leukemie en ze het viel haar bijzonder zwaar. Een praatje van twee minuten brak het ijs.  Ze beweert, dat ik de eerste was, die haar wat uit het zwarte gat haalde, maar deden we dat niet allemaal voor elkaar?  Van toen af gingen we vaak 's middags samen eten, pakten we al eens een korte pauze terwijl onze moedige, sterke kinderen televisie keken of stonden we gewoon efkens op de gang voor een korte babbel.  Vaak kregen onze kinderen een kamertje naast elkaar en vermits het glazen boxen waren, hielden we elkaar een beetje in het oog.  Er bestonden weinig geheimen op de kinderkankerafdeling, je keek de ganse dag in iemand anders leven binnen, zonder dat je dat eigenlijk wilde.  Een voordeel van die glazen wanden was, dat je kinderen, die het vaak alleen moesten rooien, een beetje in de gaten kon houden en alarm kon slaan als er problemen waren. We zijn nu achttien jaar verder en er is ondertussen heel veel gebeurd. In het begin hielden we nauw contact, we overnachtten zelfs eens bij Gaby thuis, terwijl zij af en toe naar de kust afzakten, maar met de jaren hoorden we elkaar minder. Gaby's zoon Tim is nu vijfentwintig, Benjamin zou er tweeŽntwintig geworden zijn ...  Gaby is een tijd geleden gescheiden en sloeg daarna een nieuwe weg in.  't Was een  aangename verrassing toen ik eergisteren de deur opende en zag wie die onverwachte bezoekers waren.  We namen de tijd om wat bij te praten en herinneringen op te halen over de vrienden van 3K6 en al wat we meedragen na ons verblijf op de kinderkankerafdeling.  Een buitenstaander kan het niet begrijpen (zelfs onze echtgenoten niet), maar wij, de mama's die elke dag, van 's morgens tot 's avonds bij onze doodzieke kinderen zaten en waakten, zijn één in denken en weten.  Vergeten kan niet, mag niet, moet niet en na al die jaren is er één zekerheid ... zelfs tijd kent geen vergeten!  De band gesmeed door pijn, verdriet, onmacht, angst, radeloosheid, is onverbrekelijk.  Het werd een fijne namiddag, een hartelijk weerzien en ook een beetje kracht putten uit het beseffen, dat je voor iemand altijd echt van waarde en betekenis blijft.


gepost door admin 13.08.09 19:43 | permalink | reacties (0) | General
10.08.09
proost!


Kleine Hebe wordt vandaag een maand oud!  Het gaat snel.  Gisteren gaven we aan de vele gulle schenkers van kadootjes uit onze Nieuwpoortse entourage, een drink op onze kleindochter.  Vrijdagnamiddag trok ik met Fabienne naar Auchan, gelegen in het Franse, op zo'n twintig minuutjes rijden.  De keuze van wijn is daar supergroot en bovendien betaal je een stuk minder dan hier.  Terzelfdertijd sloegen we ook een mondvoorraadje water in.  Voor het identieke merk vragen ze hier het dubbele.  Mijn keuze van rosé schuimwijn bleek de goeie!  De 'genodigden', die gisteren met veel enthoesiasme een glaasje kwamen nippen, waren vol lof over het sprankelende goedje.  Het weer was ideaal, niet te fris, niet te warm.  Ik had het scenario al weken helemaal in mijn hoofd, maar dat was natuurlijk buiten Echtgenoot gerekend.  Als ik 'A' zeg, dan zegt hij 'B'.  Ook nu weer.  Volgens mij, moesten de beschikbare tafels en stoelen aan de kant van de voordeur in de tuin worden geplaatst, zodat ik rechtstreeks de keuken in en uit kon lopen, zonder iedereen door de woonkamer te laveren.  We waren immers met meer dan vijftig en alhoewel we een redelijk ruim huis hebben, zou het toch wat nipt geweest zijn binnen.  Volgens mijn wederhelft, was het veel gezelliger aan de kant van ons terras. Ik hield voet bij stuk en was niet te vermurwen: de kant van onze voordeur zou het zijn! Enig praktisch inzicht is me niet vreemd en het bleek, dat ik gelijk had.  Het weer viel mee, zon en een beetje wind, ideaal voor zo'n gelegenheid. Echtgenoot gaf zijn verzet op en deed (zij het met enige tegenzin) hetgeen ik gevraagd had.  De stoelen en tafels werden geplaatst en schoongemaakt, we sleepten de tuintafel van onze overbuurtjes weg en leenden ook een paar stoelen.  Tegen de middag stond alles klaar, de vrienden mochten komen.  Na de koffie met de Veerles ouders, Zoonlief en Veerle, Zus en Schoonbroer Nico en de nichtjes, strandden de eerste gasten in onze tuin.  't Werd een gezellig gedoe met mensen die ons allemaal nauw aan het hart liggen en die kleine Hebe bij haar geboorte, bedolven hebben onder de geschenken.  De belegde broodjes van het kaaswinkeltje Normandie, in 't Bad konden op veel bijval rekenen.  Ze waren dan ook superlekker!  Ook de schuimwijn liet zich smaken, dus toch een goede keuze. Uren later dropen de laatste gasten af en kon het opruimen beginnen.  Met dank aan Fabienne, Zus en Schoonbroer Nico en nichtje Scarlet voor de daadwerkelijke hulp bij ... het uitschenken, serveren en afwassen.  


gepost door admin 10.08.09 19:14 | permalink | reacties (1) | General
06.08.09
schat


Het mooie weer lokte gisteren Zoonlief en Veerle met hun kostbare schat, kleine Hebe, naar de kust en het ouderlijk nest.  Ons minimeisje is in veertien dagen tijd al veel veranderd.  Je hebt er al wat 'pak' aan en er zit al meer stevigheid in. 't Is een perfect 'vrouwtje' zou ons koninklijke hoogheid, prins Filip himself, zeggen.  Ja, je blijft er naar kijken en dat kleine ding hoeft niks te doen, om volledig je hart in te palmen.  Het trekje om haar mondje, het krullen van dat kleine neusje, de fijne handjes die houvast zoeken, het voldaan zuchten na de voeding ... menselijke kunst met een grote 'K'.
Na de middag wandelden we naar 't Bad en Hebe liet het zich allemaal welgevallen en sliep als een roosje.  Terwijl Zoonlief, Veerle en ik ons tegoed deden aan een smulijsje van de 'Catherine' (makers van superijs en bekend tot ver voorbij de grenzen van West-Vlaanderen), mocht Echtgenoot 'nieuwe opa' spelen en de kinderwagen duwen.  Tja, hoe dat kleine ding ons gaat noemen, daar zijn we nog niet uit.  Mijn wederhelft staat erop, dat ze 'Pette' moet zeggen en houdt voet bij stuk.  Zelf vind ik dat verschrikkelijk.  Het doet me denken aan een stokoude man.  Volgens Echtgenoot is dat echt Westvlaams ofte Nieuwpoorts en moet dat in ere gehouden worden.  Ik hoor het dat kleine meisje al roepen, 'Pette'!  Aan mijn lijf geen 'Mette' zulle, daar zal ik een mouwtje aan passen.  Bovendien ben ik daar nog niet echt mee bezig.  Hebe zal me zelf wel een troetelnaampje geven als het zover is.
Van Isabelle kreeg ik voor mijn verjaardag een ticket voor een ladiesnightfilm in Kinepolis Oostende.  Fabienne mocht ook mee, wij dus in trio daar gisterenavond naartoe.  Ik had me daar toch helemaal iets anders bij voorgesteld.  Niks wilde vrouwen, niks geschreeuw ... blijkbaar was het te warm om te veel en te enthousiast te reageren.  Bij het binnenkomen kregen we een glaasje schuimwijn (je mocht ook fruitsap nemen), waarna je een kijkje kon nemen bij verschillende standjes (lees: sponsors).  Er was de parfumerie, de bloemenzaak, de lingerie, plastieken potten en bijbehoren (Tupperware), de kapper, sieraden en last but not least: sexspeeltjes.
Ha, ha, ik hoor jullie al denken ...  Neen hoor, je kon er niks kopen, maar ik wees lachend de groene vibrator aan, die midden de tafel stond te pronken als een misgroeide cactus en zei tegen Fabienne: dat is een 'Samson'!  Een sluitend bewijs, dat ik toch maar een groentje ben op dat gebied, want het was een 'Tarzan'. De mannen van Studio 100 zullen het graag horen.  De film zelf was prachtig.  Neen, geen seks (slechte karakters, die lezertjes van mij), maar een fijngevoelig, bij tijden humoristisch en bij momenten intriestig verhaal.  Een Belgische film, die je zeker moet gaan bekijken: 'Meisjes'. Allen daarheen zou ik zeggen!


gepost door admin 06.08.09 22:03 | permalink | reacties (0) | General
03.08.09
dorpje


Een klein dorpje, een gehucht ... Gijverinkhove.  Een handvol huizen met veel groen erom heen.  Voor de tweede keer organiseerde het feestcomité, in samenwerking met enkele lokale kunstenaars, een artiestenmarkt in open lucht.  Gezien er hier in Nieuwpoort een kruis werd getrokken over de jaarlijkse kunstmarkt (en dat terwijl het zo gezellig was en druk bezocht werd), ging ik dan maar eens de buitentoer op voor het goede doel.  Niet dat Gijverinkhove (gelegen op de autoweg naar Ieper, niet ver van Lo) me vreemd is, integendeel.  We hebben er vrienden wonen.  Samen met Monique had ik het negen dagen erg gezellig na de bevalling van Zoonlief.  Haar oudste zoon werd twee dagen later geboren en ze kwam bij mij op de kamer terecht.  Het klikte meteen en na al die jaren, zijn we elkaar nog steeds niet uit het oog verloren. Ja, we lachten wat af in de kraamkliniek van Veurne.  Monique kreeg de meest merkwaardige bezoekers over de vloer: een tante met voeten waar je zeeŽn mee kunt bevaren, een dorpspastoor die te diep in de wijnkelk gekeken had en daarvan nog de sporen droeg, zelfgebreide sokken en muts van een spaarkas (ze hadden de dingen met het strijkijzer geperst en ze zo enkele maten groter gemaakt, een reuzenbaby zou erin gepast hebben!). Ik moet er nog steeds om lachen.  
We komen uit twee verschillende werelden: zij, het eenvoudige leven op de buiten (geen grote winkels, geen bakker, mode speelt niet echt een rol) en wij, bewoners van de kust, waar de materiŽle verlokkingen een must zijn.  Het doet er niet toe, iedere keer als we elkaar terugzien (soms na maanden), is er nog altijd die klik.
Gisteren reden Echtgenoot en ik vroeg in de morgen, met mijn hele hebben en houden, naar Gijverinkhove en onze vrienden.  Het regende pijpestelen toen we vertrokken, maar het weerbericht beloofde opklaringen vanaf de kust en daar wilde ik maar al te graag in geloven.  Een dagje artiestenmarkt in de gietende regen is nu niet van het aangenaamste.  De weergoden waren met ons en toen we onze bestemming binnenreden, hield de regen op en trok het wolkendek open.  Veel deelnemers zonden hun kat wegens te slecht weer, zodat verschillende plaatsen leeg bleven.  Na eerst even binnengewipt bij Monique en Michel, zette ik mijn tafel op en klasseerde mijn schalen met warme woorden ... het volk (lees: de kopers) mochten komen!  's Ochtends bleef het rustig, maar halfweg de namiddag was er een massa belangstellenden.  Mijn standje mocht op veel bijval rekenen, de mensen moesten ook wel een tijdje blijven staan, wegens nogal wat leeswerk.  Het werd onverwacht toch een vruchtbare dag, verschillende schalen vonden een nieuwe eigenaar en de dame achter dit klavier was best tevreden.  Na de artiestenmarkt trokken we nog samen met ons vrienden naar een optreden van een folkgroep.  Een mooie afsluiter, onder de gouden stralen van de zakkende augustuszon!


gepost door admin 03.08.09 21:11 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)