Poezie Doris Dornť
 
 

Maandelijks Archief: AUGUSTUS 2013


31.08.13
na de stilte


Na tien dagen gevallen 'blogstilte' zijn we weer op post!  Voor bijna een week lang Prinsesje in huis, verliezen alle andere dingen hun prioriteit.  Vorige zondag brachten Zoonlief en Veerle hun spruit naar de kust, de laatste vakantiedagen wenkten en het werd dus 'puur genieten'. Eerst waren er daar de jaarlijkse St. Bernardusfeesten in Nieuwpoort-Bad.  Wij met kroost te voet richting overbevolkt Bad, want Echtgenoot wou de optredende bluesband beluisteren.  Wandelen met twee buggy's in de winkelstraat bleek een onmogelijke opdracht.  Ik stelden me in de plaats van de kleintjes en keek op een bos van onaantrekkelijke mensenbenen.  De dijk was iets rustiger en we hadden geluk, we liepen prompt op een stukje straattheater waar ons Minimeisje blijkbaar dol op is.  De rijdende piano met danseres was dan ook oogstrelend mooi en oogstte bijzonder veel succes.  Maar meer nog viel Prinsesje voor de obligate kermisattracties.  De vliegtuigjes, de draaimolen, het eendjes vissen.  Alhoewel ze pas vier werd, bleken die dingen haar niet echt te bekoren en vatte ze post voor het spokenkraam waar ze lekker griezelen ging met haar mama.  Griezelen ... pfffft, niks om bang voor te zijn, want ze had er al ervaring mee.  Ook de lambada stond op haar lijstje, maar daar moet ze serieus nog wat voor groeien en ouder worden.  Aan de 'snelle molen' (zegge en schrijve: een hypermoderne en supersnelle 'rups') wou ze al helemaal niet voorbij en samen met Zoonlief ging ze voor een ritje.  Ik kon het niet meer aanzien en heb me maar met de rug naar dat ding gedraaid.  In zo'n dingen ben ik echt een schijterd.  Ondertussen vond ons Minimeisje het heerlijk!  's Anderendaags wou ze met mij of Pet op dat ding, geen van ons beiden was kandidaat en ze vond dat maar niks, want we hadden het beloofd, zei ze.  Kinderlijke vrijheid van denken en interpreteren!  Er stond ook een springkastelendorp, waar ze met haar papa grote sier maakte.  Blijkbaar was ze zonder veel poeha op de hoogste klimmuur gekropen (vier meter hoog) en zonder dralen naar beneden gesprongen.  Dat belooft voor later.  Maandag was geen al te warme stranddag.  Veel wind en fris, dus geen wateravonturen.  Dinsdag namen we de overzetboot, kinderlijke gekleurd en getekend door Raveel, naar het Lombardsijdse strand, voor een uurtje schelpenzoeken.  Woensdag was platte rustdag.  Drie dagen te voet heen en weer naar 't Bad gingen in mijn kleren zitten, dus werd het een kalm dagje.  In de namiddag op bezoek bij Fabienne, die nog een poppenbuggy staan had (iets wat Prinsesje in haar uitmuntend kinderlijk geheugen had opgeslaan) en dus werden er rond het huis rondjes gereden met de poppenkinderen.  Romain had dan weer aan slakkenvangst gedaan en achttien exemplaren in een lege koffiedoos gebracht, zodat we een uurtje later aan slakkendressuur konden beginnen.  Er was even consternatie omdat die beestjes de gegeven bevelen niet volgden, maar later kregen ze toch hun slakkenvrijheid terug.  Daarna werd het spelen met kleine Warre.  Ik moest Prinsesje af en toe tot kalmte manen, want het ging er bij tijden nogal heftig aan toe.  Warre is pas twintig maanden, dat ventje vond het allemaal wel grappig en leuk, maar zoals ze de bal weggooide en riep: ga de bal halen Warre!  Een legeroverste kan er nog wat van leren.  Donderdag bleek het weer uitmuntend en dus ... zand, zee, strand, water, vliegeren, papieren bloemen kopen (liefst een blauwe voor haar lief mamaatje), alles kon.  Zalige drie uur!  Gisteren, de laatste vakantiedag aan zee.  's Morgens op slakkentempo naar de markt.  Een jonge violist verdiende wel een beloning en ons Minimeisje mocht een centje in de vioolkoffer gooien.  De vriendelijke muzikant vroeg of ze met hem wilde viool spelen.  Zo'n dingen moet je haar geen twee keer vragen en hup, strijkstok in het handje (weliswaar geholpen door de violistenhand) en spelen maar.  Ze oogstte onmiddellijk succes en straalde als een zonnetje.  Later in de namiddag cupcakejes gemaakt.  Alhoewel ze niet erg cupcake leken, was het dolle pret bij het versieren met glittersuiker.  Glimmend van trots toonde ze 's avonds haar bakkunsten aan mama.  Om af te sluiten reed ze nog een lang parcours met haar fietsje en 's avonds was het dolle pret op de slotraceclub van Pet en een verlangend wachten op mama in aantocht.  Bij het afscheid kreeg ik nog een dikke zoen en een 'morgen kom ik terug!' en hup, weg waren ze richting Oostakker.  's Avonds bij het thuiskomen hing er in ons huis een gevallen stilte nu ons kabouter Kwebbeltje er niet meer was.  De volgende dagen moet ik doorbrengen achter dit klavier, zodat mijn laatste boekje volgende week naar de drukker kan. Na maanden denken en piekeren weet ik eindelijk in welke vorm ik het wil gieten.


gepost door admin 31.08.13 18:01 | permalink | reacties (0) | General
21.08.13
een vluggertje


Even een vluggertje.  Lieve bloglezertjes, ik ben geen eindwinaar van de schrijfwedstrijd Het Mooiste Testament (snik, snik).  Maar ja, ik vond het al een hele eer bij de vijf geselecteerden te horen.  En ... er kan er maar ééntje winnen en dat ik dat niet zou zijn, daarvan was ik al overtuigd.  Literair zou ik mezelf nu niet noemen, een mens moet zich bewust zijn van zijn/haar eigen kunnen.  Niet getreurd, warmte en erkenning genoeg!


gepost door admin 21.08.13 22:08 | permalink | reacties (0) | General
18.08.13
kunstmarkt


Nog een veertiental dagen en het doek valt over de zomervakantie.  De weersvoorspellingen zijn zonnig, dus het wordt nog even genieten.  Gisteren greep hier de tweede en laatste kunstmarkt plaats.  Er was heel wat interesse voor de zestig standjes.  Veel méér volk over de marktvloer dan bij de juli editie. Een groot aanbod van vooral keramiek en schilderijen, afgewisseld met hier en daar een kaartjesstand.  Had ik vorige keer geen concurrentie qua kaartenverkoop, nu stond er op een boogscheut van mij een dame met prachtig kalligrafiewerk.  Mijn troostkaarten vielen dan ook een beetje in het niets, vergeleken bij wat zij aan te bieden had.  Maar geen nood, ik ben tevreden over de verkoop en al bij al zijn mijn kaarten zoveel als bijna allemaal verkocht. Het te schenken bedrag oogt mooi, dus dik in orde. We hadden de weergoden aan onze zijde: 's morgens lichtbewolkt en daarna trok de lucht open.  Bij momenten scheen de zon zo fel, dat het omzeggens smelten was.  Het geheel werd opgeluisterd door een gesmaakt optreden van een bluesorkest over de middag, maar niet iedereen was daar echt blij mee.  Die mannen speelden nogal luid en praten tegen kandidaatkopers werd een hele opgave.  's Namiddags was het de beurt aan meer jazzy muziek, rustiger dus.  Een dansact van vier jonge mensen maakte het geheel ŗf.  Ja, 't was echt gezellig.  Voor mij was dit de allerlaatste kunstmarkt waar ik aan deelnam.  Nu wordt het focussen op eind oktober, het organiseren van mijn allerlaatste tentoonstelling zal ook nog wat voeten in de aarde hebben en ook mijn allerlaatste boekje moet binnenkort bij de drukker liggen.  Help, hier zit momenteel een stresskonijn!  Ja, na de herfstvakantie valt het doek definitief over mijn werk voor het Kinderkankerfonds UZ Gent.  Ik heb nu echt het gevoel, dat ik, na twintig jaar, mag, kan, moet afsluiten.  Het schrijven geef ik niet op, we zien wel wat er nog uit de hoge hoed getoverd komt.


gepost door admin 18.08.13 14:35 | permalink | reacties (0) | General
13.08.13
maagvullingen


Voor het eerst deze zomer eens naar de avondmarkt geweest.  Over de volle lengte van de Nieuwpoortse zeedijk slingerde zich een lint van gekleurde kraampjes.  Nepleder, truitjes in felle fluokleuren, wintersloffen, schoenen voor een prikje, een alles aan 1 euro stand, de Indiaantjes (Ecuador) her en der verspreid, wintermutsen, keukenmessen ... voor elk wat wils.  Deze kraampjes verdronken echter in het niets tussen al die andere tentjes met 'maagvullingen'.  Honger werd er zeker niet geleden.  Hamburgertent, pasta in doosjes, gebakken bloedworst, pannenkoeken, poffertjes, pizza, droogvis en escargots (slakken), snoep, chocolade, noten in een caramellen jasje, cuberdons, mattentaarten, chinese lekkernijen, braadworst, Lauws potje (vraag me niet uit wat dat bestaat, ik heb er geen flauw benul van),  Knorrende magen kregen geen kans.  Het leek wel een eetfestijn!  Overal zaten of stonden mensen te smullen.  De liefde van de Belg gaat blijkbaar nog altijd door de mond.  Veel gesmikkel dus, maar weinig ander interessants.  Eén avondmarkt zien, telt voor tien.  Echtgenoot en ik gingen daarna deftig op Chinees restaurant (ja,ja!).  Ik weet niet wat er scheelde, maar het leek wel of ze daar op duracell batterijen draaiden.  Zo vlug kregen we onze soep nog nooit geserveerd en ook de rest kwam in sneltempo.  Precies of ze waren daar allemaal in vijfde versnelling gezet.  We stonden rapper dan rap weer op straat.
Gisteren kwam Ellenlief over met krullebol Warre.  We wandelden langs de promenade (bootjes kijken) naar 't Bad en terug.  Kleine Warre had oogjes te kort.  Zo'n leuk ventje met donkere kijkers en lachtputjes in zijn wangetjes.  Zot van muziek ook, er zit ritme in zijn lijfje.  De op de dijk spelende orgelman was daarom een verplichte stop.  En hup, handjes in de lucht en meezingen/brabbelen.  Reggie zou er zowaar jaloers op geworden zijn.  Fijne namiddag gehad.
Onze nabijgelegen Comarkt sluit volgende week zijn deuren.  Er komt een volledig nieuwe winkel, waarvan de opening pas voorzien is in juni 2014.  Het wordt aanpassen, maar in den beginne was hier ook geen enkele winkel te bespeuren, dus overleven zullen we zeker.  Bij Moeder moet alles wijken voor de aanleg van de nieuwe zeedijk, annex sportterrein.  Benieuwd wat dat zal worden en hoe we daar verplicht de winter zullen 'doorbaggeren'.  Ook dat moet lukken, al zal er veel gezucht, gemor en gevloek mee gepaard gaan (senioren houden er niet van, dat hun dagdagelijkse leven overhoop gegooid wordt, zelfs al zorgt dat voor verbetering en vernieuwing).  Ik hou mijn hart al vast!
 


gepost door admin 13.08.13 21:30 | permalink | reacties (0) | General
10.08.13
over kadetjes


Nichtje Caro en Kristof zijn ondertussen al langer dan een week man en vrouw.  Wie durft te zeggen, dat tijd geen vleugels heeft?  Ze namen de benen naar Bali, waar het volgens velen wonderbaarlijk mooi is.  't Is ook maar van horen zeggen, want zelf ben ik gespeend van reisgenen.  Het aantal keren voet op buitenlandse grond gezet, is op mijn éne hand te tellen. Ik ben een thuisblijvertje, een honkvast mensje, een belabberd kofferpakkertje.  Zo af en toe kom je nog eens een verwante ziel tegen, waar je dan een boom mee op steekt over het fijne van het niet reislustig zijn, want voor velen ben je toch maar een vreemde eend in de bijt als je nooit reisplannen koestert en het buitenland niet opvrijt.  Ondertussen razen de zomerdagen hier voorbij aan een sneltempo en staat de agenda vol met binnenlandse afspraken. Vorige week sloegen twee kleine kadetjes hier voor drie dagen hun tentjes op.  Prinsesje en Kleine Koning Arthur mochten samen een korte vakantie aan zee nemen.  Dolle pret met dat duo in huis!  Schattig en ontroerend, hoe zus en broer met elkaar omgaan.  Niet dat het altijd peis en vree was, maar het knuffelen kreeg toch voorrang op het kibbelen.  Als je het al kibbelen kunt noemen, het af en toe luidruchtige protest tussen een olijk zeventienmaandertje en een meisje van pas vier geworden.  Het zijn twee schatten en Echtgenoot en ik hebben genoten!  Naar zee met de tram, voetjes in het water, papieren bloemen kopen en onder luid protest terug huiswaarts.  Gevlucht uit de kinderboerderij wegens te veel bijen en daarna een eind gaan wandelen, ons Minimeisje met haar fiets.  Alle kinderspeelpleintjes van de wijk afgegaan en uitgeprobeerd.  Naar Mémé Zee, om te stuiterballen en witte chocolade te eten.  Terwijl kadetje Arthur sliep, samen met Prinsesje boodschappen gedaan.  Vanop de achterbank klonk een stemmetje: 'jij ben al oud gegroeid hé?'.  Ik verslikte me bijna in mijn binnenpretjes. Voelde me een besje van negentig of zo'n door de wind kromgeduwde wilgenstronk in een weiland. Oud gegroeid!  Waar haalt ze het?
Ja, antwoordde ik, ik ben al een beetje oud gegroeid.  Ik moet nog jong groeien, kwam het ernstig.  En broer, die is nog maar baby gegroeid, was het vervolg.  Maar Mémé Zee, die is al hééél oud hé, ging ze verder.  Ja, antwoordde ik, tweeŽntachtig jaartjes.  Dat is al hééél erg oud, klonk het weer.  Die gaat al gauw dood, was de conclusie van mijn kleine passagier.  Nog een geluk, dat deze repliek niet hoorbaar was voor Mémé Zee in kwestie.  Amai, pas vier, er plooiden zich lachrimpeltjes rond mijn ogen.  Toen wij die ouderdom hadden, waren we nog echte babies.  Wisten wij veel van de wereld.  Bovendien werden we onze ganse jeugd monddood gehouden: zwijgen, luisteren en doen wat je gezegd wordt was de leuze bij ons thuis.  Kwam er bezoek, dan vlogen we naar bed en televisiekijken was al helemaal not done.  Onze ouders hebben het mooiste van onze kindertijd gemist, bedenk ik bij al die uitspraken van Prinsesje, maar misschien was het toen niet slechter.  Kleine meisjes en jongens hebben de dag van vandaag veel aan hun hoofdje en dat blijft vaak malen, knagen en hangen. Ze moeten dan nog wel jong groeien, ze zijn al klein volwassen in denken en praten.  Maar leuk is het wel, er liepen hier twee blije kindjes en twee lachende volwassenen rond.  Een mooi gegeven, toch?
Een mens verzet nog al iets in één week tijd.  Waren onze logeetjes woensdagavond weer huiswaarts getrokken, dan was het de volgende dag tijd voor het jaarlijks uitje naar Theater aan Zee in Oostende.  Zoals altijd had vriendin Louisa het programma samen gepuzzeld en voor kaarten gezorgd.  Een echte luxe!  We begonnen met een korte, maar bijzonder fijne voorstelling: uit een doosje.  Daarna vleiden we ons op kartonnen dozen, kwamen we op de oude visserskaai in een hangar met hangende zalm terecht, werden we klein en nederig bij het verhaal van de man wiens vader en broers tijdens de tweede wereldoorlog heulden met de Nazi's, om te eindigen in de Loods, waar een Russisch huwelijk plaatsgreep.  De magie van TAZ (theater aan zee), is dat je nooit weet wat je op je bord krijgt qua voorstelling.  Het kan een delicatesse zijn, maar ook iets wat het smullen niet waard is (culinair uitgedrukt).  Twee voorstellingen vielen ons dik tegen, maar dat deed niks af aan het toffe van onze dag.  Tussenin hadden we eventjes tijd voor een kopje koffie, besteld aan de koffiecaravan.  Ik vroeg een Latté Machiato en het meisje schreef met chocoladestift mijn naam in het opgeklopte melkschuim.  Doodzonde, dat je zoiets moet opdrinken.  We zochten een plaatsje in de zon en aan dezelfde tafel namen drie jonge mensen plaats.  Ongewild waren we stiekeme beluisteraars van hun verhalen.  De ene jongen bleek een mooi huis te hebben gekocht, maar zijn vriendin had er de brui aan gegeven.  Dus zat hij nu alleen in zijn woning, die hij wel wilde houden, omdat hij er zo graag woonde en er zo van hield.  Zijn ouders moesten hem maar eventjes een financieel duwtje in de rug geven, zei hij.  Louisa keek naar mij en rolde met haar ogen.  Het meisje vertelde hoe ze samen met haar lief op zoek was naar geschikte woonst, maar tot nu toe nog niets had gevonden.  Overal te veel lawaai, zei ze.  Ze woonden in het binnenland, Zoersel.  Haar lief bleek Benjamin te heten en ze dacht goed te weten hoe hij in elkaar zat. Zo hoor je ook eens iets van een ander.  Ik keek naar boven, naar het appartement waar mijn vroegere werkgevers woonden en dacht bij mezelf: hoe zou het met hen zijn?  's Avonds, in een tot de nok gevulde Loods, bleef er nog één schamel plaatsje vrij, juist voor mijn voeten.  Een man kwam ietwat te laat, de voorstelling was al begonnen, binnen en ging op dat stukje bank, pal voor mij, zitten.  Ik tikte hem op de schouder, mijn vroegere werkgever.  Je houdt het niet voor mogelijk!  Veel vroeger dan voorzien liep het stuk teneinde. Na het glaasje vodka, de koude soep (die velen aan de neus voorbijging), rolden de acteurs en zangers tafels binnen, waarop koude aardappeltjes, rode kool en nog iets anders ondefinieerbaars voor het opscheppen lagen.  Louisa was teleurgesteld, de voorstelling had niet kunnen boeien en ze vond de prijs van dertig euro toch wel wat overdreven voor hetgeen we voorgeschoteld kregen.  Maar ja, ook dat is de magie van TAZ.  We verlieten de Loods en kozen voor nog een drankje in een tearoom langs de kaai.
Nog eventjes bijpraten, de dag overlopen en met een tevreden zucht afsluiten, al druk plannen makend voor volgend jaar (wie weet waar we dan zitten?), toch maar wéér uitkijkend naar dit begeesterend gebeuren.


gepost door admin 10.08.13 20:02 | permalink | reacties (0) | General
03.08.13
een bijzonder feest


Gisteren was het zo ver, nichtje Caro en Kristof gaven elkaar het jawoord. Ze leefden een jaar lang naar deze dag toe en legden allebei hun hart in wat een bijzonder feest moest zijn en ook werd.  Om acht uur 's morgens stonden we bij een klaarwakkere Moeder op de stoep en even later ging het richting Oostakker.  De buitentemperatuur tekende éénentwintig graden, na de dag voordien de zesendertig grens hier en daar overschreden te hebben.  De weersvoorspellingen waren duidelijk, het zou nog warmer worden dan de dag voordien.  Bakken en braden dus!  Onze feestkledij hadden we nog even gelaten voor wat ze waren, dat betekende nog een verkleedpartij ten huize Zus en Schoonbroer Nico.  Bij het oprijden van de inrit bleek de fotograaf van dienst al druk bezig en ook cameraman Edouard was al van de partij.  De dames zaten nog allemaal boven, wij sprongen de badkamer in om ons op te feestelijken.  Het thema van deze bruidsdag was 'Love is in the air'.  Een in piloot vermomde bekende en zijn eega uitgedost als airhostess, zorgden voor de drankjes, broodjes en hapjes.  Het kwik steeg zienderogen, maar dat kon de pret niet drukken.  Zus en nichtje Scarlet blonken in hun suitejurken.  Eindelijk mochten we de  de bruid bewonderen, die in roomwit straalde als een prinses.  Twee kleine meisjes deelden in de glans, Prinsesje Hebe en  vriendinnetje Josephine, bruidsmeisjes van dienst.  Ze kweten zich overigens voortreffelijk van de hen opgelegde taken.  Ondertussen was ook de bruidegom met zijn gevolg ter plaatse gearriveerd in een knalgele partybus.  Die bus voerde ons een uurtje later naar het gemeentehuis in Lochristi, waar de burgerlijke plechtigheid plaatsvond.  Muziek knalde uit de luidsprekers en er werd enthousiast gezwaaid naar wandelaars, fietsers, autobestuurders. Veel meer beweging zat er niet in.  De burgemeester bleek een tof manspersoon, die tijdens de ceremonie plots een bloedneus kreeg en even de zaal uit moest voor verzorging.  Gespeend van verdere incidenten mochten we even later het glas heffen op de jonggehuwden.  Gezwind daarna terug in de kanariebus, om even te verpozen bij een hapje eten in de Flapuit van Annemie en Veroniek.  De hitte viel als een loden mantel op elk van onze schouders en ontnam ons even alle energie.  Zelfs het grootste springbeest zat bewegingloos op zijn stoel, terwijl praten alleen al te veel moeite kostte.  Er werd nogal wat water gedronken, maar we zweetten het zo weer uit.  Het kersverse bruidspaar had ons even verlaten voor een fotosessie op een geheime locatie.  Benieuwd wat voor verrassing dat zal geven.  Twee uur later ging het de bus weer op naar het kasteel waar de ceremonie zou doorgaan en het feest mocht losbarsten.  Moeder hield stand, je zal het maar doen op je tweeŽntachtigste, zo'n lange dag in zinderende woestijnwarmte mee beleven van 's morgens tot 's nachts.  Na de rit op een stuk autostrade en de met kasseistenen belegde, méér dan hobbelige weg (alles en iedereen in de bus 'shakete'), was daar de uiteindelijke halte.
De huwelijksceremonie greep plaats tussen de bomen, in de niks verkoelende schaduw van afschermend lover. De twee bruidsmeisje strooiden rozenblaadjes op de rode loper alsof ze hun hele leven niks anders gedaan hadden. Er werden teksten voorgelezen door Kristof, door vrienden, door familie.  Een vrijwilligster van het Huis van de Mens, smolt alles tot een mooi gegeven: huwen is op reis gaan met in je koffer de nodige attributen om die reis tot een goed einde te brengen.  Een vriendin (met gevolg) van de bruid zorgde voor de muzikale stukjes. Mooi!  Tussenin mochten de twee plichtsbewuste bruidsdametjes trots gelukskoekjes uitdelen aan de aanwezigen.  Na het uitwisselen van de ringen had het bruidspaar tot slot een woordje van dank. 
Ondertussen kregen de parasols in de tuin het gezelschap van tuinstoelen.  In afwachting van de eerste genodigden voor de receptie, zochten we verpozing in de luwte, Vier regendruppels vielen naar beneden en hielden het dan voor gezien, terwijl de zon daarna dubbel zo fel scheen en er van afkoeling al helemaal geen sprake meer was.  Pas rond zessen werd het een beetje leefbaar.  
Hoeveel er getranspireerd werd, was te zien aan de overhemden van de mannen.  'Feesten' was gisteren ook een beetje 'afzien'.   De kindjes, oververmoeid van de lange, oververhitte dag, mochten op logement bij opa en oma.  Terwijl de avond langzaam viel, was het heerlijk toeven midden het grasplein, snoepend van de talrijke hapjes en snakkend achter een slok water.
Rond acht uur was het tafelen geblazen.  Caro en Kristof hadden er hun werk van gemaakt.  De naamkaartjes, die de plaatsen aangaven, waren prachtige reislabels met leuke teksten en de menukaart met foto van het bruidspaar, droeg de goede raad wat moest en niet mocht op deze huwelijksavond met tussenin de gerechten, die we te verorberen zouden krijgen.  Het werd al laat en na het voorgerecht en het tussenin sorbetje, begon Moeder het wat lastig te krijgen.  Zo'n dag gaat niet in je kouwe kleren zitten als je de tachtig voorbij bent.  Het hoofdgerecht liet ze aan zich voorbijgaan (mannen genoeg aan tafel om te delen), een klein stukje bruidstaart en een koffietje toe kon nog net.  Het bruidspaar zette de openingsdans in en wij walsten (bij wijze van spreken) naar buiten, richting auto.  Nog een uur rijden voor we in Nieuwpoort landden, waar we eerst Moeder veilig thuis dropten en daarna zelf nog een uurtje moesten bekomen, want ons huis was precies een bakoven.  Langs deze weg wil ik dan ook Caro en Kristof bedanken voor het intens mooie feest.  Het viel me op hoe 'warm' van inhoud ze die huwelijksdag gemaakt hebben.  Veel gemeende dankwoorden, die Zus af en toe een traantje deden wegpinken.  En een heel bijzonder moment later op de dag voor mij, toen de man van het zangeresje (goede vriendin van Caro) me vroeg of ik hem nog herkende.  Neen, dat deed ik niet en van waar ik hem dan wel moest kennen?  Wonderlijk ... deze jongeman van zesentwintig zat ooit met Benjamin in de derde kleuterklas. Toen hij me dat vertelde, herinnerde ik me hem weer.  Hij had mij na twintig jaar wel herkend.  En ja, vandaag zocht ik de klasfoto van toen en ik wist hem onmiddellijk te vinden.  Zo blijft mijn jongste me altijd verrassen, alsof hij gisteren zeggen wou: 'Hé, mama, ik ben er ook wezenlijk bij vandaag'.  Het was gewoon een hartverwarmend gevoel. Dank je, James!


gepost door admin 03.08.13 21:54 | permalink | reacties (3) | General
 
:: Oktober 2017 (3)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)