Poezie Doris Dorn
 
 

Maandelijks Archief: AUGUSTUS 2011


30.08.11
hemelsluizen


Had ik nog net niet in mijn vorige spinsel gestoefd, dat we er hier in de Westhoek nog goed van af kwamen wat de wateroverlast betrof of 'boem', de eerste donderslag liet zich horen, bliksemschichten sneden de lucht open en de regen viel als een Niagarawaterval naar beneden.  Te veel victorie kraaien is nooit goed!
Was Echtgenoot een half uurtje eerder vertrokken om een snuifje blues te gaan inademen, stond ik hier alleen met mijn eigen, door de jaren gegroeid, watertrauma.  Donder en bliksem kunnen me geen barst schelen, die krijgen me niet klein, maar een zondvloed water ... dat is andere koek.  Ik maar heen en weer ijsberen, in mezelf mompelend als een oud vrouwtje, bang dat we het natte natuurelement ook binnenshuis zouden mogen verwelkomen.  In de gietende, gutsende regen tot op de oprit gelopen, om vast te stellen, dat de ganse straat al blank stond.  Mijn hart sloeg een angstroffel en ik vroeg me vertwijfeld af waar Manlief bleef.  Die zat overigens niet echt veraf, maar kon naar zijn wagen niet lopen door al die nattigheid.  Gelukkig hield de wolkbreuk het na een kwartier voor gezien en toen ik voor de tweede keer poolshoogte ging nemen, liep mijn Wederhelft hier de straat af, om te zien of het water zijn weg vond.  We hadden chance, onze straat was al weer watervrij, de rest liep langzaam maar zeker rioolwaarts.  Oef, dat was opgelucht ademhalen.  Ook het bluesgroepje had moeten vluchten, samen met de aanwezigen. In het tentje waar ze speelden, regende het evenveel binnen als buiten..  Alle muziekinstrumenten en versterkers en zangers en muzikanten werden doornat, zodat het verhuizen was naar droger oorden, het Kaartershuisje.  Ondertussen kreeg de Nieuwpoortse brandweer veertien oproepen in vijftien minuten tijd: ondergelopen kelders, een manege waar de paarden tot twintig centimeter met hun poten in het water stonden, een camping waar tenten gingen drijven ... de brandweerlui hadden hun handen vol.  Dikke pluim voor die mannen en vrouwen!
Verleden week een brief geschreven naar onze Burgemeester.  Vriendin Fabienne ergert zich al vier jaar aan het boompje op de strooiweide van de Nieuwpoortse begraafplaats.  Het vroeger zo mooie boompje is al zo lang 'morsdood'.  Ja, misschien zullen jullie om deze uitdrukking moeten lachen, maar het oogt intens triest voor mensen die graag even verpozen en troost zoeken bij de strooiweide.  Zelf ben ik niet zo'n begraafplaatsbezoeker, maar toen Benjamins as uitgestrooid werd, was dat bewuste boompje ook voor mij belangrijk.  Toen in de lente de knoppen botten tot blad, leek het mij alsof de asse van Benjamin, samen met de grond rond het boompje, zorgden voor nieuw leven. Ja, zo'n dingen krijgen dan een speciale betekenis. Nu er al jaren geen enkel blad meer te zien is, zowel in de winter als in de lente/zomer, lijkt de strooiweide wel te zeggen: dood is dood en daarmee basta! Beetje cru gesteld, maar zo komt het over. Fabienne zag het niet echt zitten, om persoonlijk de Burgemeester aan te spreken en omdat er toch heel wat verdrietige mensen over vallen, maar niemand de kat de bel aanbindt, ben ik dan maar in mijn pen gekropen, met de vraag of er dan eens geen nieuw boompje kan geplant worden.  En kijk ... gisteren kreeg ik al een antwoord van onze Burgervader.  De groendienst wordt dringend verzocht het dode exemplaar te verwijderen en er een ander in de plaats te zetten. Met dank aan Burgemeester Crabbe!
Vandaag onze auto schoongemaakt, zoals ik hem nog nooit eerder poetste.
Ons voertuigje blinkt als een spiegel.  Ik was er dan ook een tijdje aan bezig, van half drie tot vijf.  Overbuurtje Alain kwam thuis van een fietstochtje en zei: 'Ben jij nu nog altijd aan het autowassen?'.  Yep, maar wel met de nodige, onvoorziene intermezzo's.  Eerst was er Romain, die op zijn sokken een praatje kwam slaan.  Daarna stak Isabelle de straat over voor een babbel.  Juf Viviane nam haar kleindochters mee naar de kinderboerderij en kwam even gedag zeggen, een vijf minuutjes later gevolgd door Bernadette met kleinzoon, die een ijsje wou (ook van de kinderboerderij).  Ludwina ging wandelen met Vasco, een schat van een Golden Retriever en die moest ik even over zijn fraaie kop aaien.  De autowasbeurt liep dus een beetje uit.
Jammer dat het een wagen niet lang gegeven is om zo te blinken.  Overmorgen rijdt Echtgenoot richting Diksmuide en ik ben er zeker van, dat er van mijn grondig poetswerk daarna niet veel meer te bespeuren zal zijn.  Met dank aan de boerenbuiten!
 
 
 


gepost door admin 30.08.11 21:29 | permalink | reacties (0) | General
27.08.11
apenweer!


Wat een apenweer!  Om de zoveel minuten zetten ze hierboven de hemelsluizen open.  Hier in de Westhoek mogen we dan nog niet klagen, maar in de streek van Namen en Halle doen er zich schrijnende situaties voor.  Het zal je maar overkomen, dat je huis tot vier keer toe, op een maand tijd, aan het pootjebaden is.  Om je de haren uit het hoofd te trekken!  Ik heb verschrikkelijk te doen met de mensen, die willens nillens, het binnengelopen water trachten weg te krijgen.  Van de meegetroonde modder zullen we dan nog maar zwijgen.  En ja, er zijn ergere dingen in het leven dan een beetje water en slijk in je huis, maar ik kan je verzekeren dat er ook veel leukere dingen zijn, dan al je meubilair en elektrische apparaten een frisse duik te zien nemen.  En ja, het droogt allemaal wel weer op en de verzekering betaalt een schadevergoeding (als je geluk hebt), maar het water laat altijd sporen na en op het te krijgen geld moet je soms jaren wachten.  Zo is dat!
Ondertussen laat de zomer het afweten en lijkt het wel alsof we al halfweg herfst beland zijn.  Elk jaar krijg ik, na 20 augustus het gevoel, dat we het gehad hebben.  Misschien met de nieuwe start van het schooljaar in het vooruitzicht en de wetenschap dat hiermee ook de zomer zijn einde kent.  Het lijkt me alsof het vrolijke, het kleurrijke, het warme, ineens verdwenen is.  Er wordt, bij wijze van, een punt gezet achter mijn vakantiestemming.  Héél raar. Zelfs als straks bij het luiden van de eerste schoolbel, de zon stralend aan de hemel staat en de temperaturen de pan uit swingen, komt dat zomergevoel niet meer terug.  We hebben het gehad!
Druk weekje achter de rug.  Dinsdagnamiddag naar Nadine gereden.  Ze had al een reeks borden klaar voor onze tentoonstelling in tearoom Chagall.  Je kunt er onze samenwerking (mijn teksten - haar kalligrafie) bewonderen van 16 november tot 18 december.  Met het zicht op de naderende eindejaarsfeesten is er ook de mogelijkheid om de borden te kopen.  Warme woorden in fraaie letters als origineel en nuttig geschenk.  Een steuntje voor het goede doel, het Kinderkankerfonds UZ Gent (de opbrengst wordt integraal gestort) en de zekerheid, dat er maar één exemplaar is als het jouwe, want Nadine's kalligrafie maakt van elk bord een uniek kunstwerkje, waar je hoge ogen kunt mee gooien bij familie en vrienden.  Voil, beter had ik het niet kunnen formuleren.
Donderdag naar Oostakker gereden voor thuiswacht bij ons zieke Prinsesje.  Daags voordien had ze veertig graden koorts en volgens de huisarts blijkbaar het prille begin van een longontsteking.  Dankzij een antibioticapaardenmiddel voelde ze zich gelukkig al een stuk beter.  Wat een lieverdje is dat toch! 
Een zelfstandig dametje ook.  'Hebe zelf doen' is haar motto.  Schoenen aan, schoenen af en als je een vinger durft uit te steken, kijkt ze je met grote ogen vermanend aan.  'Néééééén!', roept ze dan en ze trekt haar neusje op en schiet vuur met die korenblauwe oogjes, die dan wel zwart lijken, zodat wij in een lach schieten.  Ja, een pittig vrouwtje-in-wording.  Zoonlief zal er binnen enkele jaartjes nog een hele kluif aan hebben.  In de namiddag efkens neergestreken bij Zus, waar Scarlet aan het blokken was en Caro hoopt op een aanstelling in één van de Gentse kleuterscholen.  Ik duim voor mijn beide nichtjes.  Succes, meisjes!  En ... geloof vooral in jezelf.
Gisteren dan met Fernande het reeds lang beloofde ijsje gaan eten in het Sneukelhuisje, mijn favoriete ijssalon.  Voor wie zich geroepen voelt: je kunt er ook heerlijke pannenkoeken en wafels smikkelen en het dessertbordje is ook niet te versmaden.  De ontvangst is er supervriendelijk en de service top. Go, go, go! Opgelet, gesloten op dinsdag.
Deze namiddag op jacht gegaan naar het nieuwe Groene Boekje.  Kwestie van bij twijfelgevallen toch de juiste spelling te hanteren door dit exemplaar in te kijken.  Op mijn speurtocht een pracht van een ander boek gevonden: Jommekes bij de vleet.  Een hommage aan Jef Nijs (gestorven in 2009), de geestelijke vader van het strooien dakje.  Zestig striptekenaars brengen hem hulde door hun eigen Jommeke te tekenen.  Onder hen verschillende mensen die ook animatiefilms maken.  Moet ik beslist eens aan Zoonlief laten zien.  Tot mijn grote verrassing blijkt de opbrengst van deze uitgave volledig naar het Kinderkankerfonds UZ Gent te gaan.  Of hoe het toeval soms je pad kruist.
 
 


gepost door admin 27.08.11 20:50 | permalink | reacties (0) | General
22.08.11
St. Bernardus


St. Bernardus zette dit weekend zijn beste beentje voor en onthield de jaarlijkse driedaagse braderie (St. Bernardusfeesten) op 't Bad voor één keer van regen en wind.  We zijn dit niet gewoon, meestal spelen die twee onder één hoedje tijdens dit driedagenfeest.  Het was méér dan koppenlopen op vrijdag, zaterdag en zondag.  Een beetje 'Gentse Feesten', maar dan in kleinere proportie. Er was veel animatie, de inrichters hebben serieus hun best gedaan om er een mooie zomerafsluiter van te maken en dat is hen gelukt. Vandaag zal het wel heel wat rustiger zijn, alhoewel, de maandag is altijd nogal druk, dan sluiten de meeste kapperszaken in ons landje en zakken die 'kapseltovenaars' naar hier af. 
In de drukte van het braderieweekend waren en bleven onze gedachten vooral bij het festival van Pukkelpop en het drama dat zich daar afspeelde.  Bleven de regen en de wind hier weg, dan hielden die natuurelementen daar lelijk huis.  Er zijn geen woorden voor het leed, dat vijf families (en misschien meer) treft.  Je wordt gewoon stil als je de ravage ziet, maar nog stiller als je de foto's bekijkt van de jonge mensen die er het leven lieten.  Het verschrikkelijke werk van tien minuten hagel, regen en ontembare rukwinden.  'Wie is hiervoor verantwoordelijk?' bloklettert de media.  Ja, misschien die Mijnheer die zogezegd hierboven over de wereld waakt en al de mensen zo lief heeft?
Neen, hier moeten we niet naar een menselijke zondebok zoeken, want er is er geen.  Hoe slim en intelligent wij onszelf ook denken, de natuur is ons nog vaak te vlug af en veel sterker dan wij, Liliputtertjes (kleine mensjes).
Zaterdagavond onverwachts een leuk bezoekje gekregen van Carine en Bart.
't Was al twee jaar geleden, dat we elkaar nog zagen en toch leek het pas gisteren.  De vriendschappen gesmeed op de kinderkankerafdeling blijven toch  speciaal, ook al zijn de contacten veel minder dan vroeger.  Er is altijd die band: het gevecht, het verdriet, de angst ... om ons kind. Twintig jaar geleden waren we in moeilijke tijden een steun voor elkaar. Julie, toen twee, doet het overigens prima, ze is ondertussen logopediste.
De zomer zit er bijna op, schoolsgewijs gezien.  Volgende week opent het onderwijs zijn deuren en nemen de lessen een aanvang. Binnen enkele maanden mag Prinsesje de rangen vervoegen.  De tijd vliegt! 
 


gepost door admin 22.08.11 15:42 | permalink | reacties (0) | General
16.08.11
zomers genieten


Door het vele zomers genieten raakt het spinselen een beetje op de achtergrond.  We zijn ondertussen dan ook al weer acht dagen ouder en wijzer (?).  Je merkt aan het vlugger invallen van de duisternis, dat de hoogdagen van zomer 2011 het voor gezien houden.  Avonden, waarop we tot middernacht op het terras zaten, zijn er niet geweest.  Of teveel wind of te koud of te nat ... typisch Belgisch dus.  Overdag is er hier aan de kust zoveel te doen, een mens loopt omzeggens verloren in een 'overaanbod' aan activiteiten.  Niet dat we nu willens nillens alles willen meemaken wat er in de verschillende badsteden, die elkaar op toeristisch evenementengebied trachten te overtroeven, gebeurt.  Zaterdag was er het straattheaterfestival hier in Nieuwpoort.  Regende het 's morgens nog pijpenstelen en zaten de mensen van de Cultuurdienst met de handen in het haar, dan bleef het na de middag gelukkig droog, zodat iedereen een zucht van opluchting kon slaken.  Deze editie viel flauwtjes uit, we hebben al betere en toffere dingen gezien.  Weinig ambiance ook.  Wie wel voor wat leven in de brouwerij zorgde, was de eerwaarde heer pastoor van ter stede!  Het stond hem in het geheel niet aan, dat er een act voor zijn deur plaatsvond en dat er verschillende andere voorstellingen op het grasplein rond de kerk plaatsgrepen.  Om die mensen te 'duvelen' (duivelen),liet hij om het half uur de klokken bimbambeieren dat het een lieve lust was.  Orkestjes werden overstemd, kinderpoppentheater was niet meer verstaanbaar en ook andere acts geraakten niet boven het woedegelui uit. Ik denk niet, dat deze mijnheer pastoor een plaatsje in de hemel zal verdienen als hij nog zo'n apestreken uithaalt.  Hij was het gespreksonderwerp van het straattheater!  En dat er dan nog mensen zijn, die hier naar de mis gaan.  Ik kan er met mijn verstand niet bij.  Enfin, 's avonds hadden we een afspraak met Marleen en Freddy, ooit mijn partners in crime in onze tienjarige bloemenverkoop ten bate van het Kinderkankerfonds UZ Gent.  Jaarlijks komen we nog eens samen voor een etentje.  Het werd een echt gezellige avond, in een mooi, modern restaurantje op Oostduinkerke-Bad, waar het gesmolten geitenkaasje waar ik voor ging, een voltreffer bleek.  We beloofden elkaar plechtig van dit éénmalig uitje nog lang in ere te houden.
Zondag deden we Veurne aan.  Daar gingen de eerste Veurnse Feesten door.  De boreling moet nog flink groeien, want we waren niet bepaald onder de indruk.  Rond de kerk was er een soortement kunstmarkt, waar welgeteld twee keramisten stonden en zeven stands met zelfgemaakte kaarten.  Dat moet beter kunnen!  Natuurlijk liepen we in de Boetestad een schare oudcollega's van Echtgenoot tegen het lijf ... allemaal aan de grijzende kant en op of bijna op rust.  Ja, ja, dan zie je jezelf in de spiegel.
Gisteren was er dan het optreden van een bluesgroep op ons allergeliefd Nieuwpoorts marktplein.  Manlief en ik lieten ons in de stoelen op het terras van 'De Nieuwpoort' zakken en genoten van muziek en zon.  We waanden ons toeristen en bestelden een lekker slaatje.  Ik koos voor de salada Exotique: een ganse fruitwinkel met lekkere scampi, terwijl Echtgenoot ging voor gegrilde tonijn.  Zlig!  Na nog een koffie toe, hielden we het voor gezien.  Ik wou nog met de fiets naar 't Bad en Manlief trok naar de rommelmarkt in de deelgemeente St. Joris.  Vertier genoeg.  's Avonds kwam buurtje-vriendin Annie langs met twee flessen wijn in de armen.  Ze waren de dag voordien terug thuis gestrand na veertien dagen vakantie in Frankrijk.  En ja ... we kraakten een flesje witte (die nog afwachtend in onze ijskast stond) en dan nog ééntje.
Het onverwachte bezoekje draaide uit op een paar toffe uurtjes en ik ontweek zoveel mogelijk het afkeurend oog van mijn tweede helft, die overigens niks van wijn moet weten.  Het moet gezegd, dat buurtje-vriend Alain zich had vervoegd en dat wij dus met drien waren om die twee flessen baas te maken.  Of ik geen hoofdpijn had, was de eerste vraag vanmorgen.  En gelukkig kon ik daar ontkennend op antwoorden.
Deze namiddag met Isabelle en de kids richting Kinepolis Oostende voor een namiddagje 'Smurfen'.  De filminstallatie liet het drie keer afweten, wel klank maar geen beeld.  Resultaat: ontgoochelde kinderen, die de draad van het verhaal kwijtraakten.  Zei ik al lachend tegen Isabelle: ze mogen ons geld teruggeven en kijk ... bij het verlaten van de zaal kregen we allemaal een nieuw ticket voor een film naar keuze.  De Smurfen hebben me wel ontroerd.  Een mens verdrinkt gewoon in die prachtige blauwe ogen van die kleine blauwe kaboutertjes.  En dan die kat ... hoe doen ze het toch allemaal?
Omdat Andres nog te klein is om de Engelse versie met ondertiteling te kunnen volgen, kozen we voor de Nederlandse uitgave, maar ook dat was niet van het gemakkelijkste, wegens soms moeilijk verstaanbaar voor kinderen van nog geen acht.  Als wij als volwassenen al goed de oren moeten spitsen, dan wil dat wel wat zeggen.
Vorige week hadden we ook een dag of drie een kleine logé in huis.  Prinsesje kwam eventjes met 'vakantie' en bracht leven in de brouwerij.  Echtgenoot en ik voelden ons weer jaren jonger, maar dat moet ook, want je kunt haar geen twee minuten meer alleen laten.  Ze kruipt als een volleerde acrobate overal op en in.  Haar lievelingsplaatsje is het 'grote bed' (dat van ons), waarop ze dan zingt en danst, springt en valt als een circusartieste.  En wij maar fungeren als vangnet!
 


gepost door admin 16.08.11 21:48 | permalink | reacties (0) | General
08.08.11
sommige toeristen


Sommige toeristen ... landen als vreemde, soms arrogante wezens aan zee.  Ze veroveren de badsteden met een eigenzinnigheid, waar je als lokale inwoner, soms het apezuur van krijgt, maar de kust kan niet zonder hen.  Ze zijn het brood op de plank voor velen en dus kijken wij gelaten toe, hoe ze tijdens elk weekend en de vele schoolvakanties, onze habitat tot hun koninkrijk maken.  Rij met je wagen naar 't Bad en wees blij dat je dat twee kilometer lange (of moet ik zeggen: korte) stukje weg zonder ongelukken aflegt.  Ze bewegen zich meer en meer voort op twee wielen, zijnde een fiets.  Kijken niet op of om, versperren elk streepje doorgang door met drie of vier naast elkaar te trappen, kennen het rinkelen van een bel niet en als ze het wel kennen dan kijken ze met uiterst misnoegde blik naar degene, die zo'n ding durft te benutten.  Ze remmen vlak voor je wiel, doen alsof je niet bestaat, steken zonder kijken over.  Hun kinderen houden ze niet bij de hand, neen, die laten ze lopen als loslopend wild. Owee, als jij in sneltreinvaart ( strakke noorderwind achter) bijna die kleine cowboy van de sokken rijdt. Waren hun ogen kogels, dan zat je zonder twijfel al in andere oorden.
Bij het oversteken van een (zij)straat hebben ze nog nooit van 'oogcontact' gehoord, zodat jij in je wagen een stroom van vakantiegangers voor je bumper ziet passeren, zonder dat er ook maar ééntje de moeite doet, om eventjes te wachten tot jij weg bent.  Ja, de zwakke weggebruiker krijgt alle voorrang!
Ze wandelen op hoge, witte benen midden op de straat, terwijl aan de ene kant de zeedijk lonkt en aan de andere kant het voetpad uitnodigend wenkt.  Maar neen, de straat zal het zijn en dan rijd jij op je sloffen achter hen aan (ik heb een hekel aan claxoneren), niet begrijpend dat volwassen mensen zulke slechte voorbeelden kunnen zijn voor de bij hen horende jeugd.  Het licht voor voetgangers staat op rood.  Een vader met dochtertje hiphopt van het ene op het andere been.  'Rood duurt te lang', zie je hem denken en hij zet een voet op het nog verboden zebrapad.  Dochtertje trekt aan zijn hand: 'Néén, papa!!!!!!'.  Aha, er zit toekomst in onze jongeren, ze voeden hun ouders op.  Dikke pluim en een medaille voor dat meisje.
Langs de havengeul, op onze prachtige promenade, staan containertjes voorzien van hondenpoepzakjes. Veel honden komen immers ook op vakantie. Er loopt een man voorbij, zonder hond.  Sneller dan snel pakt hij méér dan één zakje. De buit verdwijnt in zijn jaszak ... Wie laat zich nu kennen voor een paar hondenpoepzakjes?  Juist ... de toeristen.
Het huisvuil proppen ze misschien ook in poepzakjes, al zullen die voor dat doel toch wat te klein uitvallen.  Neen, ze gebruiken geen verplichte huisvui!zakken, wegens te duur in aankoop, maar een zakje van éne of gene winkel kan altijd dienst doen.  Zonder scrupules droppen ze hun afval dan maar waar ze het kwijtraken, op en naast de overvolle straatvuilnisbakjes.  Dan oogt de zeedijk armetierig en vuil, vooral als er stukken versleten en gebroken huisraad losweg gedumpt worden.  Het beeld van ons klein St. Tropez stadje (volgens onze burgervader) ziet er bij momenten niet uit! 
'Wachten' staat niet in hun woordenboek.  Ze hebben zelden tijd, elke minuut is volgens hen geld waard.  Sommige toeristen zijn kampioenen in het 'voorsorteren' waar een rij wachtenden staat.  Gelukkig beschikken verschillende winkelzaken over een 'nummertjes' oplossing, zodat iedereen mooi zijn beurt moet afwachten en er van gebakkelei over vijf minuten verlies in een mensenleven geen sprake moet zijn. 
En toch heeft de kust ze nodig ... die vreemde wezens op hoge witte benen, want ze zijn het brood op de plank voor tal van mensen. 
Nog een drietal weken maken ze hier het mooie weer (?) en dan worden dijk, straten, strand en promenade eindelijk weer van ons.  Oef!


gepost door admin 08.08.11 18:17 | permalink | reacties (1) | General
07.08.11
zomerdrukte


Gezellig, die jaarlijkse zomerdrukte.  Festivals, verjaardagen, bezoekjes van vrienden, onvoorziene uitjes, avondmarkten ... zoveel dingen, die binnen drie weken weer tot het verleden zullen horen, want dan staan we met onze neus voor de maand september en vervallen we in ons dagdagelijks gewone leventje.  Zodra de scholen hun deuren weer openen, vindt de kust tijdens de week zijn kalmte terug.  Na 31 augustus nemen we, samen met de schoolkinderen, afscheid van het unieke vakantiegevoel. De dagen korten, de zon schijnt minder warm, schaduwen worden langer, 'Thuis' maakt zijn comeback op televisie en we krijgen het 'jakkes' wintertrauma.  Genieten ... is dus de boodschap!
Op de heetste dag van dit zomerseizoen, beslisten Lut en Frans vanuit het verre Limburg tot aan de zee te rijden.  Op de radio werd gewaarschuwd voor ellenlange files, zowel op autostrade als op de binnenwegen naar het toeristisch Belgenparadijs.  Ze deden er dan ook ettelijke uurtjes over om aan zee te geraken, terwijl de temperatuur, in zijn zeldzaam enthoesiasme, tot dertig graden Celcius klom.  Zelf wist ik blijkbaar ook van de hitte, want in mijn haast om thuis te geraken, reed ik onze wagen vast op een betonblok, dat buiten mijn zicht en aandacht te pronken stond.  Paniek in de gelederen!  In plaats van rustig te blijven, deed het hemeltergend knarsgeluid me nog een stukje gas bij geven.  Gelukkig raakte ik toch achteruit weg, maar ik vreesde voor de nodige schade.  Bij nazicht bleek het nog mee te vallen en besloot ik wijselijk mijn mond te houden over dit incident, toen ik de wagen van Lut en Frans op onze oprit zag staan.  Een frisdrank en een kopje koffie op ons 'oververhitte' terras verder, namen ze afscheid, want ze moesten nog op familiebezoek in Westende.  Later op de avond toch maar mijn escapades aan Echtgenoot verteld en de dag nadien even langs gereden bij de garage, waar weinig schade werd vastgesteld en ik een zucht van verlichting slaakte.
Woensdagavond was 'Ladies at the Movies' avond.  Ik kreeg voor mijn verjaardag van Isabelle drie tickets voor dit evenement.  Een avondje filmstappen met haar en Fabienne, dat is altijd leuk.  De Belgische film 'Swoonie' kon ons wel bekoren en bovendien won Fabienne met haar ticket
 een ganse doos chips (negen grote zakken).  't Was dus een vruchtbare avond!
De volgende dag kwam Ellen-lief op visite.  Eerst lekker gegeten van de superpasta bereid door de Man des huizes en daarna op naar het Sneukelhuisje voor onze favoriete ijscoupe: Favorite (vanille ijs met versgeperst fruitsap). Na deze zoete zonde trokken we naar Koksijde.  Jammer genoeg viel toen de regen met bakken uit de hemel en moesten we allebei een paraplu bezigen om toch enigszins droog door de winkelstraat te geraken.  Het kon de pret niet drukken, onze dag kon niet stuk!
Gisteren dan de mannen vergezeld naar de nieuwe slotracebaan in Bambecq, een gehucht net over de Franse grens.  Onze echtelieden gaan daar immers het eerste weekeind van september racen en ze wilden wel eens hun wagentjes uitproberen.  Veel was er niet te zien, buiten het immens lokaal en een prachtige baan.  We zaten daar in the middlle of nowhere en het goot water, zodat er van een wandeling in een naburig stadje ook niks in huis kwam.  Dan maar gezellig zitten keuvelen met Karin en Claire, terwijl de mannen hun autootjes testten.  Best eens leuk, maar ze zullen me daar niet vlug meer terug zien. Terwijl de heren hun hobby beoefenen in dat piepkleine dorpje, zullen de vrouwen volgende keer andere oorden voor vertier opzoeken.
Vandaag bleven we lekker rustig thuis, moet ook eens kunnen! 
 


gepost door admin 07.08.11 20:30 | permalink | reacties (0) | General
02.08.11
'cachet'


Terwijl onze kroost het rijk der Fransen ontdekte, ergens in de omstreken van Bordeaux, tuften wij verleden week op maandag, woensdag en donderdag naar Oostakker, om de laatste hand te leggen aan de betegelingswerken in hun keuken.  Het moet gezegd: nu heeft hun kookdomein 'cachet'.  Het geheel oogt prachtig en Echtgenoot mag terecht trots zijn op zijn 'klusprestaties'.  Terwijl ik alle sporen van gemaakt vuil wegwiste, sloeg hij zelfs met naald en draad aan het werk om de uit zijn voegen gebarste zonneparasol weer in goede plooi te krijgen.  Gouden handjes ... zo noemen wij dat ... onbetaalbaar bovendien!
Dinsdag namen we een dagje vrij en kregen we Rita en Frans op bezoek.  Zij baten de krantenwinkel uit waar we dagelijks over de vloer komen voor ons 'gazetje' (krant).  Twee fijne mensen, altijd aangenaam hen op visite te hebben.  't Werd een leuk, maar wat frisjes terrasonderonsje, gezien de lage zomertemperaturen die dag.
Vanuit Frankrijk belde Zoonlief met de melding, dat het daar ook geen schitterend weer was, maar dat ze genoten van hun vakantie.  Hij hoeft sowieso niet die echte hitte, want daar kan hij niet goed tegen.  Ook Prinsesje gedeide prima op Franse grond, ze had er twee speelkameraadjes.  Of ze dochterlief bij ons mochten droppen op de terugweg, want ze moesten die avond naar een huwelijksfeest van één van Veerles collega's?  En zo kwam het, dat ze met zijn drietjes zaterdagmorgenvroeg met de deur in huis vielen.  Na het ontbijt vertrokken Zoonlief en Veerle richting binnenland, om nog een paar uurtjes slaap in te halen na een rit van zo'n tien uur.  Kleine Hebe voelde zich onmiddellijk thuis en genoot met volle teugen van haar weekendje zee, terwijl wij op slag tien jaar jonger groeiden door zoveel tederheid in huis.  Ja, ons Prinsesje is een Koninginnetje-in-wording met héél veel pit.  Ik zag met grote verwondering welke grote stappen vooruit ze gemaakt had in de voorbije twee weken.  Niet te geloven wat zo'n kind allemaal bijleert in een luttele veertien dagen.  Raar, onze eigen kroost deed dat ook, maar nu kijk je daar met andere ogen naar en valt het des te meer op.  Prinsesje is een liefhebster van de zee, het strand, de bootjes en dat hebben wij allemaal in de aanbieding. We wandelden naar 't Bad met een zingende buggy!  Een vlieger hoog in de lucht was voor haar het maantje ... ze heeft ook iets met de maan.  Zal waarschijnlijk een nachtvlinder worden, later. 
Zondagnamiddag was TAZdag (Theater aan Zee in Oostende), samen met Louisa.  Een jaarlijks weerkerend gebeuren, waar ik telkens naar uitkijk.  Ik hoef er niks voor te doen, Louisa zoekt de voorstellingen uit, boekt de tickets, duidt de locaties aan op een plannetje, stippelt de te volgen weg uit.  Ik hoef haar alleen maar te volgen en te genieten.  De eerste voorstelling 'De Dijknomaden' (drie verschillende voorstellingen op verschillende locaties), begonnen met een dijk van een stuk in het station van Oostende.  De volgende halte was op de zeedijk en het laatste optreden ging door in het Andromeda hotel.  Allemaal jonge mensen, studenten of pas afgestudeerd in de theatermiddens ... een aanrader!  Later op de avond namen we plaats voor 'Das Siel der Mier' van Josse Depauw, een bekende en meer klinkende naam.  Laat dat stuk ons dus niet kunnen bekoren.  Te langdradig en biologisch getint, niet bepaald ontstressend.  Een stukje fietsen achteraf, naar de laatste locatie op de zeedijk, deed geweldig deugd.  Even de nodige frisse neus, gedachten laten waaien, om te bekomen van anderhalf uur termieten.  De toneelgoden waren ons niet meer gunstig gezind, want de laatste voorstelling beviel ons nog minder dan de termieten van Josse Depauw.  We namen nochtans vol verwachting plaats in de tent, waar Toon Tellegen, een Nederlander die dierenverhalen schrijft, onder muzikale begeleiding zijn verhalen zou vertellen.  Amai, wat was me dat!  De begeleiding leek bij momenten wel een kakafonie van ketelmuziek, terwijl zijn vertellingskes waarschijnlijk wel kinderen kunnen bekoren, maar ons dus niet.  Feit is, dat die Nederlanders toch een veel groter ego hebben dan wij Belgskes.  Ze stralen het gewoon uit, ze vinden zichzelf de 'max'.  Zo zou ik ook best wel willen zijn, torenhoog overtuigd van mezelf in alles wat ik doe, maar dat is me niet gegeven.  Enfin, we hoorden verhaaltjes over de mier en de kever, over de eekhoorn en de mier, over een olifant die altijd viel, over een tor die triestig zijn verjaardag wilde vieren en nog meer van die dingen.  Louisa en ik schoten een paar keer in de slappe lach, wilden eigenlijk de tent uit voor het spel afgelopen was, maar durfden dat dan als Belgskes toch weer niet te doen.  Slappelingen zijn we!
Maar ... we hadden een toffe namiddag en ja, een voorstelling is en blijft altijd een vraagteken, maar dat weet je vooraf al.  Eén ding is zeker: het aanstormend, jeugdig talent heeft vaak méér in hun mars dan de bekende namen. 
 


gepost door admin 02.08.11 21:45 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)