Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: AUGUSTUS 2014


28.08.14
over vriendschappen (2)


We zagen ze voor het eerst in Oostmalle, nu wel zo'n zestien, zeventien jaar geleden. Tussen de Lukrakerbende van Luk de Laat, in de gietende regen, onder broodnodige paraplus, maakten we kennis met Emilienne en Dirk.  We lustten elkaar wel en uit die eerste ontmoeting groeide een warme vriendschap.  Op elke uitstap of samenkomst zochten we elkaars gezelschap en in hun zoon Stef, vond Zoonlief eindelijk iemand 'op hetzelfde niveau' (zoals hij het toen zo mooi uitdrukte).  Het contact tussen onze kroost ging verloren in het lopen van de tijd, maar dat van ons bleef zijn waarde houden.  Zo kwam het, dat we gisteren richting Willebroek tuften, de zon als passagier op onze achterbank.  Altijd een blij weerzien en uren om bij te praten.  Het werd een prachtige dag.  Na een kopje koffie werden we op sleeptouw genomen naar de bootclub, gelegen aan een immens spaarbekken waar allerlei watersporten kunnen beoefend worden.  Onze vrienden trakteerden ons op een 'Duvelmenu'.  Het restaurant oogde mooi en groot, het terras buiten nodigde uit, maar leek ons toch een beetje te fris.  De bediening liet wat op zich wachten, wegens éénpersoons.  Het stoorde me niet, we hadden tijd zat en we genoten.  Opeens stapte Stanny Crets, zijnde een BV in artiestenland, de zaal binnen.  Naast zo'n markante kop kun je moeilijk kijken.  Bovendien stond het tafeltje waaraan hij plaatsnam op het terras, pal in mijn gezichtsveld.  Even later, meldde ik ter informatie aan mijn tafelgenoten, die met de rug naar het terras zaten, dat Jonas van Geel de rangen had vervoegd. Moet je naar Willebroek rijden, om die mannen eens in levende lijve te zien.  Let wel, ik ben wars van elke idolatie.  Ik ga me niet aan hun voeten werpen, noch een handtekening opeisen of kirrend rond hun tafeltje gaan duiven.  Neen, we waren allemaal geciviliseerde mensen, daar in het boothuis.  Niemand werd opdringerig of viel in katzwijm en zo hoort het ook: leven en laten leven.  Na het ijsje als dessert moesten de calorieën een beetje verbranden, dus tijd voor een wandeling rond (of toch langs) de waterplas.  De zon straalde, de eikels (van de eik) lagen op het pad, paddestoelen waren in groten getale verrezen met dank aan de liters regen, het gras leek wel moeras.  Op een hoge boom spotten we grote elfenbankjes.  De natuur maakt zich op voor de herfst.  Halfweg trok een jongeman met duikersbrilletje een trainingsbroek over zijn surfpak, sprong op zijn fiets en ijlde weg.  Dirk merkte op de houten tafel zijn achtergelaten brandende sokken!  Wie doet nu zoiets midden een prachtig domein vol bomen?  De vogel was natuurlijk gaan vliegen.  Echtgenoot gooide het boeltje in het natte gras en stampte de vlammen (-tjes) dood.  De frisse lucht, de zon en het vele groen deden ons deugd.  Na het benen strekken reden we naar Klein Willebroek, een knus en proper onderhouden stadje, waar je voor zo'n 100.000 euro een huisje kunt kopen, gelegen aan het water.  Blijkbaar veel jonge mensen wagen hun kans wegens betaalbaar. Tal van huisjes zijn of worden gerestaureerd in modernere versie.  Ik zou er ook wel kunnen aarden, al gelooft Manlief daar geen snars van.  We dronken een koffie op een leuk terras en daarna ging het huiswaarts, waar Emilienne ons nog vergastte op een boke met beleg.  Lieve vrienden, het was echt genieten bij jullie!



gepost door admin 28.08.14 21:14 | permalink | reacties (0) | General
28.08.14
over vriendschappen


Mensen maken in hun leven tal van vriendschappen, elk met hun eigenheid.  Eén van mijn vriendschappen ging deze maand verloren.  Ja, de zomermaanden staan niet altijd voor blijheid.  Het trieste van verlies houdt geen rekening met de seizoenen.  Hij was speciaal, schreef poëzie en schopte vaak tegen huisjes (heilige of niet).  Waar en wanneer we elkaar voor het eerst ontmoetten, ik zou het niet meer weten, maar er was een klik.  Ook hij verloor een kind aan kanker, een dochter, amper dertig. Bovendien, zo zei hij, deed zijn kleinzoon hem telkens aan Benjamin denken. Hij vertelde er nooit bij, dat de papa, zijn zoon, ook Benjamin noemde.  Zo'n dingen scheppen, ongezegd en ongeschreven, een band.  Ik was fan van zijn website en dan vooral van zijn 'rudische spelen'.  Elke dag postte hij een foto met daarbij passend commentaar.  Dagelijks ging ik piepen wat er nu weer uit zijn lens en pen was gekomen.  Vaak reageerde ik dan al eens op zijn gedachten.  Hij was dan weer een fervente lezer van mijn spinsels.  Ik werd door hem op waarde geschat.  Rudolf Siffer, Rudolfje, stierf op 14 augustus ll. aan kanker.  Na een bezoekje, ergens in de periode dat de mininarcissen bloeiden, schreef ik volgend gedicht voor en over hem.

weten ...

 

ineengedoken

de kamerjas

al namiddag

steun zoekend

tegen de ruit van

het glazen huis

 

in gebogen hoofd

laveren gedachten

ergens tussen

hoop en wanhoop

klepelt de klok

nood aan tijd

 

achter doorkijk lokt

ontluikend nieuw begin

er zwemt weemoed

in vermoeide ogen

met blik op eindig

hoeft het niet meer

 

muizenissen knagen

laten hem op zijn honger

hij ligt en wacht

hoopt op nu nog niet

en een tel later

liever vandaag dan morgen

 

een diepe zucht vlindert

zich een weg naar buiten

 

...

 

de dood

komt niet altijd

als een donderslag

 

Doris Dorné

 

Voor mijn 'buitenbeentje' vriend Rudolfje.

 

 

 



gepost door admin 28.08.14 20:46 | permalink | reacties (0) | General
26.08.14
over voorbije vakantiegenoegens


Augustus loopt op zijn laatste benen,  september wenkt!  Deze morgen op 't Bad vastgesteld, dat vele handelaars er al de brui aan Maarten geven en hun zaken sluiten, om even op adem te komen.  Toch een groot verschil bij vroeger, dan was er van rusten in augustus geen sprake.  Tja, de tijden veranderen.  Misschien is de motivatie kleiner of het inzicht, dat er nog een leven is naast het zomerterrorisme, groter. Vandaag overigens al twee keer nat geregend tot op het bot, ontzettend Belgisch! Nu de twee zomermaanden zo goed als voorbij zijn,  wil ik jullie nog even laten proeven van enkele gesmaakte vakantiegenoegens.  Laatst was er het straattheater, dat veel volk trok, maar mij niet echt kon bekoren.  Te weinig ambiance en veel van de gebrachte acts waren nauwelijks verstaanbaar.  Jammer. Geef mij dan maar de jaarlijkse kunstmarkt in juli, waar we onder een loden hitte konden genieten van de creativiteit van mensenhanden en -hoofden.  Weinig verkocht, maar toch genoten. En dan was er verleden week het grote evenement van vijfentwintig jaar VTM.  Veerle stak over met de kindjes, want Prinsesje wou absoluut het talloze keren aangekondigde vuurwerkspektakel zien.  's Namiddags trokken we naar zee, waar VTM Kazoom zijn tentendorp had opgeslaan.  Wat een grote teleurstelling!  Je kon er vooruit noch achteruit.  Aan elke stand was het anderhalf tot twee uur wachten voor je aan de beurt kwam.  Zelfs voor een onnozele ballon stonden er rijen verlekkerden.  Noch Veerle, noch ik zagen daar het nut van in en gelukkig konden we ons Minimeisje duidelijk maken waarom we het wachtspelletje niet wilden meespelen.  Dan maar het strand op, waar de grootse voorbereidingen voor het knalfeest in volle gang waren.  Wat heeft een kind méér nodig dan een stokje en wat zand en de gave om de te volgen weg te markeren? Niks, zelfs Kleine Koning Arthur ging op in het zelf ontworpen spelletje van Zus.  Op het VTM podium kweelden Willy Sommers (ik ben geen fan) en Nathalie Meskens (ik ben groooote fan) hun repetitienummers.  De diehards (vurige bewonderaars) bleken al aanwezig.  Gelukkig wilde het weertje die dag wel mee en bleven ze gespaard van geopende hemelsluizen.  Later die avond, trokken Echtgenoot en ik met een enthoesiast Prinsesje nog eens richting 't Bad.  Samen met Moeder volgden we het spektakel van twee stralende reuzenpoppen, dansende fonteinen, een waterscherm met televisiebeelden, laserwerk en een zee van gouden vuurpijlen, van op een appartement drie hoog (met toestemming van de afwezige eigenaar).  Ons Minimeisje stond in volle bewondering, vooral de 'finale' kon ze wel smaken: tientallen knallers in evenveel kleurtjes.  Blijkbaar werden er die avond tweeduizend vuurpijlen afgeschoten (schreef de krant).  En toen was het afgelopen, een zee van mensen wilde opeens in snel tempo naar huis.  Schrijfster dezer ook, want ons Minimeisje viel bijna om van de slaap.  Echtgenoot wou nog een half uurtje bij Moeder blijven hangen, kwestie van de grootste mensengolf een beetje te ontlopen.  Maar ja, schrijfster dezer dacht slimmer te zijn en trok, samen met de massa, naar de gestalde auto ('s morgens al gemakshalve in 't Bad gedeponeerd).  Prinsesje zat nog niet goed in de wagen of ze sliep als een roosje.  We reden zonder problemen een honderdtal meter en dan ... lap ... opgezogen in een file, die begin noch einde kende. Echtgenoot uit zijn hum en ik, ik voelde geen greintje slimmigheid meer.  Een kwartier later waren we zo'n twintigtal meter opgeschoten en zonk de hum van Manlief nog dieper dan het diepste dal, om van de discussies nog maar te zwijgen. Resultaat: auto aan de kant, slapend kind in meegebrachte buggy, trui over haar heen en stapvoets huiswaarts.  En ja, een mens heeft altijd geluk in zijn ongeluk: het was een mooie avond en het stappen deed deugd.  Tegen dat we de sleutel in het slot staken was alle misnoegdheid verdwenen.  Wat een beetje frisse lucht toch vermag!  Manlief wou niet wachten tot de volgende morgen, om de wagen op te pikken en liep stantepede de weg terug.  Goed voor zijn fysiek.  Prinsesje was zich van geen kwaad bewust, kroop halfslapend in haar bedje en wist 's anderendaags niks van een ritje buggy in de nachtelijke uurtjes. Ze bleef nog tot zaterdag logeren. De volgende dag kreeg een berichtje op de radio, over een gevonden ring op het strand, haar volle aandacht.  Ze wou ook wel eens een ring gaan zoeken, daar waar veel mensen op het zand zittend, staand of liggend de avond hadden doorgebracht.  Wij dus richting heuvel, vlak voor Moeders woonst.  Ons 'strandjutten' werd geen succes.  Er bleek vanalles te vinden, maar niets van waarde.  Veel achtergelaten vuil: pakjes sigaretten, lege blikken, papier, plastiek, een kapotte paraplu ...  sommige mensen zorgen toch slecht voor onze wereld, verzuchtte Prinsesje.  Bij gebrek aan een verloren ring, gingen we er dan maar ééntje kopen in de speelgoedwinkel.  Ons Minimeisje koos er ééntje met een slakje.  'Volgende keer kies ik een hartje', zei ze, vooruitziend als ze is.  De hint werd genoteerd, ik weet nu waaraan ik volgende keer met liefde mijn geld kan spenderen! Vrijdag was marktdag.  Tussen de buien door in de Chinese nachtwinkel (die overdag ook open is) een parapluutje voor Prinsesje aangeschaft.  Leuk zo'n ding, open en toe, open en toe.  'Efkens mijn paraplu 'activeren', zei ze.  Om twee seconden later de vraag te stellen: wat wil 'activeren' eigenlijk zeggen?  Mijn binnenpretjes waren nooit ver weg.  Evengoed kan ze zorgelijk kijken en de dingen blijven heel lang in haar hoofdje hangen.  Zoals de film 'Frozen' (over ijsprinsessen). Haar favoriete liedje wordt vaak op radio gedraaid.  'Let it go', zingt ze dan uit volle borst mee, danspasjes inbegrepen.  En dan de vraag: wat is 'bitterheid in je hart'? Ergens een passage uit die bewuste film, die dan wat uitleg verschuldigd is. Of over haar knuffels. Kon ik die eens wassen?  Samen gezellig in een speciaal wasnetzakje in de wasmachine.  Even later toch gaan kijken naar de vrolijk draaiende troost op moeilijke momenten.  'Oh neen, ze zullen zo duizelig worden!', riep ons bezorgde knuffelmoedertje. Op zo'n momenten moet je je ernstig houden en samen met haar de situatie juist inschatten.  Vrijdagavond was slotracingavond op de club van Manlief.  Niets leuker dan achter de bar te zitten en een beetje baas te spelen.  Want, zo zegt Prinsesje, deze club is van Pet en hij is de baas en daardoor ben ik ook een beetje baas.  Toch?  Zaterdag was het wachten op Mama en Papa en Broer.  Samen op de brievenbus gezeten speelden we standbeeld. Leuk om de tijd te verdrijven, al duurde het halfuurtje haar een beetje lang. In de namiddag, op de St. Bernardusfeesten, kon een ritje kermis niet bekoren en ook Kleine Koning Arthur hield het alleen maar bij kijken naar de draaimolens en vliegtuigjes.  Eendjes vissen zat er dan weer wel in.  Als afsluiter gingen ze op zondag naar Plopsaland, terwijl wij nog eens de plaatselijke feesten afliepen, waar we weinig ambiance, maar des te meer volk speurden. Nog een laatste weekje vakantie, om op adem te komen.  Het rennen van hot naar her in de twee zomermaanden, de drukste tijd van het jaar, gaat ook in kinderlijfjes zitten.  Goed, dat het dagelijkse weer in de gewone plooi valt.  De derde kleuterklas al en straks is er het nieuwe zusje ... niets is gewoon! 



gepost door admin 26.08.14 17:06 | permalink | reacties (0) | General
06.08.14
kwakkelen


Na drie mislukte pogingen tot een spinsel, zo'n anderhalve week geleden, kruip ik vanavond achter het klavier in de hoop enig vertelsel op dit computerblad te krijgen. Allé, tweede avondlijke poging.  Mijn zojuist geschreven tekst is weer piepedada! Om grijze haren van te krijgen, herbeginnen dus.  Mijn vorige spinsel is toch al een tijdje geleden en ondertussen werd ik een jaartje ouder.  Kwakkelde het weer (van zon naar regen en omgekeerd), dan kwakkelde ikzelf ook zo'n beetje de vakantiedagen door.  Niet van mijn gewoonte, maar ik voelde me nog nooit zo mottig op mijn verjaardag.  Zou die laatste vijf me parten spelen?  Grapje! Neen, een geniepige zomerverkoudheid en grieperig gevoel (keelpijn en koorts) hielden me zo'n drie weken in de grip.  Een ander euvel aan mijn niet meer zo gestroomlijnde, negenenvijftigjarige lijf, noopte me zelfs tot het afzeggen van mijn begeerde jaarlijkse uitje, samen met vriendin Louisa, naar TAZ in Oostende.  Hartzééééér!  En ook de logeerpartij van onze kleinkroost moest naar een latere datum.  Nog méér hartzééééér! Gelukkig is er nu beterschap en valt alles weer een beetje in de plooi.  Zo hadden we verleden week Prinsesje en Kleine Koning Arthur 'in the house'.  Voor het eerst sliepen ze samen op een kamer en mocht Prinsesje het stapelbed (een mooi grenen, dat ons gewoon in de schoot kwam vallen) uitproberen.  Het was even wennen om zo hoog te slapen en ze kon me niet meer vragen eventjes bij haar te liggen, want met mijn oude knoken kruip ik die hoogslaper niet in.  't Is al een heksenwerk om zo'n bed opgemaakt te krijgen.  Leuk voor ons Minimeisje, maar niet zo praktisch voor mij.  Het slechte weer gaf ons niet veel speling. We trokken tussen twee regenbuien in en met het vooruitzicht van een aangekondigde storm, naar het 3Dfestival in Koksijde.  Mooi, maar veel te dicht bevolkt wegens geen strandweer. Weet je, veel natte mensen samen ruiken naar natte honden.  De kindjes waren ook nog een beetje te klein, dus we stonden vlugger weer buiten dan gedacht. Ellenlief kwam op bezoek met peuter Warre en vrolijke baby Gustje.  Een schot in de roos! Na een rondleiding op de kinderboerderij (ons Minimeisje moet 'coastgreter' worden), ging het richting looppiste.  Ze nam Warre en Arthur op sleeptouw, maar die gaven al gauw forfait, terwijl zij de ganse piste wilde afrennen.  Wat een bom energie! Op dinsdag Roland (slakkenkunstenaar) en Lydia op de koffie.  De kindjes kregen een mooi geschenkje.  Een stuk bijenwas met uitsteekvormpjes.  Ons Minimeisje was nogal in haar nopjes, toen ze samen met Lydia een kunstwerkje uit de was toverde. Ze kreeg er zowaar blozende wangetjes van, terwijl ons Minimannetje uitgeteld zijn middagdutje in de sofa deed. Halfweg de week eindelijk een dagje strand.  Puur genieten!  Met een emmertje water halen naar de zee en de zee in een putje gieten. Kleine Koning Arthur kreeg er niet genoeg van.  Onze bloemenverkoopster had zo veel succes, dat ze in een bijna uitverkochte zandwinkel stond, maar het water scheppen kreeg voorrang op nieuwe bloemen kopen. Een vakantiekolonie kinderen streek neer aan onze voeten en baande zich een weg naar boven.  We werden als het ware van ons plaatsje verstoten.  Het scheelde niet veel of ze zaten met zijn tienen in de buggy (bij wijze van spreken) en toen de jeugdmonitors (verantwoordelijken) met zand begonnen te gooien, hielden we het voor gezien. Nog even langsgelopen bij Mémé Zee voor het obligate witte stukje chocolade en een halve doos koeken en daarna voldaan naar huis.  Blij toe, dat we die stranddag hadden meegenomen, want 's anderendaags was het een flink stuk kouder.  Toch een mooie wandeling gemaakt, Prinsesje op haar fiets, langs de vele speeltuintjes. Gisteren dan als afsluiter frietjes gegeten in de frituur en daarna huiswaarts na een weekje weg.  

Oef, het is me gelukt, mijn tekst staat erop.  Ik wou nog vertellen, dat een vriendin haar opwachting maakte in 'Duizend Zonnen'.  Het werd een hele mooie reportage! Een andere vriendin werd zestig en dat moest gevierd met een nostalgische terugblik op drie jaar Atheneum samen.  Zus en Schoonbroer Nico kwamen over en trakteerden ons op een lekker etentje.  De helft van België kreeg bakken water over zich heen.  Mensen stonden tot hun middel in het water, huizen veranderden in modderpoelen.  Mijn hart brak bij het zien van de beelden.  Wij waren hier nog het beste af.  Al blijft mijn watertrauma me parten spelen.  Een nachtelijke wolkbreuk deed me bibberen van watervrees!  Gelukkig bleef alles droog.

Bedtijd, ik hoop, dat ik nu vannacht vrij blijf van pcstress! 



gepost door admin 06.08.14 21:37 | permalink | reacties (1) | General
 
:: Oktober 2017 (3)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)