Poezie Doris Dorn
 
 

Maandelijks Archief: AUGUSTUS 2012


31.08.12
afsluiter


Naar jaarlijkse gewoonte sloot Nieuwpoort het zomerseizoen af met de St. Bernardusfeesten op 't Bad.  Naar jaarlijkse gewoonte voel ik me na dit gebeuren een beetje 'vakantieverloren'.  Iedere keer weer lijkt het wel alsof de maandag na de feesten, het begin inluidt van de herfst en dat terwijl we nog volop aan het zomeren zijn.  Maar ja, de avonden worden al koeler, het duister valt vlugger in, de winterprogramma's hernemen hun gewone doen op televisie, spinnen verpakken de struiken, bomen, terraszetels, tafel en al wat enigszins 'ingewebd' kan worden moet er ook aan geloven.  Het weer verandert van richting, gisterenavond kregen we zowaar een storm over land.  De tijd, om nu nog volop te genieten van wat de zon ons, in deze laatste rush naar de herfst, te bieden heeft, is aangebroken.  Deze week de daad bij het woord gevoegd en nog maar eens naar de vloedlijn getrokken.  Stappen in wegtrekkend water en kijken, hoe allerhande schelpen gestuwd, gespoeld en weer meegetrokken worden door de kracht van de branding. Daarna achteloos  op het natte zand gegooid, een bron van kleuren en vormen voor de zoekende mens, zoals wij (Echtgenoot en ik).  Ja, we nemen onze voorzorgen voor volgend jaar!
't Zal me niet meer gebeuren, dat Prinsesje drie papieren bloemen uitkiest en dan met een beteuterd gezichtje te horen moet krijgen, dat we net genoeg schelpjes hebben voor één zo'n exemplaar.  't Leven wordt inderdaad steeds duurder, ook in de bloemenwinkeltjes op het strand.  Onze (mijn) nieuwe hobby is dus 'schelpenrapen' en ik moet zeggen, het bevalt me.  De wind die knopen in mijn haren legt, het zout dat zich op mijn huid kleeft, stuivend zand rond mijn enkels (aan de andere kant nefast voor mijn lenzen, oppassen dus), zon op de schouders en ... de zoektocht naar één soort schelpen, gratis invulling van onze vrije uurtjes.  De pijn in de rug van het vele bukken nemen we er graag bij, we zijn immers geen drie maal zeven meer!  Hebben we in twee dagen toch mooi bijna tweeduizend schelpjes geraapt, amper genoeg voor een stuk of tien bloemen.  Geen nood echter, we zullen ons in herfst, winter en lente, op mooie dagen, niet laten kennen en rapen tot we erbij neer vallen.  Ik hoop alleen, dat ze dan volgend jaar geen andere soort schelpen vragen als vergoeding, want dan sta ik hier met mijn verzameling.  Ik ben dus weer een beetje het kind van de zee geworden, zoals vroeger in mijn kindertijd, toen ik 's morgensvroeg het verlaten strand helemaal voor mezelf had of op winterse dagen mijn vingers blauw en stijf van de kou stonden van het schelpen zoeken.  Nostalgie!  De tijd veranderde weinig aan de schatten van de zee, schelpen zijn nog altijd bontgekleurd en prachtig van tekening, alleen de wenteltrapjes worden bijzonder schaars en zijn zelfs niet meer gekend bij de jeugd van vandaag.  Wij gingen er als het ware voor vechten, nu hoeven ze ze niet meer.  Het vergt waarschijnlijk te veel inspanning en moeite om ze te zoeken, maar wij laten ons niet kennen en zijn nog altijd blij als we er sporadisch ééntje vinden.  Blij als kleine kinderen!


gepost door admin 31.08.12 18:03 | permalink | reacties (0) | General
26.08.12
uitnodiging


We, Echtgenoot en ik, nemen bij mooie dagen de benen naar het strand.  Van zodra de zon van de partij is, trekken we erop uit.  Niks dan voordelen aan zo'n wandeling: frisse zeelucht voor de longen, zeewatermassage voor de voetjes, een bruin kleurtje door de combinatie van zeewind en zon.  Gezonder kan niet, zeggen ze (willen we graag geloven)! Al heb ik er soms mijn twijfels bij: scherven glas in het zand, blauwe kwallen langs de vloedlijn, vrouwelijke en mannelijke 'roodborstjes' door het branden van de zon.  Ook het allermooiste heeft zo zijn mindere kantjes.  Toch zijn wij uitzonderlijk gelukkig om hier te mogen, kunnen wonen.  Als ik de ellenlange files richting kust zie, dan weet ik het wel weer ... we zijn uitverkorenen (oei,oei).  Ja, soms voelt het zo.  Alhoewel, het zomerseizoen loopt teneinde en naar jaarlijkse gewoonte gingen dit weekend de St. Bernardusfeesten door op 't Bad.  Ook naar jaarlijkse gewoonte, kregen de standhouders op de braderie het zwaar te verduren.  Stormachtige wind en felle regenbuien zorgden ervoor, dat de meesten toch hun tentje in het oog moesten houden en bij tijden zelfs een ondersteunend handje moesten toesteken.  De verkoper van paraplu's (twintig euro i.p.v. negenenvijftig) kon van het herfstige weer de vruchten plukken.  Al heb ik mijn bedenkingen bij zo'n aanbiedingen.  Na een mottige zaterdag en een nog mottiger zondagmorgen, klaarde deze middag de lucht op en brak de zon door.  Ook de wind ging liggen en zo kregen de feesten nog waarop ze gehoopt hadden. Je kon koppenlopen ... zo het zomerseizoen uit!
Halfweg deze week reden wij, samen met Moeder, richting Gent.  Nichtje Caro wou ons haar nieuwe stek tonen, waar ze vanaf nu met geliefde, Kristof, een warm nestje heeft gevonden.  Nog niet zo lang terug van een trektocht door Thailand en met het oog op het nakende nieuwe schooljaar (ze staan allebei in het onderwijs), moesten we in augustus de koe bij de hoorns pakken.  Het was er vooral om te doen, Moeder nog eens hun koninkrijk te kunnen tonen.  Manlief, zoals altijd zeker van zichzelf, zou de weg wel blindelings vinden (zei hij), maar ik vond het toch aangeraden de GPSdame mee te nemen.  Mijn tweede helft kennende ...  De dame kreeg haar plaatsje vooraan in de wagen, gaf vurig haar instructies en werd meermaals met verve genegeerd door de bestuurder.
Waarom wij eigenlijk zo'n ding hebben aangeschaft, ik heb er het raden naar.
Zoals voorzien namen we dus de verkeerde weg, allé, niet de verkeerde, maar de méér ingewikkelde en daarom ook langere versie.  Wijs als ik ben, hield ik me muisstil, want een discussie aangaan in het bijzijn van Moeder, dat leidt tot nog grotere ergernissen en frustraties.  Ondervinding is de beste leermeester, nietwaar?  Al bij al zijn we zonder veel kleerscheuren ter bestemming geraakt.
Het appartementje van de teergeliefden is met smaak ingericht.  Trendy kleuren, teksten op de muur, gezellig.  We zaten de ganse namiddag op het reuzenterras, aten een lekker taartje, proefden met smaak aan het Thais wokgerecht, aten nog een taartje en hup ... vijf uur later tuften we kustwaarts.
Met dank voor de warme ontvangst, we hebben genoten.  Zonder veel omwegen raakten we weer in Nieuwpoort.  Volgend jaar mogen we onze opwachting maken op het huwelijk van dit jeugdig stel.   Iets om naar uit te kijken!
 


gepost door admin 26.08.12 22:25 | permalink | reacties (0) | General
20.08.12
slakkenzomer


Sedert begin deze zomer, ik een jeugdvriend terugvond, die slakjes verheft tot echte kunstwerken (kunstvanhetonthaasten.be), is het alsof deze diertjes mijn leven dagelijks binnenwandelen.  Eerst was er dus deze kunstenaar die na jaren mijn pad kruiste, een tof gegeven, goed voor een creatieve samenwerking in 2013.  Enkele dagen later, in de bloemenwinkel van Conny (de Groene Hoek te Oostduinkerke), keek een reuzenslak me verleidelijk aan.  Een prachtexemplaar als tuinversiering, zoiets zou Prinsesje wel smaken!  Ons minimeisje is immers zot van slakjes en haar favoriete bezigheid bleek dan ook de slakkenjacht.
Ondertussen staat hier een kleiner formaat slak op Prinsesjes 'podium', de bloemenbak waarop ze haar zang- en dansoptredens verzorgt.  Benieuwd naar haar reactie bij een volgend bezoekje.
Zo gek als ze is op de gewone slakken, zo raakte ze in de ban van de slakken van Cracking Art.  Tal van felgele reuzenslakken sieren momenteel immers de Promenade aan de havengeul.  Kleinere exemplaren staan op de balkons of in de winkeletalages.  Bovendien zijn ze 's nachts verlicht, een prachtig zicht.
In één van de winkeltjes langs de Promenade viel mijn oog op een 'slakkenhandtas'.  Een puur stukje kunst!  Voor negenhonderd euro mag je hem de jouwe noemen.  Mijn geldbeugel heeft daar jammer genoeg geen oren naar.
En dan zijn er nog de onderleggers voor kookpotten in het specialiteitenwinkeltje op de kaai ... veelkleurige slakjes.  Om maar te zeggen ... slakken sloegen me deze zomer in de ban.
De tweede kunstmarkt ging door onder een loden warmte en brandende zon.  Er waren veel nieuwe stands, vooral keramiek.  Ik maakte deze keer geen deel uit van dit gebeuren, was gewoon bezoeker en bewonderaar en koper (ha,ha).
Samen met Echtgenoot nam ik de gelegenheid te baat, om eens de schilderwerken tentoongesteld in de bovenzaal van de Stadhalle, te bekijken.  Unieke werken, maar te gestroomlijnd en te perfect afgewerkt voor mij.  Alhoewel de prijzen vlot de tienduizend euro overstegen, was er geen enkel werk, dat me echt kon bekoren.  Manlief slaakte een zucht van opluchting (grapje).  's Avonds bleef het zomeren, een mooie gelegenheid om eens de dansende fonteinen op de kaai met ons bezoek te vereren.  Mooi, maar niet blijvend bekorend.  Na drie liedjes had ik het al gezien, maar we bleven tot het eind, met een drankje als afsluiter in de nieuwe zaak 't Ponton.  Zo hoort het op een superwarme zomeravond!
De eerste botenparade in de havengeul trok gisteren een massa toeschouwers.
Best imponerend, al die bootjes en boten, die wind in de zeilen, het zeegat uitvaren.  Daarna nog een stukje strand gedaan, voeten in wegebbend water, op zoek naar schelpjes (voor de bloemenkoop) ... hervonden jeugd! 


gepost door admin 20.08.12 20:52 | permalink | reacties (1) | General
16.08.12
tien zonnedagen


Tien zonnedagen verder neem ik even tijd om bij te schrijven.  Een week geleden mochten we op stap met Conny en Jurgen, vriend en webmastertje dezer.  Na een kop koffie met verleidelijk stuk taart op het eigenhandig gebouwde, overdekte terras, ging het wandelend naar 't Bad in Oostduinkerke.
De avond sloten we gezellig af in 'd'Oede Pastorie' in het landelijke Wulpen. Een uitnodigend etablissement met prachtige muurschildering, waar je lekker kunt eten en waar de Irisch Coffee 'top' is.
In Oostende gingen de Paulusfeesten van start.  Donderdagavond stond 'Dark Rose', de bluesband waar Echtgenoot en ik al een eeuwigheid warm voor lopen, op het podium van het kleine pleintje.  Het was mijn vuurdoop, want hoeveel reclame ze ieder jaar ook maken voor dit evenement, ik ben er nog nooit toe gekomen een kijkje te gaan nemen.  Veel soeps vond ik het niet, het leek me eerder een rommelig zootje.  Gezellig kan ik het ook niet noemen, ik voelde me er niet echt op mijn gemak.  Veel 'pispalen' voor mannen gezien, veel mannen daar gebruik zien van maken, zodat de boel bij wijze van spreken 'over liep' en de straat één pot nattigheid werd.  Proper is anders. Tot overmaat van ramp (om het maar zo te zeggen) bleek het optreden van onze idolen ook niet je dt.  Aan de muzikanten lag het niet, wel aan de barslechte geluidstechniek, die op niks trok.  Het werkte op de zenuwen van zanger en kompanen, ze gaven er op het einde echt de brui aan.  En gelijk hadden ze! Volgende keer moet Manlief er maar op eigen houtje naartoe, mij zien ze daar niet meer terug. 
Vrijdag was hoog-bezoek-dag.  Veerle bracht Prinsesje voor een viertal vakantiedagen aan zee.  De weergoden waren ons gunstig gezind.  Iedere dag strandwaarts ... genieten.  Ons minimeisje tolde door het zand, verzamelde dode krabben als waren het echte diamanten, kocht papieren bloemen (een dure schelpenaffaire) en verkende met Manlief de kleine zeen (achtergelaten plassen water, in westhoektaal: kelletjes).  Wat de grote zee betreft, daar heeft ze nog geen goed oog in, liever geen te enorme waterplas dus.  't Waren heerlijke dagen met dat kleine ding in huis.  Ook de kinderboerderij kwam aan bod en op stap zijn met kinderen of kleinkinderen noopt mensen blijkbaar tot contact zoeken.  Op een bankje in de zon, praten met een jonge mama van twee, die blijkbaar in de lagere school met Zoonlief in klas zat.  Leuk!  Aan de andere kant, een kennis met haar twee kleinkinderen. Trotse oma voor de eerste keer op stap met allebei de kleintjes.  En de kindjes?  Die lieten het niet aan hun hartje komen en speelden zich moe op de glijbaan, de wip ...  Prinsesje hield zich op het speelpleintje in het zand onledig met het vullen van een grote emmer, die ze trap op, trap af zeulde.  Ze verzette bergen!  Er was ook nog de dagelijkse slakkenjacht, die eindigde in een massamoord (teveel gespeeld met die beestjes), waardoor de helft van de wijk in eigen tuin op zoek ging naar nieuwe vangst.  Ondertussen leerde Manlief haar de regels van het dierenspel: slakjes rustig laten gedijen, zodat ze zonder kleerscheuren dit avontuur zouden overleven.  Ons Minimeisje had er oren naar en volgde gehoorzaam de raad van Pet.  Gisteren vertrok ze weer richting binnenland, haartjes nog wat blonder en op armen, beentjes en wangen een laagje bruingekleurd door de Belgische zon.
In het programma 'Met vier in bed' speelde Louisa, woordkunstenares en vriendin, deze week mee.  Ze deed het met verve, enthoesiast, sympathiek, warm ... zoals ze is en ik haar ken.  De uitzending waarin haar bed & breakfast aan bod kwam was een mooie reclame voor Nieuwpoort en Beaufort (kunst op verschillende locaties).  De drie andere deelnemende uitbaters konden een verblijf aan de kust in de New Largo (zaak van Louisa) best smaken.  Maar ja, het blijft een spel, vooral het punten toekennen aan elkaar herbergt veel addertjes onder het gras.  Zelf vond ik de winnaars, een koppel uit Gent, bijzonder onsympathiek en hoewel de dame in kwestie 'een gevoel van huiselijkheid' hoog in haar vaandel droeg, straalde ze bij het openen van haar deur bitter weinig huiselijkheid uit.  Bovendien zijn de meeste van die bed & breakfasts een soortement luxehotel geworden, waartegen de eenvoud van een gewone B&B onmogelijk op kan.  Dus ... hiep, hiep, hiep hoera voor Louisa en haar New Largo!
    
 
 
 
 


gepost door admin 16.08.12 20:18 | permalink | reacties (1) | General
06.08.12
zomerbezigheden


Hoe je het ook draait of keert, tijdens de maanden juli en augustus zitten de dagen zo boordevol 'zomerbezigheden', dat de dagdagelijkse beslommeringen van het banale, gewone leven er vaak bij inschieten.  Ach, hier en daar een poetsbeurt minder, het gras dat wat geduldig moet wachten op de tanden van de grasmachine, ruiten die verlangen naar spons en zeem ... klusjes die in de zomermaanden iets op de langere baan geschoven worden.  Er zijn immers belangrijker dingen te doen op zeldzaam zonnige dagen!  De voorbije week was dan ook weer een beetje hectisch te noemen.  Midden de voorbije zeven dagen, een wandeling naar 't Bad, de zon in de rug.  Met tien tenen in het water tot op de grens Nieuwpoort-Oostduinkerke.  De terugweg was iets natter dan voorzien, we kregen een natuurlijke regendouche, goed voor huid en haar.  Bij thuiskomst waren we propere mensen!
Donderdag was TAZdag.  Elk jaar weer kruipt Louisa, woordkunstenares en vriendin dezer, tussen de bladzijden van het Theater aan Zee gebeuren in Oostende.  Ze zoekt, speurt, snuistert, struint naar interessante optredens en voorstellingen, om met verschillende vriendinnen elke dag iets mee te pikken van dit evenement.  Donderdag was onze dag.  Het begon met een soul en jazzy voorstelling van Blue Monday People, een groep die we best konden smaken.  Mooi en intiem, prachtige teksten.  Puur genieten.
Een kopje koffie verder, was het de beurt aan een monoloog van Kris Cuppens.
Fantastisch gebracht, een reis langs levensherinneringen.  Wel een beetje lang, één uur en drie kwartier later, stribbelden vooral onze benen, billen en rug tegen.  Op TAZevenementen is het nooit echt comfortabel zitten, maar dat nemen we er graag bij.
De avond was nog jong en we gingen voor een hapje.  Kwestie van wat energie op te doen, vooraleer we de derde voorstelling aandeden.  'Nonkel Wanj' werd gebracht in de buitenlucht, op een speelplaats van een school. We voelden ons eerst wat onwennig, bij aanvang, maar met de minuut groeide mijn bewondering voor deze acteurs. Gespeeld door sociaal kwetsbare mensen was dit stuk iets om 'u' tegen te zeggen.  Doe het hen maar eens na!  Voor het vierde en laatste optreden moesten we op de kaai zijn.  De maan stond heerlijk rond te wezen aan de nog blauwe lucht.  We nestelden ons op de stoelen, terwijl ons hart vol verwachting klopte, want de folder beloofde 'een gesprek tussen twee, elkaar toevalling ontmoetende vrouwen in een auto.  We hadden er een goed oog in, deze afsluiter zou de kers op de taart worden.  Amai, dat was een serieuze vergissing.  'You may find yourself' was de titel van het stuk, maar sorry, ik heb mezelf nergens teruggevonden, idem dito voor Louisa.  Het begon nochtans veelbelovend: auto komt aangereden, vrouw zit zich kwaad te maken in de wagen, stapt poedelnaakt uit en wil zich gaan verdrinken.  Andere vrouw komt aangewandeld, ziet de auto, vindt de eigenares niet, begint wat te stuntelen met het vehikel.  Poedelnaakte vrouw komt schreeuwend teruggelopen en dan ... de start van een uurlang schreeuw- en gooiwerk.  Niks conversatie, smijten, tieren, gooien met vanalles ... vreselijk teleurstellend.  Het mooiste van dit alles was nog altijd de maan, die naderhand als een gouden bal aan de hemel hing.  Ook de muggen verveelden zich stierlijk en vielen in grote getale dat domme publiek, dat zat te apegapen op wat zich allemaal afspeelde, met veel muggenenergie aan.  Mijn hoofd stond 's anderendaags vol muggenbultjes!
Al bij al was het een gezellige namiddag-avond. De ontgoochelende voorstellingen nemen we er welwillend bij.  Je weet immers nooit wat je op je bord krijgt in dat fantastische Theater aan Zee circus en dat is wat het zo uitnodigend maakt.  Merciekes, Louisa, voor de uitnodiging, maar vooral ook voor al de moeite die jij je getroost, om van de TAZdagen een feest te maken.
Vrijdagnamiddag nog eens met de fiets in de gietende regen beland.  Terug in nummer zes mocht ik veranderen van tenue, je kon me uitwringen. 
Op zaterdag dan maar de grasmachine in gang gezet, terwijl Echtgenoot zijn  woede botvierde op het welig tierend onkruid tussen de opritsteentjes.  We waren allebei zo'n drie uur zoet met ons werk in de tuin.  En daarna pompaf, maar best tevreden over onszelf.  Mag het eens?
Gisteren Claire en Wim, Karin en Ronald en de tweeling op bezoek.  Tussen de regenbuien door toch buiten kunnen middageten, voor de koffie moeten binnenshuis moeten vluchten.  Eens de buien voorbij een korte wandeling gemaakt, een frisse neus gehaald langs de promenade (Nieuwpoortse parel).  De drie mannen konden het niet laten een uitnodigende boei mét trap te beklimmen, wat Claire de opmerking ontlokte 'kijk, drie hangbuikvarkentjes', toen ze op rij de trap afdaalden.  Hebben we gelachen! 


gepost door admin 06.08.12 22:04 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)