Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: SEPTEMBER 2007


29.09.07
jeugdsentiment


Overmorgen zet ik een stukje jeugdsentiment op het grof huisvuil.  Het burootje ofte lessenaar, zoals wij het vroeger noemden, gaat de straat op. Dit meubel dateert al van in mijn kinderjaren en stond lang bij mijn ouders in de woonkamer. Uren hebben we eraan gepuzzeld, want als we geen boeken lazen, dan gingen we voor het puzzelwerk.  Niet van die gemakkelijke van vijfhonderd stukken, maar liefst hele moeilijke van minimum duizendvijfhonderd stukjes.  De ganse familie puzzelde dan mee! We waren met drie, drie dochters, die hun lessen en hun huistaken aan de beruchte lessenaar maakten, of daartoe de nodige pogingen deden.  Bij mij thuis hadden we niet de luxe van elk een aparte slaapkamer, we sliepen met zijn drieën in één kamer en de plaats om eens rustig in je ééntje te zitten dromen of nadenken, was uiterst zeldzaam.  Trauma's hielden we er zeker niet aan over, het was vooral gezellig, als we geen ruzie maakten.  En nu gooi ik dit stukje nostalgie dus de deur uit. Ik heb geen enkele moeite met het van de hand doen van dingen uit een ver verleden.  Sedert het sterven van Benjamin is dat allemaal zo belangrijk niet meer. En ja, de nieuwe eetplaats vraagt om verdere renovatie en daarom bestelde ik nog een paar nieuwe kasten, zodat we hier binnen afzienbare tijd (ongeveer acht weken) in een totaal vernieuwd interieur zitten.  Of ik dan zal stoppen met 'zagen' (zeuren), vroeg Echtgenoot.  Misschien, er zijn nog wel een paar dingen aan verandering toe.  Mijn creativiteit kent geen grenzen (ha,ha!), maar mijn bankrekening wel!  Neen, serieus, sedert de lichte tint van onze pas aangekochte eetkamer mijn dagen kleurt, ben ik er van overtuigd, dat ook de zitkamer voordeel zal halen uit kasten van hetzelfde gehalte qua kleur en stijl.  Ik zie het al helemaal voor me!
Morgen zitten we de ganse dag op de club van Echtgenoot.  Het is natuurlijk niet alleen zijn club, maar omdat hij er al een mensenleven aan spendeerde, noem ik het zo.  Er zijn ook anderen, die op post zijn als het nodig is.  Laat ik bij deze nog maar eens Claire in het zonnetje zetten.  Zij staat samen met mij in voor de drankjes en de hapjes.  Een fantastische hulp en aangenaam gezelschap! Haar man Wim zit in het bestuur van de club en regelt samen met Echtgenoot de wedstrijden.  Verder is er nog Gregory, die we lachend soms 'de nieuwe voorzitter' noemen.  Hij is achttien en trekt altijd met Echtgenoot op naar andere raceclubs.  Morgen is er dus race bij ons en in het licht van de discussies over nederlandstalig en franstalig Belgenland, tonen wij het goede voorbeeld, want de wedstrijd wordt verreden tussen onze Franse (ja,ja, uit Frankrijk) vrienden en wij, bewoners van West-Vlaanderen. En dat zonder problemen!  Misschien moeten onze politici maar eens aan slotracing beginnen doen, het zou mogelijk voor onverwachte oplossingen kunnen zorgen.  Grapje!
 


gepost door admin 29.09.07 13:28 | permalink | reacties (0) | General
27.09.07
ontgoocheling


Samen met Fabienne naar Auchan gereden om water, drinkwater welteverstaan.  Het Franse shoppingcenter ligt op zo'n twintig minuten autostrade van Nieuwpoort, je staat er in een hip en een wip!  Frankrijk is gekend voor zijn goedkope prijs wat water betreft en als het betreffende merk dan nog eens in de aanbieding staat, dan gaan we ervoor.  Eerst kopen we onze lading doorzichtige drank en vullen we de auto tot hij bijna met zijn achtersteven op de grond hangt. Daarna gaan we nog eens de ganse winkel af (en wat een winkel!) en laten we ons natuurlijk verleiden door de immense keuze aan artikelen en vooral ook de lekkernijen.  Het is ook altijd de moeite om eens door de gangen van de wasprodukten te lopen, want ook daar kun je serieuze koopjes doen. Aan de kassa's moet je bergen geduld oefenen, want de Franse caissières doen het kalmpjesaan en zijn volkomen stressbestendig.  Bij elke klant maken ze tijd voor een babbeltje (in 't frans natuurlijk) en als er iets foutief geprijsd is, dan roepen ze de verantwoordelijke, die op rolschaatsen de winkel onveilig maakt en zo supervlug komt waar hij/zij nodig is. Toch raar, dat op een boogscheut van bij ons de gebruiken en werkmodes zo anders zijn.  Het geldt ook voor de kleding- en BHmaten.  Volgens mij zijn de Fransen veel tengerder, veel kleiner en veel minder rondborstig dan wij Belgen.  En toch ... ik heb daar al veel mollige matrones zien rondlopen.  Vraag me af waar zij hun kleding en lingerie dan halen.
Voor we vertrokken naar Auchan heb ik ons terrastentje afgebroken.  Het zeil was droog en dus werd het tijd voor aktie.  Nu het eind september is, zullen we er toch niet meer van kunnen genieten en zo krijgen we wat meer zon binnen in onze woonkamer (als er zon is, natuurlijk).
Een eerste ontgoocheling in het grote mensenleven van Zoon.  Zijn eindfilm werd niet geselecteerd voor het filmfestival van Gent en hij had er nochtans goede hoop op.  Ik weet hoe het voelt, als je iets gemaakt hebt, waar je bijzonder trots op bent en als de jury van zo'n festival (of van een poëziewedstrijd) daar dan anders over beslist.  En dat is nu juist het moeilijke in de middens waar Zoon vertoeft ... je bent volledig afhankelijk van de opinie van anderen.  Ook het filmpje van Lise raakte niet door de selectie en echt ... het is fantastisch!  Doorgaan en doorzetten, zou ik zo zeggen!
 
 


gepost door admin 27.09.07 19:14 | permalink | reacties (0) | General
25.09.07
vrijwilligers


Het 'Lichtpuntje' viel vandaag in de brievenbus, een tijdschriftje van de vereniging 'Met Lege Handen'.  Gisteren gaf Mieke, de mama van Lientje, mij het herdenkingsboekje van de hulpgroep 'Ik leef verder'.  Bij OVOK, vereniging van ouders van overleden kinderen, verschijnt om de drie maanden ' 't Vergeet-me-nietje'.  Drie boekjes, die los van elkaar, toch voor hetzelfde staan: hulp en steun, herkenning en erkenning bieden aan ouders, die het verdriet om het verlies van hun kind moeten dragen.  Gebundeld dragen de drie boekjes hetzelfde onderwerp:  teksten geschreven door ouders, verhalen over liefde, gemis, niet te peilen pijn, 'verwerking', leren omgaan met, een manier zoeken om te overleven ... Zelf heb ik vaak steun gehad aan wat andere ouders schreven/schrijven of vertellen met hun eigen verhaal.  Het is soms 'deugddoend' te lezen/te horen, dat je echt niet verkeerd bezig bent, dat anderen ook voelen wat jij voelt, dat anderen denken wat jij denkt.  Alleen ... begrip betekent het allergrootste verdriet kennen.  Ik wens het niemand toe en nu, bijna veertien jaar na het sterven van Benjamin, durf ik zelfs hopen, dat mensen me niet begrijpen, omdat ze in het andere geval ook dat levenslange verdriet met zich meedragen.  Maar eigenlijk wou ik het nog eens over die boekjes en verenigingen hebben, over de mensen die zich belangeloos inzetten met een groot hart en niet in te tomen doorzettingsvermogen: de vrijwilligers.  Ik wil hier vandaag iedereen in de bloemetjes zetten, die er op één of andere manier staat voor anderen, die zeeën van tijd opoffert voor waar hij/zij in gelooft, die achter de schermen méér dan verdienstelijk is, ten bate van de mens die naast hem leeft. Mijn dank gaat uit naar al diegenen, die er zijn voor ons ouders (soms en meestal ook zelf ouder van) zonder daar iets voor terug te vragen.  Naamloos voor buitenstaanders, maar voor ons, ouders met verdriet, bijzonder waardevol!
 
jij zegt
wat ik denk
en ik glimlach
 
je pent
wat ik denk
en ik glimlach
 
jij begrijpt
wat ik denk
en ik glimlach
 
je voelt
wat ik voel
en ik ... wij huilen
 
Doris


gepost door admin 25.09.07 21:51 | permalink | reacties (0) | General
23.09.07
nazomer


Het zomerde serieus na vandaag (allé, deze namiddag toch).  Te voet naar Nieuwpoort Bad, heen en terug tussen een sliert van binnenlandse mensen, die het weerbericht indachtig, nog vlug een snuifje zeelucht kwamen nemen.  Zon in de rug, geen wind, ideaal wandelweer.  Met mijn Moeder en Echtgenoot de dijk afgedweild tussen kindjes, die vervaarlijk met hun gocars het wandelpad onveilig maakten.  Die kleine gasten kijken immers niet waar ze rijden en je zou gauw een paar tenen armer zijn! Het is één van de charmes van onze kust, de kindjes, niet de afgereden tenen.
Deze morgen de affiche gemaakt voor onze tentoonstelling.  Nog een geluk, dat Echtgenoot goed overweg kan met allerlei PC snufjes, het zou anders op niet veel trekken.  Ik kan  wel typen, saven, printen en dat is het zowat.  Ingewikkelde handelingen met dit technisch wonder laat ik liever over aan Echtgenoot, die zich dan een beetje ergert omdat ik maar met een half oor naar zijn uitleg luister.  Ik geef het toe, het gaat het ene oor in en het andere uit.
Zus is weer geland op 'droge bodem'.  Hun vijfdagentrip naar Benidorm is letterlijk in het water gevallen.  Regen, regen, regen.  Ja, dat is dan wat je noemt tegenslag hebben.  Bij het naar huis komen woog haar valies te zwaar en  mocht ze nog eens tachtig euro ophoesten voor het overgewicht.  Ja,van een nat en kostelijk reisje gesproken!  Het belangrijkste is dat ze zich goed geamuseerd hebben.  Ik blijf toch liever met mijn twee voeten op vaderlandse bodem.
 
 


gepost door admin 23.09.07 23:26 | permalink | reacties (0) | General
22.09.07
feestje


Zus Martine zit op het ogenblik, samen met echtgenoot Nico en dochter Caro, te transpireren in Benidorm.  Eventjes het land uit voor een dag of vijf (morgen komen ze al terug).  Jongste dochter Scarlet, eenzaam en alleen in hun grote huis achtergebleven, nam deze gelegenheid te baat, om vlug een klein fuifje te organiseren. Moet kunnen!
Zelf mocht ik deze namiddag ook nog maar eens naar een verrassingsfeestje.  Na dochter Jill (veertien dagen geleden) was Ma Louisa aan de beurt.  Louisa, woordkunstenares, draagt altijd met veel gevoel mijn gedichten voor.  Zij werd vandaag vijfenvijftig en zoon en dochter hadden voor de surprise gezorgd: een aantal vrienden en véééél hapjes (tot oesters toe).  De jarige wist noch van toeten of blazen en was bijzonder in haar nopjes met onze aanwezigheid.  Het wordt zowaar bijna een gewoonte voor mij om te 'surprisen'.  Er waren veel vriendinnen van het Nawoord, een groepje vrouwen waartoe Louisa ook behoorde, dat tien jaar lang humoristische sketches en teksten bracht.  Toen ze begonnen zat er veel jong volk tussen, maar nu zijn de meisjes van toen, vrouwen geworden, die zich samen met partner settelden en voor een babyboom gingen.  Daardoor was het vorig jaar ook de laatste keer, dat ze samen optraden. Eigenlijk jammer, want het was altijd leuk om naar hun gesmaakte voorstellingen te gaan kijken.
Nu het raceseizoen weer van start is gegaan, is de belangstelling groot en krijgen we de vrijdagavond veel volk over de vloer op de club.  Toch een raar fenomeen, die volwassen mannen, die hun vrije tijd spenderen aan het racen met miniwagentjes.  Hetzelfde kan evengoed gezegd worden van voetbal bijvoorbeeld, toch ook een raar zicht, dat zot gedoe achter die bal!
En dan te zeggen, dat daar veel geld mee gemoeid is, je houdt het niet voor mogelijk.
Deze week ontving ik via de Post twee gratis dagtickets van de Lijn.  Elk jaar mag ik een gedicht publiceren in het 'Snuisterboekje'.  Dit boekje wordt op de bus gelegd op de lijn Ieper-Oostende en is bedoeld om de reizigers wat te in te lichten en te verstrooien.  Ze mogen het boekje lezen, maar niet meenemen, zodat ook anderen het kunnen inkijken.  Tof initiatief, ik vind het een hele eer er ieder jaar bij te horen!  Straks kan ik dus gratis trammen langs onze Belgische kust, 't is weer eens iets anders. Alleen jammer, dat het soms zo druk is, dat je als haringen in een ton zit, want de senioren maken gretig kosteloos gebruik van dit vervoermiddel (en gelijk hebben ze).  Hoe zou je zelf zijn?
 


gepost door admin 22.09.07 22:00 | permalink | reacties (0) | General
19.09.07
terug van weg


Ik zei het nog tegen mijn Moeder zondag, toen we gingen kijken naar het uitvaren van Dixie Dansercoer en zijn team: 'nu varen ze de havengeul uit en binnen geen tel staan ze hier terug met panne!'.  En zo gebeurde het ook.  Na twee dagen ligt de boot van onze Poolreiziger al weer in Nieuwpoort.  Een comeback in mineur, want ze raakten amper tot bij Duinkerke.  Natuurlijk kan zoiets voorvallen, maar als je van plan bent een tocht naar het einde van de wereld te maken, dan moet je toch op het één en ander voorzien zijn.  Maar wie ben ik om dit hier te schrijven? Een leek op het gebied van water, varen, boten, zeilen ... 'k zal maar beter zwijgen zeker?
Deze namiddag koffieklets gehouden met mijn 'oudjes'.  Maurits en Rita op bezoek, dat betekent veel lawaai en hilariteit.  Eerst een cocktailtje gedronken en daarna een lekker taartje gegeten (twee om juist te zijn).  Goed voor de caloriemeter en het gewicht!
Gisteren de ganse dag in Oostende rongetoerd samen met Raymonde. Redelijk wat werk verzet op het appartement van Ivan (haar onlangs gestorven zoon).  De herinneringen wegen zwaar en alles moeten vastnemen wat hij achterliet maakt het dubbel moeilijk.  Op de middag in een sterk aan te bevelen restaurantje (Rossini op de Alfons Pieterslaan, moest je een keer in Oostende verdwalen) genoten van een heerlijke dagschotel.  Daarna nog een paar boodschappen afgewerkt, zodat we tegen de avond de nodige kilometers in onze benen hadden.  Ik heb grote bewondering voor Raymonde.  Ondanks haar vijfenzeventig lentes en het immens verdriet,  weet ze van geen ophouden.  Bezig zijn is ook een manier om om te gaan met de pijn, met de wetenschap alleen achter te blijven.  Je focussen op andere dingen, verdringt het verdriet naar de achtergrond, maar op stille momenten komt datzelfde verdriet dubbel zo hard terug.  Als mens moet je de tijd nemen om daarmee te leren leven en dat is ontzettend moeilijk en niet zo evident.  Uit eigen ervaring weet ik, dat verdriet niet te relativeren is. Bij mij hoeven mensen zich nooit te verontschuldigen voor hun tranen ... tranen zijn parels van liefde.
 
wat als ze zeggen
dat de tijd voor je kind
krimpt tot kort en gebonden
 
wat als je weet
dat er morgen of overmorgen
geen kind meer zal zijn
 
wat dan ...
 
dan wordt tijd 'haast'
 
nog duizenden dromen te dromen
nog zoveel dingen te doen en te zeggen
nog op honderden plaatsen te komen
 
tot je inziet 'dat is het niet'
 
de tijd kort en gebonden
 
is in de zetel aan het raam
 
wang tegen wang
traan tegen traan
hart tegen hart
 
zwijgend kunnen voelen
hoe groots liefde is
 
Doris Dorné - augustus 2007
 
 


gepost door admin 19.09.07 18:48 | permalink | reacties (0) | General
17.09.07
regen


Het regent hier pijpenstelen en 't is al pikkedonker.  Een eerste echte herfstdag in deze nazomer.  De kilte in huis hebben we verjaagd met de nepwarmte (op gas) van onze open haard en ik moet zeggen, het voelt knus aan.  Seffens creëer ik hier de nodige sfeer met wat theelichtjes.  Gezellig!
Verder niet veel nieuws vandaag.  Zus Martine belde, dat nichtje Caro niet geslaagd is in vier van haar zes tweedezits.  De moed niet verliezen!  Nog eens proberen en een aantal vakken van het tweede jaar meenemen. Makkelijker gezegd dan gedaan, denk ik.  Ik kan er niet over meepraten, want ik ben nooit studente geweest. Leefde acht jaar wel en wee van Zoonliefs studentenleven mee. Wij hadden het geluk, dat hij nogal makkelijk studeerde.  Buiten een aantal herexamens tijdens zijn studie biologie (wegens teveel bezig met de studentenclub en andere dingen), zijn er nooit problemen geweest.  Hij haspelde twee verschillende studies af zonder één jaar te dubbelen.  We mogen onze handjes kussen!
Ik moet eens serieus beginnen met de voorbereidingen voor onze tentoonstelling.  Nog veel werk aan de winkel.  Uitnodigingen, affiches, persberichten, medewerkers contacteren, receptie organiseren, al het nodige bijhalen ... De tijd vliegt en zonder dat je het weet zijn we half oktober.
De tentoonstelling loopt van 27 oktober tot en met 4 november.  En nu maar hopen, dat we wat volk over de vloer krijgen tijdens de herfstvakantie.  De locatie is alvast ideaal: de Stadshalle op de markt.  Beter kan niet, een unieke gelegenheid (met dank aan de mensen van de Cultuurdienst). Ik zie het echt zitten, we gaan ervoor! 


gepost door admin 17.09.07 22:38 | permalink | reacties (0) | General
16.09.07
dixie


Eerst en vooral, Ellen, nonkel Baintje is vandaag op de juiste datum naar Nederland gereden.  Bracht zelfs een trofee(tje) mee van ginder.  Om de mensen, die er niets van begrijpen, een beetje inzicht te geven: ooit reed Echtgenoot op een zondag naar Tilburg, om er te slotracen.  Nog voor de middag stond hij al terug in Nieuwpoort. Hij had zich van een week vergist, beter te vroeg dan te laat hé!  En wat betekent nu een ritje over en weer naar Tilburg?  Zo'n dingen gebeuren als je je briefwisseling en je mails niet goed leest. 
Hier in Nieuwpoort was het vandaag al 'Dixie' wat de klok sloeg.  Na eerst nog een beetje schilderwerk te hebben verzet (en Ellen, ook veel geschilderd vandaag?), trok ik naar de onthulling van Freddy's kunstwerk.  Een massa volk was er niet, maar toch wel heel wat belangstelling voor dit gebeuren.  Onze Poolreiziger en zijn team kwamen met hun boot toe in de oude jachthaven, legden aan en klommen van op de ponton naar boven langs de kaaimuur.  Ondertussen zochten de hoge heren en dames van het gemeentebestuur tevergeefs zich een toegang te verschaffen tot de pontons (het poortje gaat open met een code en die kenden ze niet).  Tegen dat Burgemeester en Schepenen beneden stonden, zat Dixie Dansercoer al hoog en droog bij het podium.  Enfin, daarna met de brandweerlift de lucht in, om het zeil te verwijderen van het prachtige kunstwerk ter ere van.  Chapeau voor Freddy, die alle lof verdient.  Na de middag ben ik naar Nieuwpoort Bad gereden, om samen met mijn Moeder de uittocht van Dixie gade te slaan.  Veel volk op de been.  De grote Nieuwpoortse reus Jan Turpijn was gestationeerd aan het Loodswezen.  Hij volgde met belangstelling het ganse gebeuren.  De boot van het expeditieteam werd begeleid, geflankeerd en omgeven door heel wat enthousiastelingen met hun vaartuig.  Vanop het staketsel, kant Lombarsijde, knalde op klaarlichte dag een fameus vuurwerk los.  Nog nooit gezien, maar bijzonder gesmaakt door het aanwezige publiek.  Van zulke dingen krijgt een mens honger, Moeder en ik gingen voor een lekkere wafel met slagroom.  Zo zat deze zondag er ook weer op, nog even de tijd genomen voor mijn strijk en de week kan weer van start gaan!


gepost door admin 16.09.07 23:20 | permalink | reacties (1) | General
14.09.07
schilderen


Ik ben er serieus ingevlogen, in mijn schilderwerk!  Het buitenhoutwerk boven ramen en deuren kreeg gisteren en vandaag de broodnodige nieuwe verflaag.  Nu resten er alleen nog de ramen en onze immens grote garagepoort.  Ze beloven hier net op tv nog een paar zomerse dagen, we zullen er dankbaar gebruik van maken.  Morgen nog wat doorwerken en zondag misschien.  Echtgenoot trekt er toch op uit naar Nederland, de races gaan weer van start.  Dit geëmancipeerd dametje zal met haar verfborstel wel tonen wat ze in haar mars heeft.  Alhoewel, zondag maak ik toch tijd voor de onthulling van het kunstwerk dat Freddy Cappon, onze buur, creëerde in opdracht van Stad Nieuwpoort als eerbetoon aan Poolreiziger Dixie Dansercoer.  Dixie zegt me niets ... Freddy des te meer, een echte kunstenaar!  Van werken zal er dus toch niet zoveel terechtkomen denk ik.
Vanavond herstarten de wedstrijden op de club van Echtgenoot.  Tijdens juli en augustus houden we een zomerstop en wordt er op vrijdagavond enkel geoefend.  Kwestie van de minimotortjes, remmen, banden en wat al nog op peil te krijgen voor de aanvang van het najaarsseizoen.  Soms stel ik me toch de vraag: waar ben ik mee bezig?  Al langer dan dertig jaar elke vrijdagavond hetzelfde scenario, beetje kierewiet zeker?  Echtgenoot mag echter met reden trots zijn, een hele resem jeugd en niet-jeugd is al lid geweest en heeft, de één al wat langer dan de ander, zeeën vrije tijd gespendeerd op de slotracing.  Je moet het maar doen! 


gepost door admin 14.09.07 19:52 | permalink | reacties (1) | General
13.09.07
containerpark


Sedert 1 september beschikken we hier in Nieuwpoort over een spiksplinternieuw containerpark, even buiten de stad in de deelgemeente Ramskapelle.  Er vloeide nogal wat inkt over dit initiatief en de meningen van de man/vrouw in de straat waren verdeeld, want van volledig gratis, ging het nu naar betaald storten. Je kunt daar wel over zeuren/zagen, het brengt toch niets op.  Nu ja, elke vernieuwing kent voor- en tegenstanders, maar volgens mij is het toch altijd even de kat uit de boom kijken. Geen paniek, tot in november werkt deze dienst nog gratis, dus wie slim is maakt daar nuttig gebruik van. In onze garage (waar voor een auto eigenlijk geen plaats meer is) stonden al enkele attributen, die gerust op het vuilnisbelt terecht mochten.  Ook vriendin Fabienne wou het een en ander kwijt en zo reden we deze morgen voor de allereerste keer naar de ons nog onbekende locatie.  Het was even zoeken, hoe de manier van werken in elkaar zat, maar een mens leert snel en zo zijn we sedert deze ochtend toch weer een beetje slimmer! Nadien, samen met Raymonde ( nieuwsgierig) nog een keer gereden met een voer groenafval en twee kapotte televisies.  Opgeruimd staat netjes!
Op deze mooie, nazomerse dag van de nood een deugd gemaakt en met verf en borstels aan de slag gegaan. Aan wat ik bij de aanvang van de zomer begon, breide ik vandaag een laat vervolg.  Morgen nog een duwtje en dan is er toch al een groot stuk buitenhoutwerk geschilderd.  Jaren geleden deden mijn Zus en ik dat samen.  Het ging veel vlugger met zijn twee en bovendien hadden we altijd veel plezier.  Prettige herinneringen! 
De dolle koeienziekte, mond- en klauwzeer, blauwtong bij de schapen, varkenspest, vogelgriep! Je zou voor minder vegetariër worden.  Nu dragen de varkens (en ook de varkenskwekers en hun familie) al de ziekenhuisbacterie.  Waar gaan we naartoe?  Wat is er nog gezond voor een mens, wat kunnen we nog eten zonder ons zorgen te maken?  Ik krijg er buikpijn van. Het goede nieuws is dan weer, dat het voor de mens allemaal geen kwaad kan.  't Zal wel!  Toen ik twaalf was kreeg ik mond- en klauwzeer.  Niet van het vlees dat we aten, maar volgens onze huisdokter van het drinken aan een vuil glas of door het eten met niet proper bestek. Of van iets anders, wie weet?  Ik kan jullie verzekeren, dat het geen pretje was.  Drie weken moest ik school missen, ik kon niet eten, niet drinken en ... niet praten.  Het mooie eraan is, dat ik nu nog steeds het beeld voor ogen heb van mijn klasgenootjes, die zo blij waren dat ik terug op post was na die drie lange, eindeloze weken.  Hun warme, hartelijke begroeting maakte alles goed.


gepost door admin 13.09.07 22:58 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Oktober 2017 (3)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)