Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: AUGUSTUS 2010


30.08.10
gezond


Zoals jullie merken, schiet zelfs mijn spinselen erbij in! Alles wordt een beetje 'on hold' gezet in het teken van Zoonlief en Veerles nieuwe woonst.  De werken vorderen gestaag.  We zwieren onze verfborstels over binnendeuren, deurlijsten, muren, plafonds, binnenramen en ... het huis krijgt een nieuw gezicht.  Echtgenoot was al en blijft nog uurtjes zoet met het plaatsen van de gekochte Ikeakeuken (sluipreclame).  Had hij eventjes gedacht dat varkentje in een kleine week te wassen, dan bleek dat een misrekening, maar ... de keuken komt er en staat bijna op zijn Zweudse pootjes.  Fantastisch hoe iedereen zich inzet voor onze kroost en nog fantastischer zijn de vijf kilootjes, die ik ondertussen kwijt ben.  Een betere vermageringskuur kun je je niet bedenken: trap op, trap af, de ganse dag bezig, weinig tijd voor snoepgoesting.  Een echte aanrader voor elk die een paar vetrolletjes teveel heeft.  Ondertussen hadden we ons Prinsesje twee dagen op vakantie, zodat mama Veerle ook eens rustig kon helpen schilderen.  Ja, met zo'n kleintje een huis in orde zetten is een stuk ingewikkelder dan als je nog geen nageslacht rondlopen hebt.  Dertig jaar geleden gingen we voor het bouwen van onze stek.  Kinderen hadden we nog niet, dus een avond doorwerken of extra vroeg uit de veren, het kon allemaal.  Onmogelijk kleine Hebe los te laten waar alle verboden verleidingen (verfborstels, tangen, breekmessen, boormachines en nog van die attributen) lokkend liggen te lonken naar de grijpgrage handjes van een watervluggerd.  Je moet haar constant in het oog houden, want het is een dametje met pit.   Twee dagen Hebe is gelijkgestemd met een doorgedreven fitnessweekend.   Had ik een stappenmeter, dan sloeg hij gegarandeerd tilt!  Stilaan begint ze zelf het lopen onder de knie te krijgen en van rustig zitten is dus geen sprake meer.  Bovendien kreeg ze van Zus een paar mooie, stevige stappertjes, zodat ze wat meer vastigheid heeft.  Nu nog het nodige zelfvertrouwen en de wereld ligt aan haar voetjes (en wij 's avonds pompaf in bed). Met haar korenblauwe ogen en haar guitige lach doet ze iedereen smelten!
Allé, we slaan nog een paar dagen de handen in elkaar en dan kan onze kroost een nieuwe start nemen in hun eigen woning.  Een fantastisch huis met een stukje gras, waar de zon van 's morgens tot 's avonds schijnt (als er al zon is), de ideale plek voor menig gesmaakt barbecuefeestje waar Zoonlief zo tuk op is en naar uitkijkt.


gepost door admin 30.08.10 21:49 | permalink | reacties (0) | General
21.08.10
angst


Tussen twee bedrijven van renovatiewerken door, gisteren met Moeder naar de cardioloog gereden. Bij een bezoekje aan haar huisarts, vorige maand, kloeg ze over gezwollen voeten, pijn in haar linker bovenarm en kortademigheid.  In plaats van haar een beetje gerust te stellen en haar eventjes attent te maken op haar jaren van dienst (leeftijd), die toch met rasse schreden de tachtig naderen, joeg hij haar angst aan door te zeggen, dat zo'n klachten kunnen wijzen op hartproblemen.  Een visite bij de cardioloog was dan ook de enige 'aanrader' die hij haar gaf en voilà, het zaad van de twijfel begon welig te tieren.  Zelf kon ik met zekerheid zeggen, dat Moeders arm pijn deed bij een onverwachts verkeerde beweging, wat wees op een iets normale slijtage.  Haar voeten hadden last van de hitte en namen een ietwat vollere proporties aan en wat het ademen betrof, veel ouderen (en zelfs jonge mensen) waren door de warmte gegrepen en ondervonden er hinder van.  Bovendien denkt Moeder, onmisbaar te zijn in het gebouw waar ze nu al zo'n zevenenveertig jaar de scepter zwaait, vroeger als fultime huisbewaarster, hedentendage als bewoonster.  Bij het geringste geluid springt ze op uit haar zetel, om te checken wie of wat er het gebouw of de kelders onveilig maakt.  Waait het iets te hard, dan loopt ze alle verdiepingen af en kijkt de appartementen na op openstaande ramen of deuren.  Je zou van minder zonder adem vallen of gezwollen voeten krijgen!  Enfin, wij dus voor de derde keer (telkens met een tussenstop van twee jaar) naar de cardioloog.  We moesten gelukkig niet te lang wachten en ook de testen namen niet veel tijd in beslag.  Een cardiogram, het meten van de bloeddruk en even een ritje op een fiets ... en klaar was Kees.  De arts was bijzonder optimistisch: Moeders hart pompt nog zeer goed voor haar leeftijd en haar hartkleppen zijn ook nog in optimale staat.   Gestelde diagnose: pijn in de arm is artritis, gezwollen voeten krijgt ze van de warmte, kortademig is ze van de hitte en de ouderdom.  Blij dat ze springlevend verklaard was, viel alle angst en twijfel in nog geen seconde van haar af.  Gezegend zijn de dokters, die hun patiënten geruststellen in plaats van ze de daver op het lijf te jagen!  Al met al waren we vlugger uit het ziekenhuis dan we gedacht hadden.  Ik deponeerde Moeder in 't Bad, een eindje lopen van haar woonst, want naar aanleiding van de jaarlijkse Bernardusfeesten bleken alle straten afgesloten en liep er al massa's kijklustigen rond.  Even later parkeerde ik de wagen op onze oprit, haalde mijn fiets uit de garage en peddelde met Moeders vijf kilo aardappelen in mijn fietszak, richting zeedijk.  In sneltempo liep ik de winkelstraat af, waar het mooie weer, de vele marktkramers en de aan de braderie deelnemende zaken, steeds meer mensen op de been brachten.  Veel soeps was het overigens niet, zodat ik het binnen het uur voor gezien hield en mooi op gestelde tijd thuis was.
Ondertussen vorderen de werken in het toekomstige nestje van Zoonlief en Veerle.  Ook vandaag was iedereen op post om het beste van zichzelf te geven.  Schoonbroer Nico voor de verwarming, Zus, Wim (de vader van Veerle), Veerle, Scarlet en ik voor het schilderwerk, Zoon- en Manlief voor het plaatsen van de keuken.  Nog eventjes doorbijten en dan mogen ze halfweg september van adres veranderen.  Ons Prinsesje zal haar hartje kunnen ophalen!


gepost door admin 21.08.10 22:04 | permalink | reacties (0) | General
18.08.10
autostrade


Momenteel pendelen we bijna dagelijks tussen Nieuwpoort en Gent (Oostakker).  De dagen zijn structuurloos, t.t.z. we leven als God in Frankrijk. 's Morgens vroeg uit de veren ('t is al anders geweest), de wagen in, langs onze favoriete krantenwinkel bij Rita en Frans voor het dagblad (waar je gedurende de zomermaanden, zomaar eventjes elke dag een biertje bij krijgt - je zou voor minder je krant niet willen missen) en dan vol gas (neem het met een korreltje zout) richting Oostakker, waar het nieuwe, toekomstige nestje van Zoonlief en Veerle op onze ijverige handen wacht.  Er is ondertussen al heel wat werk verzet.  Wim, Veerle's vader, is druk bezig met de voorbereidingen voor het schilderwerk van plafonds, muren, ramen en deuren.  Echtgenoot stortte zich ondertussen op de nodige elektriciteitsinfrastructuur en begon vandaag met het plaatsen van de keuken.  Het krijgt allemaal wat meer oog.  Zus en ik laten ons niet onbetuigd en staan open voor elk werk dat moet of kan gedaan worden.  We schilderen, we breken af, we sakkeren ons grijs op dubbel gebruikte kleefband die bijna niet te verwijderen is, we soppen plafonds en muren ... we willen bezig zijn, want met onze vingers zitten draaien, daar passen  we voor.  Schoonbroer Nico legde de leidingen (lijdingen) voor de verwarming en leverde ook de ketel, gaf het nieuwe bad al een plaatsje.  Zoonlief nam veertien dagen vrijaf om ook een daadwerkelijke duit in het zakje te doen.  Hij kreeg de ondankbare opdracht om alle ramen blank te wrijven ... een vuil en vervelend werkje.  Morgen mag hij Manlief helpen bij de keukenperikelen, benieuwd hoe dat zal lopen.  Veerle staat te springen, om ook de handen uit de mouwen te steken, maar een keelontsteking hield haar thuis en ook voor kleine Hebe moet er gezorgd worden. 
Nu we elke dag naar Gent rijden, komen ook de herinneringen aan dertien maanden UZ Gent terug;  Het zijn dingen, die niet uit je gedachten te wissen zijn.  Jaren geleden schreef ik er het volgende over:
 
Nieuwpoort - UZ Gent
klein stukje snelweg
zesentachtig kilometer
autostrade welgeteld
 
projecteert
telkens en telkens
weer jouw strijd
beeldscherm vol
herinneringen
 
versmolten in fluisterasfalt
kregen ze levenslang
 
't is altijd
even slikken
als terug kijken
mijn hoofd en
hart beroert
 
als tranen
heimelijk wellen ...
 
Doris


gepost door admin 18.08.10 22:03 | permalink | reacties (0) | General
15.08.10
handen uit de mouwen


In het toekomstig nieuwe nestje van Zoonlief en Veerle, worden sedert een week, met grenzeloos enthoesiasme, heel wat handen uit de mouwen gestoken.  Het huis lijkt momenteel inderdaad op een werf, maar elke dag is een stap vooruit in de uit te voeren werken.  Dinsdag lasten Echtgenoot en ik een vrije dag in, om woensdag en donderdag weer op post te zijn.  Terwijl Manlief voor de nodige vernieuwingen aan het elektriciteitsnet zorgde, namen Zus en ik eerst de keuken en daarna de woonkamer onder poetsgrage handen.  Het plafond van de keuken afwassen viel heel goed mee, maar dat van de living, die toch een iets grotere oppervlakte beslaat, dàt was zweten.  Pas op ... zweten met véél liefde!  Eén groot voordeel bij dit werkje: je kon goed zien waar je gestopt was met afwassen, zo'n groot kleurverschil was er merkbaar: spierwit versus eigeel.  Of hoe je plafond geel gerookt wordt door het gebruik van sigaretjes.  Niet te doen!  Al bij al is er dus serieus al wat handenarbeid verricht.  Vrijdag werd vakantiedag, even uitblazen en onze eigen woonst een beetje op orde zetten.  Zaterdagmorgen zette Echtgenoot me om halfnegen af op de markt, waar onze tweede artiesten- ofte kunstmarkt doorging en reed daarna naar Gent, waar in de voormiddag de keuken zou geleverd worden.  Mijn optreden op de lokale televisie, amper dertig seconden lang, maar elke dag meermaals herhaald en dat gedurende een ganse week, haalde heel wat mensen naar mijn standje.  Mensen uit Ieper, Kortrijk, Lichtervelde ... hun verhaal was er één vol gekend verdriet.  Tal van lieve vrienden: Peter, Isabelle en Niels, tante Vonne en nonkel Freddey uit Houthalen, Marijke en veel Nieuwpoortse hart-onder-de-riemstekers.
"s Morgens hield vriendin Rita me gezelschap, daarna kwam Ellen-lief, die op haar beurt een paar uur later werd afgelost door Zus Martine, Fabienne vervoegde ons als trio en nicht Raymonde maakte het plaatje compleet.  Vier dames op een rij en dat allemaal ten voordele van het Kinderkankerfonds!  Ik nam die morgen achtentwintig schalen met warme woorden op sleeptouw, er bleven er 's avonds nog slechts twee over.  Een succes! Met veel dank aan Emily, die me vorige maand de kans gaf een woordje te plaatsen op Focus en aan Pascale en het team van de cultuurdienst, die de kunstmarkt weer tot leven riepen.  Ivan (Peel, onthou de naam), creator van kunst naar mijn hart, stond voor het eerst op zo'n evenement.  Ik hoop dat het hem meegevallen is.  Ook de Nieuwpoortse Arlette (Legein) had prachtige werkjes mee, waar ééntje ervan nu mijn inkom opfleurt.  Een kunstmarkt is voor mij immers als een zoektocht: leuke, originele, mooie en unieke dingen vinden ... aan een nog betaalbare prijs.  Een soortement hobby waar ik heel wat plezier aan heb.  Om zes uur stond Echtgenoot weer op de markt, om me met mijn ganse hebben en houden naar huis te voeren.  Zus nam afscheid en trok terug naar 't binnenland, voor een etentje met Schoonbroer Nico, die zich ook de ganse dag uit de naad had gewerkt bij Zoonlief en Veerle.  Wat een geluk, dat ze op zoveel mensen kunnen rekenen!


gepost door admin 15.08.10 20:27 | permalink | reacties (0) | General
09.08.10
heen en weer


We rijden dezer dagen heen en weer tussen Nieuwpoort en OostakkerZoonlief en Veerle kochtten er een huis op nog geen twee straten van Zus en Schoonbroer Nico.  Een mooie, grote woning met ruimte zat.  Daar zal ons Prinsesje kunnen ravotten dat het een lieve lust is.  Zaterdag sloegen we de handen in elkaar en gingen voor het nodige afbraakwerk.  Schoonbroer Nico, zelfstandige verwarmingsdeskundige, zette er de beuk in.  Zoonlief en vriend Edouard (ooit studiegenoot aan de unief) kregen de opdracht steengruis naar beneden te sleuren.  Naderhand mocht 'Peppé' (Edouard is peter van ons minimeisje) de vloer uitbreken.  Dat hij in zijn ijver eventjes een gat in de waterleiding toverde, kon de pret niet drukken.  Wie niks doet, kan niks verkeerd doen!  Ondertussen sloopte Echtgenoot de elektrische kachels, die het nodige weerwerk boden.  De stenen in de accumulatoren waren niet van de poes, wat een gewicht.  Zelf hielp ik ijverig mee waar ik maar kon.  De Pa van Veerle reed drie keer heen en terug, samen met Zoonlief, naar het containerpark.  Bleek dat we die dag een ton afbraakmateriaal hadden gedumpt.  Mo, werkzaam bij Schoonbroer Nico, was ook gemobiliseerd en samen legden ze de basis voor het toekomstige verwarmingsnet. Zus hield zich bezig met het verwijderen van aan de muur geplakte (met dubbele plakband) glazen tegels.  De plakband zag ze niet meer zitten en ze schoof dat kl ... werkje op mijn schouders, terwijl ze in de keuken de feloranje faiëncetegeltjes met hamer en beitel te lijf ging.  Ik begon aan het verwijderen van de plakkerige plakband op de muur.  In het begin kon ik mijn vingers nog gebruiken, maar hoe langer ik me onledig hield met dit werkje, hoe mee mijn handen zich samen lijmden.  Letterlijk alles bleef aan mijn handen plakken.  Frustrerend!  Van opgeven wou ik niet weten, maar veel langer had het niet mogen duren.  Na het hameren in de keuken, nam Zus, die energie te over had, de hogedrukreiniger ter hand, om het terras wat properder te maken.  Onder het vuil van jaren ver, zaten tot onze verbazing witte voegen.  Zus was niet te stoppen, alhoewel het aan het stortregenen ging.  Er moest en zou gehogedrukt worden!  Veerle kwam langs met Prinsesje, die zich niet lekker voelde.  Met koortsige oogjes bekeek ze al die drukte rondom haar.  Vandaag zou blijken, dat ze een pijnlijke oorontsteking heeft.  Zoonlief, die die nacht amper geslapen had, wegens een zieke dochter, zat er op het eind van de dag een beetje door, het sleuren en slepen niet gewoon.  Zelf had ik weinig last, buiten mijn vingertoppen, die letterlijk kapot 'gelijmd' waren. 
Gisterenmorgen eerst een uitstapje naar Gyverinckhove gedaan, waar de artiestenmarkt plaatsgreep.  Aangebeld bij Monique en Michel, onze plaatselijke vrienden, die daarna samen met ons de stands afliepen.  Mooie dingen, maar ook al redelijk duur.  Na de middag trokken we dan weer richting Oostakker, waar Manlief nog wat wilde aan de elektriciteit werken, terwijl ik mezelf verloor op het stukje grasperk, tussen de honderden paardebloemen.  Een rustgevend werkje, beetje 'zen', het uitgraven van 's lands meest geziene plant.  Veerle's vader was ook van de partij en schuurde zingend de verf van de binnendeuren af, terwijl Echtgenoot binnen een fluitconcert ten gehore gaf.  Wie zegt, dat klussen niet leuk is?  Af en toe had Manlief mijn hulp nodig.  Elektriciteitskabels trekken is blijkbaar teamwerk.
Deze namiddag waren we van plan van nog wat energie te verzetten, maar een ongeval in Oostkamp (gekantelde vrachtwagen) stak daar een stokje voor.  Net voorbij de afrit Jabbeke, meldde de radio een file, waar wij natuurlijk in verzeild waren.  Stapvoets verkeer ... mijn voeten!  Na een uur aanschuiven,  konden we eindelijk de afrit Loppem nemen, om zo naar Brugge te rijden.  Wat bleek?  Wegomleiding!  Echtgenoot loodste ons door allerlei straten, langs Maldegem tot in Eeklo en zo tot bij Zoonlief en Veerle.  Ons minimeisje sliep en Veerle nam de gelegenheid te baat, terwijl wij de wacht hielden, om vlug naar de apotheek te hollen.  Veel tijd bleef er niet meer over om te klussen, maar we lieten ons niet kennen.  In een uur of twee kun je toch nog wat werk verzetten.  De volgende weken wordt het dus op en af naar Oostakker.  Mochten we nog eens in zo'n file terechtkomen, dan kan ik misschien op bedevaart naar de grot van Oostakker, teneinde zulke moeilijkheden te voorkomen.  Die grot heb ik nog nooit bezocht (zou niet weten wat er te zoeken), maar in de aanpalende tearoom at ik toch al een overheerlijke wafel met slagroom ('t is ondertussen al jaren geleden).
Mijn fameuze 'vijftien seconden of fame' op de plaatselijke zender zijn ook al verleden tijd.  Kort maar krachtig en mooi!  Alleen jammer, dat ik nu ineens Doris DOME heette.  't Is ook altijd iets met mijn naam, maar ja, 'what's in a name?'.  Straks noemen ze me nog DOMME Doris, ik zou er geeneens meer van schrikken.  Wie weet wat ze allemaal achter mijn rug vertellen!


gepost door admin 09.08.10 22:20 | permalink | reacties (0) | General
04.08.10
alle hens aan dek


We zijn ondertussen alweer vier augustus, de zomer raast in sneltreinvaart voorbij. Vorige zondag waren we op bezoek bij Claire en Wim in Handzame, samen met Karin, Ronald en hun tweeling Niek en Niels.  Na een stevige portie taart (de stukken zijn bij hen drie keer groter dan hier), gingen de heren Formule I kijken op tv en bleven de dames wat kletsen in de pas aangekochte en nu bij gelegenheid uitgeteste tent.  Van wandelen kwam er niks in huis, Karin zit met een tegenpruttelende knie en stappen kost haar te veel moeite.  De jongens hielden zich bezig met de vier kleine poesjes, die af en toe eens poolshoogte kwamen nemen.  Verlekkerd op zo'n exemplaartje, haalden ze het grof geschut qua verleidingstruukjes uit hun mouw, maar Papa Ronald liep er niet in en zo trok het gezinnetje 's avonds poezenloos en met twee jongens in mineurstemming, naar huis.  Tja, die minikatjes zijn zo schattig!
Maandagnamiddag was TAZnamiddag.  De jaarlijkse afspraak met Louisa en Jill voor een dagje uit naar Theater aan Zee in Oostende.  Op het programma twee knoerten van toneelstukken, elk drie uur lang.  Het eerste vond plaats in de Loods van de spoorwegen en droeg de titel: Hitler is dood.  Een beklijvend stuk over het Neurenburgproces, waar de hoge pieten terechtstonden voor hun oorlogsmisdaden onder het Hitlerregime. Prachtig gebracht door de cast, zaaide het stuk twijfelgevoelens over schuld en onschuld, over verantwoordelijkheid genomen of niet genomen in wat we de gruwelen van toendertijd weten.  Naast me zat een oudere dame, ze zong de Duitse liedjes mee, riep af en toe 'ja, zo was het', knikte heftig als bevond ze zich op het proces zelf.  Als je als jong meisje de oorlog hebt meegemaakt, dan brengt zo'n stuk je terug in de tijd. Eén ding is duidelijk: er is niks, maar dan ook niks menselijks aan oorlog voeren.  Drie uur later, bij het buitenkomen van de Loods, scheen de zon, maar bleef er een gevoel van kilte hangen, van schaamte om het mens zijn ... om die nietsontziende machtswellust en het mensonterend behandelen van anderen.  De vertoning liep een half uurtje uit, zodat het 'haast je, rep je' was om op tijd bij de volgende voorstelling te komen. Samen met Jill in ijltempo de Delhaize doorkruist voor een broodje, terwijl Louisa de wagen parkeerde.  Daarna mét broodjes op kruissnelheid naarde locatie van het stuk: de Pruimelaarstraat.  Dit gegeven speelde zich af in Muizen (laat Louisa nu toch van Muizen afkomstig zijn!) en vertelde het verhaal van de bewoners van vermelde straat.  Eén van hen was de seriemoordenaar van Muizen, die na jaren (echt gebeurd) bij de lurven werd gevat.  Het wel en wee van de andere straatbewoners draaide om deze moordenaar, die ook de andere mannen tot het bekijken van porno en het betasten van vreemd vrouwelijk schoon, aanzette.  Toen alles aan het daglicht kwam, bleek niet iedereen bestand tegen de druk van de angst en schaamte.  Fantastische vertolking in het plat Mechels, een bij momenten, moeilijk te begrijpen taaltje (al werd het stukken makkelijker toen we in het tweede deel dichter bij het podium zaten en we onze oren niet meer moesten spitsen).  Twee stukken van dit kaliber maakten ons hongerig en we gingen voor een laat hapje in het Waterhuis.  Er zou die avond nog van alles gebeuren in het Leopoldpark en ondernemend als we zijn op zulke dagen, trokken we er vol verwachting naartoe.  Er bleek echter geen kat meer te bespeuren en dat, terwijl het evenement doorging (op papier) van 22 uur 30 tot 6 uur.  Enfin, niks aan te doen, de twee bijgewoonde voorstellingen hadden ons méér dan voldoening gegeven.
En nu ... is het alle hens aan dek!  Handen uit de mouwen, want Zoonlief en Veerle zijn de eigenaar geworden van een nieuwe stek in Oostakker.  Er is natuurlijk nog wat werk aan de winkel vooraleer ze er kunnen intrekken en dus werden de nodige hulptroepen gemobiliseerd.  Schoonbroer Nico en Zus, Opa Wim (Veerles vader), Echtgenoot en ik, de toekomstige eigenaars ... we hebben drukke tijden in het vooruitzicht.  We gaan ervoor!


gepost door admin 04.08.10 20:54 | permalink | reacties (0) | General
01.08.10
met zachte handen


Ik nam ze vast met zachte, behoedzame handen.  Ze zijn respectievelijk negentien en zeventien jaar oud en liggen me na aan het hart.  Een beetje voorzichtigheid was hier dus aan de orde.  Aan kleur hadden ze nog niet ingeboet, maar de jaren hadden vat gekregen op het achtergrondpapier en piepkleine donderbeestjes waren er in verzeild geraakt en nooit meer vertrokken.  Ik haalde de twee grote foto's van mijn twee grootste liefdes, mijn beide zonen, van de muur en bracht ze naar de nabijgelegen winkel voor de nodige opfrissingswerken.  'Hier ben ik met mijn kindjes', zei ik tegen Roos, die ze nieuw zou inkaderen.  De éne foto werd genomen in september 1991 en toont een leuk stel van negen en vier in vrolijk gekleurde t-shirts.  Mijn jongste draagt een petje, want de chemo had ondertussen al maandenlang zijn werk gedaan en zijn haartjes gestolen.  Ze kijken allebei blij in de lens, de fotograaf was het eerste uitstapje sinds maanden en ze genoten er blijkbaar alletwee evenveel van.  De andere foto werd genomen in juni 1993, bijna twee jaar later.  Hij toont een ernstig duo.  Hier heeft Benjamin een mooie bos haar, maar toen al wisten we dat we hem gingen verliezen, want de kanker had ons kleine mannetje al weer helemaal ingepalmd. Een wereld van verschil, een wereld van weten tussen die twee beelden!  De foto's ontroerden Roos, ook zij vocht haar gevecht tegen borstkanker.  Ik vroeg haar, om ze schoon te maken en nieuw in te lijsten.  Bij thuiskomst was het even wennen aan de lege muur, maar vrijdag mocht ik hen weer ophalen en vulden ze onze woonkamer als vanouds met lach en ernst. Met zachte handen en een hart vol van hen, kregen ze als vanouds hun plaatsje  Zoveel herinneringen, zoveel liefde, zoveel verdriet, zoveel pijn, zoveel gemis ... niet meer weg te denken uit ons leven.  Als we straks negentien jaar verder zijn, breng ik ze misschien nog eens naar Roos, alhoewel, wie weet wat er dan ondertussen allemaal al gebeurd is.  Roos sprak over afbouwen en verhuizen en ik ... ik zou er dan vierenzeventig zijn (?).  Laat ik daar mijn hoofd maar niet over breken en gewoon de dag plukken!


gepost door admin 01.08.10 21:34 | permalink | reacties (0) | General
 
:: December 2017 (3)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)