Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: SEPTEMBER 2008


30.09.08
Jo


Kreeg vandaag Raakpunt in de brievenbus, het boekje van het Kinderkankerfonds UZ Gent, waar ik 'freelance' (vind ik zo'n mooi en poëtisch woordje) vrijwillig aan meewerk met mijn schrijfsels. Bij een in memoriam voor Jo de Grauwe werd ik stil. Verongelukt! Persoonlijk kende ik Jo niet echt, maar ooit zaten we samen in een panel, uitgenodigd door de Rotary Oudenaarde.  Jo was een gedreven vader, zijn zoon was in behandeling geweest op de kinderkankerafdeling (en genezen).  Sedertdien was zijn inzet voor de kankerpatiëntjes en hun ouders, bijzonder groot.  Die avond in Oudenaarde ontmoette ik hem voor de eerste (en ook de laatste) keer.  Het panelgesprek viel, wat mij betreft, tegen.  Gewoon omdat er van gesprek geen sprake was.  Ene Alex Puissant, gekend van het televisienieuws, praatte de avond aan elkaar (letterlijk) en liet ons, de mensen met ondervinding, geen enkele kans.  Deze BV (als je dat dan al zo mag noemen) stal de show, door zijn clowneske manier van doen, die totaal niet in het decor paste.  Ik ergerde me geel en groen (ik was niet de enige).  Jammer, want als ouder, dokter, verpleegster kun je de kinderkankerafdeling als het ware doen leven naar de aanwezigen toe.  Dat zo'n Pipo dan zijn eigen ego moet strelen, gaat mij een ietsje te ver.  Jo en wij, het panel,  kregen niet de kans om echt tot het publiek door te dringen. Het was de enige en de laatste keer dat ik Jo zag en toch is hij me bijgebleven.
Nu ik het toch over één zogezegde BV heb gehad, wil ik nog even kwijt, dat ik niet warm loop voor zulke specimen.  Ik begrijp niet (misschien is mijn herseninhoud te klein), dat mensen het nodig vinden om een vermeende bekendheid te laten opdraven voor één of ander goed doel.  Sorry, maar voor mij hebben die mannen of vrouwen maar één doel voor ogen en dat is scoren bij het grote publiek, hun bij wijlen gedeukte blazoen opkalefateren.  Dat ze daarvoor zieke kinderen gebruiken, bwah, ik walg er van.  Dat intelligente mensen, zoals dokters, daarin meelopen, gaat mijn petje te boven.  Ja, ik ben anti-BV's, die met hun groot hartengebaar de voorpagina van tijdschriften of kranten halen.  Marketing en management, zo noem ik dat!  Echte BV's met het hart op de juiste plaats, blijven weg uit de media en werken in stilte.  Daar heb ik bewondering voor, maar ze zijn schaars en moeilijk te vinden.  Ooit haalde ik Samson en Gert naar de kinderkankerafdeling.  Toen nog in de samenstelling: Danny Verbiest, Gert Verhulst en Koen Crucke.  Ze bezorgden de patiëntjes een onvergetelijke dag, maar eisten dat er niets van in de kranten of op televisie zou verschijnen.  Chapeau! Je moet als BV niet teren op doodzieke kinderen ... dat is 'not done'.  Ook zonder die 'belangrijke mensen' kan het Kinderkankerfonds zijn doelstellingen waarmaken.  Zeker weten!


gepost door admin 30.09.08 22:37 | permalink | reacties (1) | General
29.09.08
huisvrouw


Als er al een woord is, waar ik een hekel aan heb, dan is het 'huisvrouw'.  Het lijkt wel een vloek.  Wat doe jij voor job?  Ik ben huisvrouw (alsof je van je leven nooit meer uit je huis komt).  Neen, ik heb mezelf nog nooit zo genoemd, zelfs niet nadat ik mijn job opgaf, toen ik bevallen was van Zoonlief.  Op dat ogenblik werd ik 'moeder' en geen 'huismadame'.  Tijdens Zoonliefs schooljaren moesten er al eens formulieren ingevuld worden, waarop stond: beroep ouders. Met zwier vulde ik daar dan in: mama ofte moeder.
Enfin, we zijn nu jaren verder en kroost om voor te zorgen is er niet meer (Echtgenoot niet meegeteld).  Ik hou nu alleen nog ons huis netjes, doe de boodschappen, de was en de plas en de strijk, rij het gras af, zet de vuilnisbakken buiten ... maar 'huisvrouw' voel ik me nog steeds niet, wil ik me ook niet voelen.  'Vrouw des huizes', dat klinkt al een stukje beter.  Deze vrouw des huizes had vandaag een volle agenda.  Vroeg uit de veren, want Echtgenoot moest een kwartiertje vroeger naar zijn werk.  De deur viel in het slot en supervrouw kwam tot leven (ha,ha!).  Eerst de afwas gedaan, daarna de spruitjes schoongemaakt, met emmer en dweil het huis een frisse neus gegeven, bed opgemaakt ... afgeklokt om halftien. Nicht Raymonde opgehaald voor een bezoekje aan de bank, die ons doorstuurde naar het kantoor in Oostende.  Naar Oostende gereden, bank bezocht met héél onvriendelijk personeel, dat met oudere mensen hun voeten durft rammelen (maar niet met de mijne).  Daarna terug naar Nieuwpoort, spruitjes gekookt voor het avondeten (de voorzienigheid zelve hé), lege flessen naar de glascontainer gebracht, boodschappen gedaan en op het afgesproken tijdstip Fabienne opgehaald voor een ritje naar Auchan (Frankrijk).  Ach ja, het water (Contrex, als je het wilt weten) stond in de aanbieding (twee pakken van zes kosten daar minder dan één van zes hier). We gingen dus onze slag slaan.  Ik weet niet hoe het komt, maar ik nam de verkeerde afrit (ééntje te vroeg) en raakte even mijn oriëntatie kwijt.  Na enig zoek- en speurwerk zijn we toch geraakt waar we wilden zijn.  Oef! Auchan is een immens grote winkel met een overdaad aan artikelen en voedingswaren.  Bij het bekijken van al het lekkers in die rekken, bedacht ik me vandaag, dat er waarschijnlijk ook heel veel weggegooid wordt in zo'n winkel.  De hoorn des overvloeds, zo leek het me wel.  Beetje decadent ook, 't is niet te geloven wat wij als mens allemaal produceren en consumeren! Veel méér dan veel water hadden we niet mee.  We hielden ons koopgedrag binnen de perken.  De terugrit verliep zonder problemen.  Ik kon op tijd en stond aan het avondeten beginnen, om na de afwas met een voldaan 'vrouw des huizesgevoel' weg te zakken in de zetel.  Druk dagje toch?
Goed nieuws van Zoonlief uit de Gentse contreien.  Hij werd vast benoemd op zijn werk en moest vandaag de eed gaan afleggen op de unief.  Dikke proficiat en wij ... apetrots.  Fijn, dat de mensen waarmee hij moet samenwerken hem echt waarderen. Het warmt mijn moederhart, want al ben ik nu 'vrouw des huizes', mijn job als moeder/ma is evengoed een vaste benoeming (voor minder doen we het niet).  Mama, moeder, ma, maatje ... één woordje, levenlange liefde!


gepost door admin 29.09.08 23:04 | permalink | reacties (1) | General
26.09.08
aangenaam


Het was wat je noemt 'een aangename namiddag'!  Isabel, de mama van Raf, Vic en Andres (de vroegere oppaskindjes van Fabienne en mij) werd vandaag een jaartje ouder en dat nodigde uit tot een kopje koffie en een stukje gebak.  Vanmorgen dan maar afgesproken om na de middag bij mij even te komen genieten.  Op de markt Fabienne te grazen genomen, want zij moest natuurlijk ook van de partij zijn.  De zon scheen stralend, maar op het terras zitten kon niet, want Echtgenoot was in een Franse Coleire geschoten en daar aan drastisch snoeiwerk begonnen, zodat een andere plaats zich opdrong.  Mijn handig tafeltje uit de garage gehaald (een oud bridgetafeltje, waarvan je de pootjes kunt in en uit klappen), drie terrasstoelen afgewassen, de kussens er in gedeponeerd en het hele hebben en houden in het gras naast de brievenbus geplaatst.  Ga jij daar nu zitten, vroeg Echtgenoot. Waar kan het beter zijn, dan in de volle zon, onder een blauwe lucht, ietwat verscholen achter struiken, waarin de mooiste spinnenkunstwerken verweven zijn? Wel, we hadden er een aangename namiddag!  Veel wandelaars komen er in onze straat niet voorbij, we zaten er bij als koninginnen ... 't was puur genieten.  Vanachter de garagemuur hoorden we de snoeigeluiden van Echtgenoot, die effenaf eens kwam checken, hoe het met de drie dames stond. Drie dames, die naderhand op hun beurt, zijn 'tuinwerk' gingen bekijken en tot de vaststelling kwamen, dat er van groen geen sprake meer was.  Ja, het duurt even voor mijn wederhelft zijn handen aan de tuin slaat, maar eens begonnen is het dikwijls katastrofaal (volgens mij dan).  Zelf beweert hij, dat alles weer goed zal komen, maar ik zie dat binnen de twee jaar toch niet echt gebeuren.  De struiken staan er bladloos, bruin, omzeggens naakt bij.  Uit voorzorg zei Echtgenoot al, dat ik niet bijster gelukkig zou zijn met het resultaat ... het is nog op zijn zachtst uitgedrukt!  Soms vraag ik me toch af, waarom vrouwen zonodig een man willen (soms, zeg ik wel).


gepost door admin 26.09.08 17:21 | permalink | reacties (2) | General
25.09.08
auto


Onze wagen heeft last van ouderdomsverschijnselen.  Ja, ook aan techniek knagen de jaren.  Dinsdagnamiddag reed ik ons vervoermiddel naar de garage.   Echtgenoot was er al de zaterdag voordien, want telkens we ons versnelling vergooiden, gaf de motor de geest.  Een noodoplossing bracht enig soelaas, maar enkele onderdelen waren aan vernieuwing toe.  Fabienne, brave ziel, reed dinsdag ook met haar wagen naar Oostduinkerke, zodat we een paar uurtjes in Veurne en De Panne konden spenderen.  Zoiets als een 'verplicht uitje' om de uren op te vullen, die de garagist nodig had om mijn (onze) auto weer fit te krijgen.  Helemaal op punt stond hij niet, toen ik drie uur later poolshoogte nam.  Er waren nog een paar kleine reparaties noodzakelijk, maar de vereiste stukken moesten besteld worden.  Ik vroeg of het dan wel veilig was, om met de wagen naar Gent te rijden.  Zus en ik hadden immers de dag nadien afgesproken. Geen probleem volgens onze garageman.  Echt gerust was ik er toch niet in, toen ik gisteren de autostrade nam naar Oostakker.  Je zult maar in panne vallen op een superdrukke snelweg, midden die mastodonten van camions.  De gedachte alleen al, maakte me hypernerveus.  Zo erg zelfs, dat bij het uitstappen mijn hele lijf stijf stond van de zenuwen.  Oud worden, hé!   Ik zal wat vaker met de auto op de baan moeten, om die angst kwijt te raken.  Hier bij ons is het rijden een plezier, maar de snelweg op een doordeweekse dag, dat is een ander paar mouwen.  Ik ben toch zonder kleerscheuren bij Zus geraakt en gelukkig 's avonds ook gezond weer thuisgekomen. De wagen liet het niet afweten. Vandaag terug naar de garage gereden voor verdere nazorg, maar volgens mij is het nog niet picobello.  Het ding kraakt als een oude karkas.  Seffens breekt het chassis in twee .... nog iets om vannacht over te dromen!
Wim en zijn moeder waren 'hot news' op de lokale televisie.  Ze rooiden immers een aardappel van 1.800 kg.  Geen record, maar toch een kanjer van een patat.  En, vroeg de journalist aan Wim, ga je die nu opeten?  Denk het niet, antwoordde ons 'Petteke Paletteke' (Wim en Claire runnen een eigen palettenbedrijf), we zouden hem op sterk water moeten zetten.  Waarmee Wims naam ogenblikkelijk veranderde in 'Petteke Patat Sterk Water'. Van BV's gesproken!


gepost door admin 25.09.08 17:44 | permalink | reacties (2) | General
22.09.08
Jumi


Niet dat er overdreven veel volk was voor de wedstrijd op de club, twaalf man kun je niet echt 'de massa' noemen.  Bovendien waren het eigenlijk elf mannen en één vrouw.  Toch stak het niet tegen, de Franse vrienden (echte uit Frankrijk) zijn sympathiek, vriendelijk en aangenaam.  In dat geval sta je op een zonnige zondag al wat liever vrijwilliger te wezen in het Walhalla van Echtgenoot, dan als er een paar deftige zeurpieten voor je neus zitten.  We maakten voor het eerst kennis met Jumi, het dochtertje van Fréderique en Yuko (een Koreaanse met de warmste glimlach).  Jumi is zes maand oud en een echt schatje.  Terwijl mama en papa zich op de racebaan wierpen (bij wijze van spreken), namen Claire en ik de honneurs waar, om te babysitten over het kleine wonder.  Mijn hart smolt toen ik in die donkere oogjes keek, een kopietje van haar mama.  'We nemen haar overal mee naartoe', zei de trotse papa, ' als dat niet kan, dan blijven we thuis'. Iedereen had aandacht voor het kleine meisje, ze wond al die mannen om haar poppenvingertjes.  Volgend jaar (als alles goed gaat), komen ze terug.  Jumi, de parel met de koolzwarte oogjes, zal dan al kunnen lopen, maar ons zal ze zich niet meer herinneren.
Verleden week kreeg Zoonlief bericht van de voorzitter van het Italiaanse animatiefestival.  Hij zag in Annecy (Frankrijk-juni) de eindfilm van Zoon en vond hem 'super'.  In maart 2009 gaat het animatiefestival in Rome door en daar wil hij beslist 'Jarred'   (Gebotteld), laten meedingen in de competitie.  Zoonlief natuurlijk happy, happy!  Tof dat zijn film scoort.  Na Annecy, volgt in november Utrecht en in maart komt dus Rome aan bod.  We duimen onze duimen blauw.
 


gepost door admin 22.09.08 19:25 | permalink | reacties (0) | General
20.09.08
opgedoekt


Morgen begint de herfst, volgens de kalender dan toch.  Ons tentje is eigenlijk niet echt meer van nut, nu de avonden al veel te kil zijn om nog buiten te zitten en van 's middags op het terras eten komt er ook niets meer in huis.  't Is alsof september met een vloeipapiertje de laatste zomerstuiptrekkingen heeft opgeslorpt en ons aanmaant voorzorgen te nemen voor de winter.  Tentje dan maar afgebroken deze namiddag.  Eerst alle spinnen de nodige vrijheid gegund en plaats gemaakt voor meer zon in de woonkamer (tijdens de zomer houdt ons buitenverblijfje de grootste hitte uit ons huis, maar nu mogen de schaarse zonnestralen gerust ons interieur een beetje opwarmen).  De ligstoel krijgt nog even vrijstelling van executie en ook de tafel met zitjes blijft nog een poos uitnodigend staan.  Je weet maar nooit, de rest van de lopende maand en oktober in aantocht,  kunnen nog aangename verrassingen in petto hebben qua temperaturen.  Hoop doet leven!  Ben juist terug thuis van even over en weer met de fiets naar 't Bad.  Ook daar kondigt het najaar zich aan, bij monde van 'rust'.  Op zo'n avond als vandaag, is het heerlijk de dijk bijna alleen voor jezelf te hebben.  Zelfs de prikkelende zeelucht en het geschreeuw van de meeuwen werd door niemand gedeeld, toen ik langs de havengeul terug naar huis fietste.  Geen mens die mijn pad kruiste, geen stem die zich verhief.  Het was puur genieten van vallend duister, de teerroze gekleurde lucht, de pas ontstoken straatlantaarns, de glans van spiegelglad water, de honderden bewegingloze zeil- en motorbootjes (boten), meeuwen hoog boven mijn hoofd scherend en ... de geur van de zee. Wat zijn wij een bofkonten, dat we hier mogen wonen! 
Morgen is er de ganse dag race op de club met Franse 'lotgenoten'.  Claire en ik zijn nog maar eens gemobiliseerd om de dorstige kelen te laven en de hongerige magen te spijzen.  't Is tijd dat er daar één of ander juniorracer eens een lief aan de haak slaat, die het ziet zitten om ons eens af te lossen.  Dromen mag ... maar (zoals Marco Borsato zingt) dromen zijn bedrog!  Allé, we gaan nog maar eens ons goed hart tonen, zoals het volgzame vrouwen betaamt (hm,hm). 


gepost door admin 20.09.08 20:22 | permalink | reacties (0) | General
19.09.08
in mijn ééntje


Vorige woensdag bleek ik in 'vorm' en daarvan moest er geprofiteerd worden! Na maandag alle overgordijnen te hebben afgenomen (voor het wassen en een beetje stofvrij maken), was het nu de beurt aan de radiators in de woonkamer.  Het zijn van die bakken, bestaande uit losse elementen met veel gaatjeswerk erin.  Ik zie het niet ieder jaar zitten, om die dingen te ontmantelen maar om de twee jaar moet het kunnen.  Echtgenoot zorgde ervoor, dat de zijkanten er af waren, zodat ik de rest kon 'demonteren' ofte 'afbreken'.  Die twee exemplaren zijn van serieuze afmetingen (ongeveer drie meter lang), voorzichtigheid bij de afbraakwerken is dus geboden.  Ik zou niet willen, dat de helft van mijn dierbare 'kunstwerken' tegen de vlakte gaat, omdat ik iets te wild en helfdhaftig met die dingen rondzwier.  Echtgenoot was nog maar pas het huis uit (voor zijn laatste honderd en drie dagen werken) of ik gaf er al een lap op. Na de ontmanteling, volgde het uitblazen van alle stofnetten en spinnewebben. 't Was nog te doen, ik heb het al slechter geweten.  Het viel me op, dat de spinnen die in die radiators huizen, allemaal van dezelfde soort zijn.  Zeker 'radiatorspinnen'?  Ze hadden geen weerstand tegen mijn compressortje, ze waaiden er zo uit.  Niet echt diervriendelijk van mij, maar binnen de kortste keren zitten er weer zo'n paar in.  Spinnen genoeg!  Toen dat leuke werkje gebeurd was, kon ik beginnen met het afwassen van het buitenwerk (vooral die gaatjes zijn een lijdensweg).  Twee stuks uit de woonkamer en ééntje uit de gang, namen zo'n vijf uur schoonmaakwerk in beslag.  Bij het ontmantelen van de tweede, sneed ik mij bovendien aan de lamellen binnenin.  Als ik het niet gedacht had!  Kort na de middag zat alles zo'n beetje weer op zijn plaats, waren er geen potten gebroken en stribbelden mijn armspieren nogal tegen.  's Avonds trok ik naar Maria, die genoot van een weekje aan zee in het appartement van haar schoonmama.  Ze logeerde in een studiootje op de achtste verdieping, zicht op zee.  Adembenemend!  Het Oostendse strand lag er stil en verlaten bij, de zee glom en blonk en de ondergaande zon speelde verstoppertje tussen twee wolken: felrood versus nachtelijk grijs. Zelfs als kind van de zee kan zoiets me nog elke dag bekoren.  Ik maakte Maria er attent op: kijk toch naar die zon!  Ach ja, zei ze nuchter zonder veel vuur, terwijl ik stond te smelten. Sommige dingen moet je met je ogen proeven en smaken, maar niet iedereen kan dat. 
Fabienne en ik hadden al enkele weken zin in een vooropgesteld dagje Brugge, maar je mag je niet teveel op zo'n snoepdagje  focussen, want dan loopt het vaak verkeerd.  Toen ik haar gisterenmorgen ging ophalen, was het duidelijk, dat er van shoppen en genieten niets in huis zou komen.  Ze was ziek.  Zeg maar dag met je handje tegen ons uitje!  Omdat ik afgesproken had met Lucrèce op de tentoonstelling in de galerij De Halve Maan in Brugge (ze zou me een sjaal maken en ik zou die daar afhalen), moest ik er dan ook in mijn ééntje op uit.  Doris goes Brugge, on her own!  Onder een stralende zon, 't was prachtig nazomerweer, wandelde ik de ganse stad door, naar het boekencafé 'In-Zicht'.  Ik voelde me één van de duizenden toeristen. Straatje in, straatje uit ... boekenwinkel gevonden, leuke babbel met de uitbaatster, kopje koffie.  In dit 'boekencafé' kun je boeken kopen (nieuwe), koffie drinken, beetje lezen, babbeltje slaan ... ik zou ook wel zoiets willen 'runnen'.  Heel tof initiatief, ik kom er zeker nog eens terug.  Op mijn duizenden gemakken daarna de winkelstraat afgelopen, het smalste straatje van Brugge, de keramiek van Jan Vanderelst bekeken in 't winkeltje Terra Nova om zo in de galerij te belanden.  Mooie en warme sjaal in de wintermodekleuren gekocht bij Lucrèce (zij werkt met zijde, vilt en wol).  Een uniek exemplaar!  Even over halfdrie reed ik richting autostrade, belandde rond Gistel in een file (wegenwerken) en kwam een half uur later heelhuids terug thuis.  Nog even bij Fabienne langs, om te kijken hoe het met haar was.  Ze zag er echt ziek uit, maar vandaag ging het gelukkig al een stuk beter.  Ons dagje Brugge samen, zullen we op een latere datum zeker waar maken.


gepost door admin 19.09.08 19:02 | permalink | reacties (0) | General
16.09.08
terugblikken


Er is één website waar ik dagelijks op bezoek kom en dat is de site van de Heer Rudolf Siffer.  Hoe we eigenlijk ooit met elkaar in contact kwamen, is me een beetje ontglipt (ik denk door mijn dichtbundels), want de Heer Siffer schrijft ook poëzie en dat al lange tijd voor ik mijn eerste, aarzelende stapjes met pen op papier zette. Uit dat eerste contact (jaren terug) groeide waardering voor deze niet doorsneeman, want je mag hem gerust 'een specialleke' noemen.  De wereld is klein en wat bleek?  Zoonlief kreeg zijn eerste leerjaar, de basis (een perfecte) voor zijn latere leven mee van dochter Mieke Siffer. Of hoe je bij het leren kennen van mensen, soms zonder te weten toch al 'connecties' hebt naar elkaar toe.  Elke dag surf ik dus naar his masters website (ooit was Rudolf Siffer leraar wiskunde), in het bijzonder naar 'tNptsgalerietje.  Hier publiceert hij omzeggens elke dag, eigenhandig gemaakte foto's van de Nieuwpoortse contreien, vergezeld met passende tekst.  Een paar weken geleden, dacht ik dat de vogels vertrokken waren voor een verre reis,want het was al enkele dagen fototstil, maar niets bleek minder waar.  De site lag een tijdje op apegapen, omdat Rudolf (Rudi, voor de vrienden) op de operatietafel was beland.  Ondertussen is hij heelhuids terug in zijn nederig stulpje op de duintop (topje) in de Simliwijk te Nieuwpoort.  Ter plaatse rust voorgeschreven, is het hem onmogelijk om foto's te nemen en daar vond hij wat op.  Wie interesse heeft voor een terugblik in het verleden, kan zijn verhaal over de jaren 1940-1950 en het Nieuwpoortse stadsleven, volgen op zijn site.  Een aanrader! Ik lees gretig elke dag zijn stukje jeugd, bekijk het Nieuwpoort van toen met verwonderde ogen.  Als ik het zo bedenk, dan is het Nieuwpoort van in mijn tijd al evenveel van uitzicht veranderd.  Ik was acht toen we op 't Bad arriveerden.  Buiten een paar schamele winkels (drie bakkers, drie beenhouwers, drie kruidenierszaken, één bloemenwinkel, één snoep- en speelgoedwinkel), één soortement tearoom en een paar cafés was er weinig zaaks te bespeuren.  Van appartementsgebouwen, die nu als het ware een vesting in drie keer één rij vormen, was er geen sprake.  De eerst opgetrokken appartementsgebouwen, waren die waar wij toen kwamen in wonen, dicht bij het staketsel, met fantastisch uitzicht op zee en strand en aan de achterzijde een duinenzicht om u tegen te zeggen.  Het zicht op zee, staketsel en strand is gebleven (je betaalt er heden ten dage een prijs met vele nullen voor).  De duinen zijn allemaal verdwenen, opgeslokt door staal en beton en bewoond door mensen, die het binnenland, de steden, ontvluchten (wie kan het hen kwalijk nemen?).
Met als gevolg, dat wij, de echte inwoners van Nieuwpoort, verloren lopen tussen 'aangespoelden'.  Vergeef me deze uitdrukking, maar onze stad is niet echt meer van ons.
 


gepost door admin 16.09.08 19:55 | permalink | reacties (0) | General
14.09.08
monument


Heb jij iets met monumenten?  Ik niet, vandaar dat de jaarlijkse open monumentendag altijd straal aan mij voorbijgaat.  Niet dit keer. Zoonlief moest immers de ganse dag standby zijn in het museum waar hij werkt.  Het museum voor de geschiedenis van de wetenschap in Gent!  Ik kreeg de geniale inval, om mijn eigen monument, Zoonlief dus, eens te bezoeken in zijn werkhabitat.  Zo kwam het, dat Echtgenoot, Moeder (die bijzonder enthousiast was om mee te rijden) en ik, het binnenland intuften.  Naar goede gewoonte, parkeerde mijn wederhelft de auto op een steenworp van de ingang, maar kozen we natuurlijk de verkeerde richting, zodat we de ganse campus af te lopen hadden, voor we ter bestemming geraakten.  Bovendien stelde Echtgenoot bij het uitstappen vast, dat hij zijn portefeuille niet bij zich had (alhoewel hij ten huize nog naar binnen was geweest om het ding te halen, maar hij stak het in de binnenzak van zijn jas en ... liet zijn jas aan de kapstok hangen).  Geen jas, geen rijbewijs, geen paspoort, geen geld!  Gelukkig voor hem kan ik altijd het stuur overnemen, want van rijden zonder papieren moet je tegen hem niet beginnen.  De politie zou eens zijn pad kunnen kruisen!  Halverwege ons wandelingetje (zeg maar wandeling), schoot het hem te binnen, dat hij de GPS zichtbaar in de wagen had laten hangen.  Zelf vind ik dat niet zo erg, maar hij zag al doembeelden voor zich: een ingeslagen autoruit en een verdwenen wegaangeefster.  Je zou voor minder op je stappen terugkeren.  Enfin, Moeder en ik vervolgden onze weg, zij al zuchtend en zich afvragend of we wel juist bezig waren, ik zorgeloos de pijltjes volgend.  Echtgenoot was in geen velden of wegen te bekennen, maar ja, 't was ook een serieus eindje lopen.  Na zo'n kwartier vonden we toch de stelplaats van Zoonlief.  Echt verrast om ons te zien, bleek hij niet.  Er waren veel meer bezoekers dan ik verwacht had, maar in Gent kun je een monumentenparcours afleggen en ik denk, dat zoiets meespeelt.  Ondertussen was ook ons gezinshoofd ter plaatse aangekomen en nam Zoonlief de taak op zich om ons rond te leiden. 't Is zoveel interessanter als er iemand uitleg geeft over al die dingen uit een ver verleden.  De mens is toch een slimmerd!  Microscopen, rekenmachines, bakeliet, computers ... de wetenschap stond/staat voor niets.  Echtgenoot zou daar gerust een ganse dag kunnen spenderen, voor hem is dat een echte speeltuin.  Zelf ben ik geen wetenschapsmens, aan mij zou de mensheid niet veel hebben.  Blij toe, dat we daar eens een kijkje gingen nemen.  Zoonlief was ook tevreden, veel bezoek, veel interesse ... fijn voor hem en zijn collega's. De rit huiswaarts gebeurde met mij aan het stuur, mijn portefeuilleloze Echtgenoot naast me.  Als hij nu nog eens een instantkoffie voor me maakt met ijskoud water, zoals eerder deze week, dan zal ik toch een beetje beginnen twijfelen aan zijn geestelijke capaciteiten!



gepost door admin 14.09.08 19:04 | permalink | reacties (0) | General
13.09.08
nostalgie


Bluesmuziek in Veurne!  Didier Derck (de man waar we al jaren warm voor lopen) bracht, samen met nog andere groepen, op aanvraag van de Veurnse jeugdclub 'de Doze' een avondje blues.  Wie gedacht had zich knus te kunnen nestelen, was er aan voor de moeite.  Het podium stond buiten en de optredens waren 'openluchtig'.  Van warme buitentemperaturen kunnen we niet meer spreken en na anderhalf uur begon het te regenen.  Claire en Ronny hadden voor ons stoelen 'gereserveerd' onder een tentje, maar de kilte en de vallende avondkou speelden ons parten.  We zijn dan ook geen drie maal zeven meer, hé!  Veel volk was er overigens niet en ik vind dat altijd sneu voor de mensen, die met veel liefde en overtuiging hun muziek brengen.  Ook voor de inrichters is het ontmoedigend te moeten zien, dat alle inspanningen ten spijt, de opkomst van het publiek beneden peil blijft. Okee, er was wat jong volk, een aantal verliefde koppeltjes en een handvol jeugd die de club draaiende houdt.  Ik werd er zowaar nostalgisch van. Ooit, in een ver verleden, richtten wij met een groepje, de jeugdclub 'Climax' op te Nieuwpoort.  In mijn dagboek van toen, zit nog een krantenfoto met onze ploeg, de verfkwasten zwierens klaar, stelling incluis.  Het waren fantastische tijden.  De jeugdclub groeide en bloeide.  Ook wij namen veel hooi op de vork, spendeerden al onze vrije tijd aan en in de club, organiseerden optredens (die toen nog wel véél volk trokken), stonden op avondmarkten en gingen er helemaal voor. De 'Climax' was een succes toen (ondertussen al lang naar de archieven verwezen)!  In die tijd tekenden wij zo oud als de jongens en meisjes, die vanavond in Veurne een handje uit de mouwen staken.  En kijk nu eens, in hun ogen zijn wij al 'aftandse' en bijna 'versleten' krasse vijftigplussers.  Ik heb genoten van de muziek, maar nog meer van de meisjes die flirtten met de mannelijke aanwezigen en van het haantjesgedrag van de kerels.  Als je jong bent, dan is er niemand belangrijker dan je eigen ik, dan ligt de wereld aan je voeten, wenken nog zoveel dromen, dan kun je nog in elkaars ogen verdrinken.  Fantastisch toch?  Wij hebben het allemaal gehad, terug kan niet meer ... daar stond (zat) ik even bij stil vanavond, bibberend van de kou, onder het tentje, op de tonen van de bluesmuziek starend naar de jeugd en verlangend naar wat was, maar niet meer is.


gepost door admin 13.09.08 22:42 | permalink | reacties (0) | General
 
:: December 2017 (3)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)