Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: AUGUSTUS 2017


15.08.17
het 'massagevoel'


Help!  Ons toeristische stadje werd gisteren als het ware overspoeld door naar zee en strand verlangende binnenlandertjes.  Het kostte hen drie uur in de file, maar wat doet een mens al niet voor een hapje verse zeelucht?  Het krioelde hier van auto's, fietsers, wandelaars ... die massaal neerstreken als vreemde vogels op onbekend terrein.  Ik bedacht (toegegeven, niet echt vriendelijk van me), dat we vandaag de vijftiende augustus waren en dat het gros van die massa toeristen vanavond wel het hazenpad huiswaarts zal kiezen na een zalig weekendje kust. Het massagevoel, daar kan ik me niet in vinden.  Misschien ben ik een vreemde eend in de bijt, een vogel van ander pluimage.  Ik begrijp dus niet, waarom er duizenden en duizenden mensen life willen gaan kijken naar de Zomerhit van Radio 2.  Het gaat mijn verstand te boven, dat iedereen daar opeengepakt wil staan en dat kilometers ver, gewoon om erbij te zijn.  Zot gewoon!  Ik voel niks voor festivals (maar waarschijnlijk ben ik daar toch te oud voor).  Ik geef geen geld uit aan optredens van zangers/zangeressen, ik spendeer geen enkele euro aan reisgenot.  Wat een droogstoppel, hoor ik jullie denken.  Gelijk hebben jullie, maar laat ik nu toch zo graag een droogstoppel zijn!  De voorbije weken volgde ik in de krant de reeks over Belgen in het buitenland en het viel me op, dat het daar ook niet allemaal goud is dat blinkt.  Eergisteren ging de reportage over Ibiza.  De daar gelandde Belg gaf een lyrische beschrijving van de lokale zonsondergang, volgens hem nergens anders te vinden.  Het lijkt me, dat de zonsondergang hier in Nieuwpoort van een identieke schoonheid is.  Als oud kind van de zee, sta ik nog steeds in bewondering voor de prachtige kleurschakeringen bij het zakken van de zon op zomerse avonden.  Mooier dan hier kan het zelfs in Ibiza niet zijn.  Deze morgen had ik het Nieuwpoortse strand helemaal voor mezelf. In geen velden of wegen een mens te bekennen, met dank aan de milde regen.  Het voelde groots.  Ik lees in die krantenartikels veel oppervlakte zonder diepgang. Geef mij maar de rust van ons terras, de vele tinten groen van aanpalende bomen, de uitgelaten kinderstemmen in de kinderboerderij.  Geef me maar de rust van halfweg augustus met toeristen in aangenaam getal.  'Gewoon' is al hectisch genoeg! 

 

slagvaardige zee

werpt zich vandaag

zacht brekend

op lamlendig zand

 

eenzaam wandelend

op uitgestrekte korrel

verdrinkt ze in denken

tussen schelpengruis

 

zo veel dode natuur

aan haar in rubber

gelaarsde voeten

doet haar zoeken

 

... naar zichzelf

 

de gestelde vraag

wie of wat ze is

echoot zich een weg

langs blauwgetinte einder

 

waar dromen nog

aan witte wolken hangen

en kleurrijke vlinders

niet met een net te vangen zijn

 

een eigenwijze meeuw

in gevallen vogelvlucht

pikt haar luchtballon

ongenadig aan flarden

 

Doris Dorné - 2014

 

 

 

 

 

 



gepost door admin 15.08.17 19:09 | permalink | reacties (0) | General
13.08.17
zwanenzang ...


De maand augustus zingt stilaan zijn zwanenzang.  Morgen al halfweg.  Het einde van de veelbelovende zomer, waar we maanden naar uitkeken en naar smachtten, nadert met rasse schreden.  Niet te geloven hoe vluchtig tijd is.  September staat op de uitkijk! Onze twee superlogeetjes hadden vorige week niet veel geluk met het zomerweer. Viel het maandag nog best te pruimen, dan waren de daaropvolgende dagen een opeenvolging van buien en opklaringen.  Niks, geen weer om eens naar het strand te gaan.  Bij het begin van de zomer pluizen wij, de oudjes, de zomerprogramma's voor kinderen uit, zodat we meestal iets achter de hand hebben als er hier enkele kleinkoters rondlopen.  Voor hetzelfde geld zitten ze op het juiste ogenblik dan eventjes net niet aan de kust.  Ons bezoek aan 'Beestig Geestig!', een namiddag rond dieren in De Panne, bleek een meevaller (met dank aan de zon en aan de interesse van kleinzoon voor al wat leeft en beweegt).  Kleine Zus viel meer voor de ballonnenman, die haar een paarse kat plooide. Nog geen vijfhonderd meter verder gaf het ballonnendiertje al de geest, wat voor een diepe ontgoocheling zorgde bij een meisje van nog net geen drie.  Een dametje in wording, dat onmiddellijk de weg naar de ballonnenkunstenaar terugvond.  Het deerde haar geenszins, dat we een half uur moesten aanschuiven vooraleer we aan de beurt kwamen en ze met een pracht van een paarse bloem het gelukkigste meisje van het plein werd.  Gelukkig hield dat ding het uit tot bij onze terugkeer aan de tramhalte.  Toen verdwenen één voor één de bloemblaadjes naar het ballonnenhiernamaals.  Ik hield mijn hart vast, maar buiten verwachting bleek ons minimeisje het niet zo erg te vinden.  Met een zucht van opluchting tramden we huiswaarts.  De volgende dag trokken we naar Moeder, Mémé Zee, voor de kleinkinderen en hielden daarna onze belofte: een bezoekje aan Dreamland.  Op woensdag kwam het niet veraf gelegen speelpleintje aan de beurt.  Onze kleinzoon is immers een huisduifje, hij vliegt niet graag ver en lang uit.  Ze hebben zich daar best geamuseerd.  Als afsluiter dan nog even binnengewipt in de aan ons huis grenzende kinderboerderij, niettegenstaande hun tanende interesse.  Grote Zus vindt immers, dat er daar voor haar nog weinig te doen of te vinden is en wat Grote Zus zegt is heilig.  Dus ... volgens Broer is er ook voor hem daar niks meer om handen.  Blij toe, dat we nog nummer drie kunnen bekoren met diertjes, zand en glijbaantje.  Ze groeien als kool uit alles!  Donderdag werd een baaldag.  Veel regen.  In Koksijde mochten kinderen bouwen met Clickx, dus wij daar naartoe.  Er zit blijkbaar geen architect in ons minimannetje, want hij wou helemaal niet bouwen.  Gezien er vijf euro per man/vrouw gevraagd werd en wij met zijn vieren waren, vertikte ik het dan weer om twintig euro te spenderen aan een ventje dat van bouwstenen niet weten wou.  Bart Smit werd ter vervangen ingeroepen, maar daar bleek het volledige uitverkoop te zijn wegens stopzetting van de zaak en veel speelgoed viel er niet meer te rapen.  De kinderhandjes van onze kleinkroost zijn gelukkig nog wel gauw gevuld met bitter weinig, dus twee blije kindjes weer mee naar huis en tien euro uitgespaard.  Zeg nog eens, dat we het niet goed doen!  Voor de rest werd er veel 'visie' gekeken, zoals onze jongste dat vraagt.  Ze reden vrijdagnamiddag gehersenspoeld naar huis, zot van Mickey Junior, een kinderzender ergens te vinden op onze 'visie'.  Stapelgek op 'Prinses Sofia' en de 'Pyamahelden'.  Mea culpa, het weze mij vergeven.  De volgende twee weken zullen Mama en Papa het heft in handen nemen en daarna is het al uitkijken naar vrijdag één september.

 

ze vult

de gaten

in de lucht

met onwezenlijk

dagdromen

 

over het vullen

van de gaten

in haar leven

 

de warme kleur

van diep verlangen

slingert zich

als een liaan

van wolk naar wolk

 

de hemel

trekt dicht tot

verboden betreden

 

terwijl in 

hunkerend hart

diepe spijt groeit

om wat nooit

tot bloeien kwam

 

Doris Dorné - 2015

   



gepost door admin 13.08.17 19:39 | permalink | reacties (0) | General
05.08.17
tussen Vlaamse Velden


De bewoners van de Papayalaan in het woonzorgcentrum St. Anna, waar Moeder sedert een achttal maanden verblijft, resideert, woont, vertoeft, logeert ... hadden vorige donderdag een uitje in het vooruitzicht.  Lag het in te vullen deelnameformulier al maanden onaangeroerd in haar kamer op de kast, Moeder had er niet echt zin in en dus bleef het papiertje waar het was.  Tot maandag.  Toen kreeg ik 's morgens een telefoontje van de animatrice, met de vraag of er iemand van ons als begeleider mee kon.  Bleek dat Moeder het roch zag zitten, om er eens op uit te trekken, al had ze blijkbaar geen flauw benul van de uitstap en nog minder van het briefje op de kast.  Het werd onze vuurdoop.  Echtgenoot wou ook wel van de partij zijn en zo gingen we samen voor onze eerste rolwagenbegeleiding.  Twaalf van de vijftien bewoners stonden (of liever: zaten in een rolstoel) paraat voor een wandeling van zo'n twee kilometer tussen Vlaamse Velden.  Het was aangenaam warm, maar de wind geselde de bomen, gierde als een waanzinnige over gemaaid veld en hield lelijk huis in rijpende maïs.  Onze uitstappers, gemiddeld tussen tachtig en halfweg negentig jaar oud, waaiden net niet uit hun vervoermiddel.  Het kapsel van dames kreeg het hard te verduren, ze leken net grijze punkertjes!  Een half uurtje sturen in het gelid, langs smalle wegen bracht ons ter bestemming.  Hof ter Daele, een oude boerderij omgebouwd tot tearoom, feestzaal, restaurant en heerlijk speelterrein voor kinderen, verwelkomde ons.  Tijd voor een kopje koffie, pannenkoek of ijsje, vooraleer we de strijd met de woeste wind weer aanvingen. Onze 'uitstappers' lieten het niet aan hun hart komen.  Ze hadden de smaak te pakken!  De pannenkoeken verdwenen vliegensvlug, kopjes koffie waren op slag leeg.  We namen de tijd voor een babbeltje en wat nagenieten, vooraleer we iedereen weer in hun koets lieten plaatsnemen.  Op de terugweg was de wind nog niet getemd, integendeel.  Met een elegante zwier belandde een mannenpet in de gracht.  Er stond gelukkig geen water in, maar Echtgenoot moest wel tussen de netels duiken.  Hilariteit alom!  Niet veel later bereikten we zonder verdere brokstukken de thuisbasis.  Bij sommige bewoners was een zucht van opluchting hoorbaar, maar de meesten hadden genoten van het tochtje met de wind in de zeilen.  Vandaag was het stil in de living, alsof ze allemaal nog een beetje moesten bekomen van hun uitje.  Maar ... het was leuk geweest, zei Moeder.

 

ze ogen ...

 

ondanks de rug

tot hoge boog

 

het flaneren

van huid tot dun

 

de her en der

geverfde bruine spatjes

 

... toch mooi ouder

 

borsten neerwaarts

nog moederlijk zacht

 

een wereld wijsheid

in fijnzinnige mondhoek

 

onder grijze haren

de weerschijn van het weten

 

...

 

in een aureool

van binnenvallend licht

 

... zo mooi ouder

 

Doris Dorné - 2014

 

 



gepost door admin 05.08.17 17:36 | permalink | reacties (0) | General
01.08.17
komkommertijd ...


Komkommertijd ... dat wil zeggen, dat er weinig nieuws te rapen valt in mijn dagdagelijkse leventje.  De zomer kabbelt voort en ondertussen zijn we in augustus aangeland.  De arme kindertjes worden bekogeld met trendy spullen voor het nieuwe schooljaar, dat volgens media en reclamewereld, onrustwekkend snel nabij komt. Laat het die kindjes nog maar eventjes een zorg wezen.  Laat ze met volle teugen genieten van nog vier weken vrijheid.  Al zullen er wel zijn, die de vrije dagen nu wel gezien hebben en verlangend uitkijken naar de hereniging met vriendjes en vriendinnetjes, begin september. Enfin, vorig weekend ging hier te Nieuwpoort het bierfestival(letje) door.  Gekelderd door de weersomstandigheden (af en toe een fikse bui), was de zon er gelukkig op zondagavond voor een gesmaakte afsluiter.  De dag voordien hadden twee van onze kleinkoters zich fantastisch geamuseerd op drie kleine, kletsnatte springkastelen. Ondanks het druilerige weer smaakte het speciale biertje verrassend lekker.  De ontknoping bleek minder.  Wolken stapelden zich dreigend op en de weersvoorspelling op Zoonliefs GSM deed ons de biezen pakken. Hadden we beter niet gedaan, want halfweg onze vlucht gingen de hemelsluizen open en voor de tweede keer deze zomer bevond onze kleinzoon zich in een onweersbui van jewelste.  Geen donder, geen bliksem, enkel en alleen maar een gigantische watermassa spoelde ons een bankje op,  waar we verscholen achter de meegebrachte paraplus, zo droog mogelijk trachtten te blijven.  Hopeloos natuurlijk, we werden de kleren van ons lijf gespoeld (figuurlijk), het water stond ons in de schoenen.  Eén voordeel van zo'n natuurfenomeen: het duurt nooit lang, maar toch lang genoeg.  Thuisgekomen was er maar één ding te doen: ontkleden en ontschoenen!  Terwijl de kleinkroost in bad ging, kreeg de droogkast het zwaar te verduren (toch een formidabel ding in geval van nood).  Zoonlief hulde zich in de garderobe van zijn vader en ging zijn doorweekte schoeisel met de haardroger te lijf.  Van een vochtig uitje gesproken! Het bierfestival viel voor de tweede dag op rij in het water.  Gelukkig scheen zondagavond de zon en kon het talrijk opgekomen publiek met een gerust hart genieten van de Joe Cocker Connection. Terwijl een drone boven ons hoofd controle op het gebeuren hield (een mens wordt constant in het oog gehouden), lieten we een superkriek niet aan ons voorbij gaan.  Even was er een glimp van ongenoegen, toen de organisator in zijn dankwoord afsloot met: 'we zijn blij, dat we dit kunnen doen voor de toeristen.'  Pardon?  En wij dan, de inwoners van Nieuwpoort?  De 'locals'?  Hallo, jongeman, eventjes op je woorden letten!  Je zou als inwoner voor minder nooit meer een voet op dit gezellig minifestival zetten.  Schepen van Toerisme voelde uit welke hoek de wind waaide en zette die domme uitspraak een beetje rechter met: 'voor de inwoners én voor de toeristen'.  Het was hem geraden! Met alle respect voor de vakantiegangers, maar schat vooral ook de mensen van Nieuwpoort naar waarde.

 

los in zand

een voetafdruk

groter dan de hare

 

een vraagteken ...

 

misschien

op speurtocht naar

of reeds vinder

van intens geluk

 

misschien

op de vlucht voor

of reeds geklist door

onmetelijk mensenverdriet

 

een vraagteken ...

 

moeilijk te achterhalen

het onbekende verhaal

van duizenden korrels

 

nonchalant geboetseerd

door vreemde voet

groter dan de hare

 

Doris - 2012

 



gepost door admin 01.08.17 19:43 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)