Poezie Doris Dornť
 
 

Maandelijks Archief: SEPTEMBER 2009


28.09.09
vermoeiend


Druk en vermoeiend weekend achter de rug en de kiezen! Zoals reeds vermeld, stond er een intensief miniracingtweedaagse op de kalender.  Vrijdagavond mochten we al een aantal outsider 'slotfanaten' begroeten op de wekelijkse clubavond. Kwestie van vooral het circuit een beetje te leren kennen en de autootjes (kleine snelheidsduivels) op punt te stellen (motor, bandjes, chassis ... alles in miniatuur, maar daarom niet minder belangrijk).  Wat zou mijn 'idool' Hamiltonneke (Formule I) denken van deze hobby mijner wederhelft en een gros anderen?  Goed, zaterdagmorgen bij het kraaien van de haan uit de veren, want de bezieler moest en zou op tijd de clubdeuren openen (nog voor acht uur, om duidelijk te zijn).  Toch raar, de impact van zo'n vrijetijdsbesteding.  Wie anders niet uit zijn bed geraakt, lukt dat op zo'n dagen dan wel en méér nog ... zonder morren! De fiets nemen is anders een punt van discussie, maar ... nu sprong mijn wederhelft gezwind op mijn tweewieler en vertrok vrolijk fluitend, blij als een groot kind, richting stad.  Wegens 'aangetrouwd' was ik wel verplicht in 's mans zog te volgen.  Eerst bij de bakker de broodjes opgehaald en even later mijn plaats ingenomen voor de 'ontvangst' (eten, drinken, welkomstwoordje, babbel) van de racinggasten.  Wegens het forfait van Claire (teveel werk thuis in de zaak), vroeg ik Danny mij een handje te helpen.  Alleen is het onbegonnen werk: de één vraagt een drankje, de ander moet een kop koffie, weer een ander wil soep, de hongerigen willen hun maag vullen, broodjes moeten belegd ... op bepaalde momenten is het daar tijdens wedstrijden een echte heksenketel.  Danny had al vlug de smaak te pakken en onze samenwerking verliep vlotjes, hij mag dat nog doen.  Vierenveertig piloten aan de startlijn, deden de wedstrijd uitlopen tot acht uur 's avonds.  Om negen uur hield ik het voor gezien (twaalf uur heen en weer springen zonder een minuutje 'stoelrust', ik ben ook geen drie maal zeven meer, hé).  Een nieuw aantal racers, die zouden deelnemen aan de wedstrijd op zondag, kregen de kans om nog wat te oefenen, maar maakten het niet al te laat.  Echtgenoot trok de deur van het clublokaal om tien uur achter zich dicht.  Zondagmorgen: zelfde scenario.  Vroeg uit de veren, 'morgenstond geeft goud in de mond' ... de man des huizes had er, zo te zien, geen enkel probleem mee.  Ik een beetje meer dan hij, want de nacht was woelig en onrustig (zoals bij veel vijftigplussers).  Vlug ontbeten en begonnen met het smeren en beleggen van mijn vermaarde croquemonsieurs ofte toasties (Hollands).  Even over halfnegen belde Claire aan, die mee hielp smeren.  Daarna naar de bakker voor weer een lading broodjes (gelukkig waren ze besteld en betaald op voorhand, want er stond daar een rij wachtenden waar je niet overheen kon kijken).  Er waren nog meer slotracefanaten op het racersplateau zondag. Vijfenvijftig stuks! Echtgenoot liep naast zijn schoenen van trots.  Tja, voor en achter hem gezegd ... hij wordt op handen gedragen door iedereen die bij ons komt rijden.  Ze staan in volle bewondering voor wat hij hier doet met en voor de club en dat al langer dan veertig jaar.  Bovendien, zien we heel vaak mensen van vroeger terug, die na jaren van nonslotbezigheid, opnieuw de kriebels en de microbe te pakken krijgen.  Om halfacht zat de wedstrijd er op.  Onder luid en warm applaus van de aanwezige piloten, Vlamingen, Walen, Fransen en Nederlanders, viel het doek over twee dagen slotracing in Nieuwpoort.  Alhoewel druk en slopend, was dit toch maar weer eens het bewijs, hoe mensen elkaar in de beste verstandhouding kunnen vinden in een nochtans niet alledaags vrijetijdsbedrijf.  Zaterdag kwam Fabienne een kop koffie drinken en gisteren, wonder boven wonder, nam Moeder de tram tot in Nieuwpoort en vereerde ons met een bezoekje.  Goed zo! Drukte en werk was er genoeg, de dames van dienst hebben het geweten, zelfs geen tijd voor een lekker gebakje.  Wat dan wel weer goed is voor onze lijn en zo heeft alles zijn voordelen.  Ter afsluiting gingen wij, samen met Claire en Wim, nog voor een bakje friet mét.  Twee keer twaalf uur het vuur uit mijn sloffen lopen begon zwaar door te wegen, mijn ogen hingen op mijn schoenen, maar we hebben het met glans overleefd en zijn dus tevreden.  Heb er Echtgenoot toch maar op gewezen, dat twee opeenvolgende dagen wedstrijd niet meer aan mij besteed zijn en hij het dus bij twee maal één dag (liefst met een beetje tijd tussen) moet houden.  Het zij bij deze genoteerd!
 
 
 


gepost door admin 28.09.09 17:38 | permalink | reacties (0) | General
25.09.09
stilte


Wat valt er te rapen als twee mensen niet veel tegen elkaar vertellen of juist het hoogstnodige?  Ja, inderdaad, stilte.  Het is hier vandaag buitengewoon verbaal rustig.  Echtgenoot is niet veel van zegs, omdat hij, diep in vanbinnen, héééél boos is op mij en minder had ik niet verwacht, ik wist het op voorhand.  Wat is er gebeurd?  Ik maakte gisteren, terwijl mijn wederhelft op de sportieve toer was met zijn ex-werkgever (dagje in teken van de veiligheid), brandhout van ons dertigjarige ficus Benjamica (kamerplant).  Door de jaren heen verloor de plant in kwestie (uitgegroeid van klein tot boom), zijn schoonheid.  Teveel kale takken en een verzameling van verloren gelopen stof.  Meermaals had ik al te kennen gegeven, dat ik hem buiten wilde, weg.  Echtgenoot, erger dan de Michel van Gaia, als het om levend groen gaat, verzette zich telkens weer met hand en tand en werd iedere keer ontzettend boos als ik het bewuste onderwerp aansneed.  Of ik dan geen hart in mijn lijf had?  Of ik dan geen schaamte kende, om iets dat hier al dertig jaar ons leven deelde, naar pierenland te helpen?  Je begrijpt, ik kon de ficus onmogelijk een kopje kleiner maken, terwijl de man des huizes op de loer lag.  Gisteren greep ik mijn kans met als gevolg: een bijzonder stille dag ten huize van ...  Van mijnentwege dan, zie ik dit zonnig weekend volledig in slotracersrook opgaan.  Deze avond: wedstrijd, morgen van 's morgens tot 's avonds: wedstrijd, zondag van 's morgens tot 's avonds: wedstrijd.  Twee dagen niets anders dan miniwagentjes en mannen die in hun kindertijd zijn blijven hangen, verslingerd aan mechaniek en snelheid in het klein.  Twee dagen op post moeten zijn voor de nodige 'catering' zoals ze dat nu noemen (drank en eten in gewoon Nederlands).  Je zou voor minder zwijgen!  Ik wou dat het al maandag was ...
Om de stress een beetje te verjagen, ging ik gisteren met Moeder het strand op.  Beetje schelpen gezocht, veel betere remedie dan prozac of kalmeermiddelen.  Met de zon in je ogen en op je rug, kunnen kiezen tussen duizenden aangespoelde kleuren en vormen.  Een aanrader!  Terwijl Moeder in het mulle zand op schattenjacht ging (strandjutten), vulde ik het zakje van mijn papieren zakdoekjes met 'vlindertjes' in alle maten en tinten.  Zalig, moet je absoluut ook eens doen in tijden van 'stressie'.
Vandaag nog een zonnebad genomen op ons terras en daarna een beetje in de tuin gescharreld (zoals de kippen, ha, ha!).  In de late namiddag de nodige inkopen gedaan voor het sportieve, maar vooral vermoeiend, komende weekend. 
Ondertussen zitten we nog steeds met een prachtig nazomertje.  Momenteel gaat de zon onder (ja, natuurlijk, 't is avond) en kleurt de bomen goud.  Ik zie de hulststruik, getooid met honderden rode besjes.  De koolmeesjes en andere gevederden zullen kunnen smullen.  Tegen eindejaar is er geen besje meer te zien, maar 't is hen gegund.
Er vliegt hier een mug rond, dat is minder!  Laten we hopen, dat hij vannacht niet in onze slaapkamer komt feesten, we slapen al slecht genoeg, zonder dat we nog het gezoem van zo'n beest rond onze oren moeten dulden (om van de prikken en de jeuk nog maar te zwijgen). Even proberen dit exemplaar de mond te snoeren voor de nacht valt!
 
 


gepost door admin 25.09.09 19:39 | permalink | reacties (0) | General
25.09.09
stilte


Wat valt er te rapen als twee mensen niet veel tegen elkaar vertellen of juist het hoogstnodige?  Ja, inderdaad, stilte.  Het is hier vandaag buitengewoon verbaal rustig.  Echtgenoot is niet veel van zegs, omdat hij, diep in vanbinnen, héééél boos is op mij en minder had ik niet verwacht, ik wist het op voorhand.  Wat is er gebeurd?  Ik maakte gisteren, terwijl mijn wederhelft op de sportieve toer was met zijn ex-werkgever (dagje in teken van de veiligheid), brandhout van ons dertigjarige ficus Benjamica (kamerplant).  Door de jaren heen verloor de plant in kwestie (uitgegroeid van klein tot boom), zijn schoonheid.  Teveel kale takken en een verzameling van verloren gelopen stof.  Meermaals had ik al te kennen gegeven, dat ik hem buiten wilde, weg.  Echtgenoot, erger dan de Michel van Gaia, als het om levend groen gaat, verzette zich telkens weer met hand en tand en werd iedere keer ontzettend boos als ik het bewuste onderwerp aansneed.  Of ik dan geen hart in mijn lijf had?  Of ik dan geen schaamte kende, om iets dat hier al dertig jaar ons leven deelde, naar pierenland te helpen?  Je begrijpt, ik kon de ficus onmogelijk een kopje kleiner maken, terwijl de man des huizes op de loer lag.  Gisteren greep ik mijn kans met als gevolg: een bijzonder stille dag ten huize van ...  Van mijnentwege dan, zie ik dit zonnig weekend volledig in slotracersrook opgaan.  Deze avond: wedstrijd, morgen van 's morgens tot 's avonds: wedstrijd, zondag van 's morgens tot 's avonds: wedstrijd.  Twee dagen niets anders dan miniwagentjes en mannen die in hun kindertijd zijn blijven hangen, verslingerd aan mechaniek en snelheid in het klein.  Twee dagen op post moeten zijn voor de nodige 'catering' zoals ze dat nu noemen (drank en eten in gewoon Nederlands).  Je zou voor minder zwijgen!  Ik wou dat het al maandag was ...
Om de stress een beetje te verjagen, ging ik gisteren met Moeder het strand op.  Beetje schelpen gezocht, veel betere remedie dan prozac of kalmeermiddelen.  Met de zon in je ogen en op je rug, kunnen kiezen tussen duizenden aangespoelde kleuren en vormen.  Een aanrader!  Terwijl Moeder in het mulle zand op schattenjacht ging (strandjutten), vulde ik het zakje van mijn papieren zakdoekjes met 'vlindertjes' in alle maten en tinten.  Zalig, moet je absoluut ook eens doen in tijden van 'stressie'.
Vandaag nog een zonnebad genomen op ons terras en daarna een beetje in de tuin gescharreld (zoals de kippen, ha, ha!).  In de late namiddag de nodige inkopen gedaan voor het sportieve, maar vooral vermoeiend, komende weekend. 
Ondertussen zitten we nog steeds met een prachtig nazomertje.  Momenteel gaat de zon onder (ja, natuurlijk, 't is avond) en kleurt de bomen goud.  Ik zie de hulststruik, getooid met honderden rode besjes.  De koolmeesjes en andere gevederden zullen kunnen smullen.  Tegen eindejaar is er geen besje meer te zien, maar 't is hen gegund.
Er vliegt hier een mug rond, dat is minder!  Laten we hopen, dat hij vannacht niet in onze slaapkamer komt feesten, we slapen al slecht genoeg, zonder dat we nog het gezoem van zo'n beest rond onze oren moeten dulden (om van de prikken en de jeuk nog maar te zwijgen). Even proberen dit exemplaar de mond te snoeren voor de nacht valt!
 
 


gepost door admin 25.09.09 19:39 | permalink | reacties (0) | General
23.09.09
regenwater


We dachten: nu het al zo lang niet meer regende zullen de regenwaterputten wel bijna droog staan (het wassen was al overgeschakeld naar stadswater, want het regenwater bleek niet zuiver meer), tijd om de putten (2 van 6000 liter) eens grondig schoon te maken. Gisteren begon Echtgenoot met het leegpompen, want wat bleek?  Niettegenstaande de grote en lange droogte bleken de putten nog vol.  Raar, vond mijn wederhelft (en ik ook).  Misschien was er ergens een insijpeling van grondwater?  Na bijna een dag pompen was de eerste put volledig leeg, de tweede zou vandaag dan volgen.  Zo gezegd, zo gedaan.  De bedoeling was er om vroeg uit de veren te springen, maar gezien onze stand van jaren en de nodige gewrichten die 's morgens tegenstribbelen, werd het toch niet zo erg vroeg.  Ach ja, we hebben tijd!  Tegen de middag was de eerste waterput volledig proper.  Wat een 'slijkwerkje', zeg.  Bah, ik mag er niet aan denken, dat mensen regenwater gebruiken om koffie te zetten of eten te koken.  Eerlijkheid gebied me echter toe te geven: het schoonmaken van die putten gebeurt hier maar in tijden van 'broodnodig'.  Tja, dan mag je niet klagen als het een echte modderpoel blijkt te zijn.  In de namiddag kwam de tweede put aan de beurt.  Echtgenoot, verpakt als maanmannetje, had er de handen vol aan.  Niets voor mij om in zo'n ding af te dalen, ik blijf liever boven de grond en maak me daar nuttig.  Blij het werkje achter de rug te hebben, ze zouden het me niet iedere dag moeten voorschotelen. Ook Echtgenoot is een tevreden mens nu dit 'drekwerkje' is afgerond.
Gisteren was er koffietafel bij Rita (met zijn tweetjes), maar het was prachtig weer en ik weet dat ze erg graag wandelt.  's Morgens vlug een belletje gegeven en voorgesteld om een eindje te stappen en ergens koffie te gaan drinken.  Rita is éénenzeventig, maar dat zou je begot niet zeggen.  Onder een stralende zon, de frisse tegenzeewind in ons gezicht, met energieke tred ging het richting Bad.  Mijn zonnebril opgezet, want het stuivend zand op de dijk is nefast voor mijn contactlenzen.  En of het stoof!  De korrels knarsten tussen mijn tanden (knarsetanden).  Wie Nieuwpoort Bad nu wat kalmer denkt, is verkeerd.  Na de zomertoeristen, hebben de senioren het nu voor het zeggen.  De tijdelijke vergrijzing van onze badstad is momenteel een niet te omzeilen feit.
Maandag hadden we hoog bezoek over de vloer!  Ons prinsesje kwam met haar ouders naar zee.  Wat is ze al veranderd in die paar weken tijd.  Een echt poppensnoetje met grote, verwonderde blauwe kijkers, die niet wisten wat eerst te observeren, want alles was anders en vreemd.  Je hebt er geen kind aan, zo braaf en rustig is ze, kleine Hebe.  Overgrootmama, Moeder, was in de wolken toen we daar met de ganse kliek, onvoorzien binnenvielen.  Ze genoot er 's anderendaags nog van.  Of hoe zo'n minimeisje volwassen mensen gelukkig maakt, gewoon door er te zijn.
Ook Fabienne kwam 's avonds even langs, want haar neus krulde van nieuwsgierigheid.  Lap, nog een fan van onze schattige kleindochter. En Zoonlief en Veerle ... ze zijn geboren om ouders te zijn, ze doen het allebei fantastisch!
 


gepost door admin 23.09.09 19:30 | permalink | reacties (0) | General
20.09.09
helpen


Vrienden in nood moet je helpen.  De zus van Louisa kwam op een uitstap met de fiets in Sluis, zwaar ten val en overleed aan haar verwondingen.  De begrafenis vond pas gisteren plaats.  Een ongeval op buitenlands grondgebied zet een papiermolen in gang en iedereen weet, dat zo'n mechanisme uiterst traag werkt. Louisa en haar man Jean, baten een bed & breakfast 'New Largo' uit te Nieuwpoort en vroegen me of ik even kon overnemen en inspringen.  Geen probleem en zo was ik dus gisteren een beetje verantwoordelijk voor het reilen en zeilen in hun hotelletje met ontbijt.  Wie droomt over zo'n idyllisch plaatje, zal ik bij wijze van spreken, maar eens met twee voeten op de grond brengen.  't Is serieus werken!  Al vroeg in de morgen moeten de ontbijten klaargemaakt en opgediend worden.  De gasten krijgen ruim de tijd om te genieten van hun koffie en broodjes met beleg naar keuze.  Daarna volgt het afruimen en de afwas.  Tussendoor vertrekken de gasten van de kamers voor één nacht (ik bedoel: de mensen die slechts voor één nacht boekten, zonder verkeerde gedachten hé!).  Gastheer of gastvrouw begeleiden hen met de glimlach tot aan de poort.  De ontbijtzaal moet opgeruimd, terwijl zij die nog blijven logeren, één na één vertrekken voor een fijn dagje Nieuwpoort of omstreken.  De kamers die leegkwamen moeten grondig gepoetst, het beddegoed moet ververst, nieuwe handdoeken ... de volgende gasten komen immers nog diezelfde middag hun intrek nemen. Ook bij hen die het nog een tweede of derde nachtje uitzingen, wordt de kamer opgefrist. De berg te wassen beddegoed en handdoeken is niet te overzien.  De klok tekent dan twee uur in de namiddag.  Om vijf uur bellen de nieuwe gasten aan.  Gastheer of gastvrouw verwelkomen hen van harte en lopen even mee naar de kamer.  Een vriendelijk woordje uitleg en wat informatie over Nieuwpoort en omstreken hoort er bij.  Zo vlotjes verliep het gisteren.  Maar maak je geen illusies, want soms zijn gasten ook lastpakken, is er niets naar hun zin en hebben ze op alles wat aan te merken.  Chapeau, voor wat Louisa en Jean elke dag bolwerken.  Geef mij maar mijn luxeleventje van 'moeder', daar kan niets aan tippen!  Natuurlijk weet ik wel, dat ik al jaren geen 'moeder' meer ben, gezien er hier geen kroost meer rondloopt, maar 'huisvrouw' vind ik een vloek van een woord.  Ik heb me er altijd al aan geŽrgerd, het klinkt minderwaardig in mijn oortjes.  Je mag en kunt me wel een 'uithuizige vrouw' noemen (ha,ha)!


gepost door admin 20.09.09 19:56 | permalink | reacties (0) | General
18.09.09
frustraties


Negen maanden geleden ging mijn totale vrijheid in rook op.  Echtgenoot stopte met werken en lap ... niets was nog hetzelfde.  Waar ik vroeger aan niemand rekenschap moest geven, lukt het nu niet meer om zonder boeh of bah, de voordeur achter me dicht te trekken en te komen en te gaan wanneer ik wil.  Niet dat mijn wederhelft mij iets verbiedt, maar elke dag is daar de mij ondertussen bekende vragenreeks: wat doe je, wat ga je doen, wat heb je gedaan, waar ga je naartoe, waar ben je geweest, wanneer kom je terug, wie heb je gezien, wat heb je gehoord ... etcetera, etcetera. Ik kan geen voet meer verzetten, of Echtgenoot staat naast me.  Ik kan niets zeggen, of hij heeft het al gedaan voor ik het hem gevraagd heb (zelfs al was ik niet van plan iets te vragen, dan doet hij het toch al!).  Ik krijg er het heen en weer van.  Velen onder mijn trouwe lezertjes, zullen me misschien ondankbaar vinden, maar het kan me geen moer schelen.  Achtentwintig jaar lang (van bij Zoonliefs geboorte) was ik hier de regerende koningin. 't Is bijzonder frustrerend om dat nu niet meer te zijn, want mijn medezeggenschap is sedert negen maanden flink gekortwiekt.  Versta me niet verkeerd, ik gun het hem van harte, maar ik heb het moeilijk met het delen van mijn terrein.  Gelukkig ben ik niet alleen, ik hoor hier en daar dezelfde verhalen van vrouwen wiens man de werkvloer achter zich gelaten heeft. En ja, 't is misschien allemaal wel goed bedoeld, maar ze stelen onze leef- en ademruimte, leggen ons bewegingsmogelijkheden aan banden en zetten ons imperium op zijn kop.  Kijk, Echtgenoot is een handige Harry met gouden handjes, intelligent, slim ... maar hij kan het niet laten om steeds gelijk te willen halen, in discussie te treden, elk gevallen woord een uitleg van hier tot ginder te geven en last but not least: mij te zeggen wat en hoe ik het moet doen!  Zou het aan mij liggen, dat ik soms de kriebels krijg en hem stante pede weer in het werk wil steken? Help ... ik mis mijn zelfstandigheid!
Gisterenavond waren we gevraagd voor een etentje bij Louisa (woordkunstenares) thuis.  Haar zus won een vijf jaar durende rechtszaak tegen VTM en het programma Telefacts.  Ze voelt zich met mij verbonden, omdat ik ooit ook meewerkte aan het programma en daardoor in de problemen raakte. Mijn verhaal maakte haar sterk, om op de vuist (figuurlijk) te gaan met de zender. De overwinning noopte tot een etentje.  Een Nieuwpoorts restaurant verzorgde de totale catering: van apéritiefhapjes tot dessert.  't Was een fijne avond. Voor de eerste keer in mijn leven at ik een rauwe oester. Een aphrodisium, volgens velen.  Weinig van gevoeld, voor mij geen oesters meer! Inderdaad, je rook de zee, maar het smaakte naar zeepsop (met mijn excuses naar die delicatessen toe).  Je kan evengoed een wandelingetje langs de dijk maken en daar de geur van het zilte zeezout opsnuiven.  Bovendien doet de wind je de zee zelfs proeven (kleeft het zout op je lippen), daarvoor hoef je zeker geen oester te eten, of in no time in en door te slikken.  Elk zijn goesting, nietwaar? Na de hapjes, kwam de kreeftensoep met room, de frietjes met biefstuk en béarnaisesaus en als dessert een bol ijs met vers fruit onder een laagje sabayon (daar gaan de digitale cijfertjes van de zo gevreesde weegschaal).  Dit alles overgoten met de glimlach van een bijzonder knappe jongeman, die het eten bereidde, serveerde en zelfs de schotels waste!  Louisa vond het voor herhaling vatbaat en wie zijn wij om daar tegen in te gaan?  Bedankt voor de uitnodiging, Rose-Marie en de familie Willot voor het uitlenen van hun huisje als locatie.
 


gepost door admin 18.09.09 19:12 | permalink | reacties (0) | General
16.09.09
mobieltje


Op je vijfenzestigste verjaardag een GSM ofte mobieltje als geschenk krijgen, is niet zo evident als het lijkt.  Het viel vriendin Fabienne in de schoot, maar haar vingertoetsenwerk laat nog te wensen over.  In alle eerlijkheid moet ik bekennen, elf jaar jonger zijnde, dat het allernieuwste mobielmodel, mij ook in de haren doet krabben.  Eigenlijk ben ik totaal niet technisch ingesteld, drie knoppen zijn al voldoende voor mij.  Maar ja, de kinderen en kleinkinderen kochtten haar de GSM met toetsen van praktische grootte, met het oog op gemakkelijk hanteerbaar.  Ze laadden het onding op met twintig euro belwaarde en lieten de jarige haar gang gaan (niet nadat kleinzoon en kleindochter de nodige uitleg, in sneltreinvaart weliswaar, hadden gegeven) met haar nieuwe aanwinst.  Resultaat: de belwaarde van twintig euro was na vijf dagen al opgesoupeerd en dat zonder één telefoontje te plegen.  Van toverkracht gesproken!  Fabienne kon er niet mee lachen, integendeel, de zenuwen gierden haar door de keel.  Niet dat zo'n GSM onhandelbaar is, maar moderne oma Fabienne, wil van het allereerste moment al elke toets uitproberen en duwt er maar op los.  Wie weet waar en bij wie ze al terecht is gekomen.  Enfin, dan maar naar de winkel voor enig noodzakelijk onderricht.  Je zult het maar voorhebben, twintig euro in no time verdwenen en geen enkel gesprek hebben gevoerd.  De jongedame achter de balie wist het, bij mijn inziens, ook niet zo goed en belde dan maar het hoofdkantoor.  Kregen we luttele uitleg en waren verplicht een nieuwe kaart met belwaarde te kopen.  Fabienne foeterde erop los.  Ik gaf haar de raad, van het mobieltje een paar dagen met rust te laten en op adem te komen.  't Is godgeklaagd, hoeveel die moderne dingen kunnen: email, web, multimedia, foto's, muziek ... en nog meer.  Mijn mobieldinges is een eenvoudig apparaatje, waarmee je enkel kunt telefoneren en berichten verzenden.  Genoeg voor een ontechnisch wonder als ik!
Ik hoop, dat Fabienneke, zichzelf nu een paar tellen rust gunt en gekalmeerd weer aan het 'mobielen' kan slaan.  Ondergetekende zal haar nog maar eens de grondbeginselen van de GSM bijbrengen en ook niet méér dan dat.  Ik schrijf alles voor haar op, binnenkort telt haar instructieboekje geen honderd, maar wel duizend bladzijden (ha,ha!).  Toch raar, dat zo'n klein ding, een volwassen mens in de knoop kan leggen, terwijl de jeugd er als het ware mee goochelt.  Maar ... we laten ons niet kennen en we doen ons uiterste best om het vingertoetsenwerk van Fabienne op punt te stellen!


gepost door admin 16.09.09 20:10 | permalink | reacties (0) | General
13.09.09
hobbies


Om nog even voort te borduren op mijn vorige pennevruchten van twee dagen geleden, moet ik het hier, om enige klaarheid te scheppen, het hebben over de heilige hobby van de man des huizes.  Sedert jaar (méér dan veertig) en dag is Echtgenoot voorzitter en bezieler van een raceclub met miniwagentjes (dat is oud nieuws, want ik schreef er in het verleden al over) en als volgzame echtgenote, ben ik, sedert zo'n luttele dertig jaar, één van de pijlers waar hij steeds op kan steunen.  Elke vrijdagavond, een mensenleven lang, in het zog van dit wekelijkse ritueel ... soms vraag ik me dan eens af: moet ik dit nog?  Komt daarbij, dat mijn wederhelft dit weekend een volledige zondag had voorzien voor een wedstrijd met Franse en Engelse miniracefanaten (zéér toffe en vriendelijke slotracers overigens) en binnen veertien dagen dan nog eens een volledige zaterdag én zondag. Nu denk je: waar maak je je druk over?  Wel, op zo'n dagen sta ik, samen met Claire, van negen uur 's morgens tot het eind van de race 's avonds, in voor het vullen van hongerige magen en dorstige kelen.  Nog een geluk, dat zij er is om me te helpen.  Ze is iemand waar je altijd kunt op rekenen en beter nog, je hoeft haar nooit iets te vragen, ze is een bezige bij, een harde werker.  Wat natuurlijk niet wil zeggen, dat ik na zoveel jaren van  'dienstbaarheid' best eens zou willen, dat er iemand mijn plaats inneemt zodat ik 'met pensioen' kan.  Veel zicht is er daar echter niet op!  Ik had dus een miniracingdipje.  Bon, vandaag was het een leuke wedstrijd met toffe mensen, maar helaas, het is mijn hobby niet, hé. Terwijl de mannen zich rot amuseren, zorgen wij toch maar altijd voor een supervriendelijk onthaal en  superdeluxe opvang.
Ach ja, de menopauzeblues zullen er ook wel mee te maken hebben (daar gaan we weer). Stemmingswisselingen, twijfels over hoe en waarom, geen raad weten met jezelf, een niet te omschrijven ontevredenheid ... lach er niet mee, het kan jou ook overkomen en 't is alleen maar menselijk.  Blijkbaar hangt er, niettegenstaande tal van artikels in tijdschriften en kranten, toch nog een taboe over dit gegeven.  Als ik er durf over te beginnen, dan kijken de mensen me aan, alsof ik halfgek ben.  En toch kan ik er geen andere uitleg voor geven, want die bestaat er niet.  Ook als je alle geluk (en dat heb ik al lang niet meer) in handen hebt, kun je je soms doodongelukkig voelen. Een beschamend gevoel, als je dan bedenkt hoeveel mensen duizend keer slechter af zijn dan jij.  Eens rond je kijken kan soelaas brengen en je weer met beide voetjes op de grond zetten, maar dat wil niet zeggen, dat ik nog dertig jaar lang 'miniracingmama' ga spelen!  Nog even een dikke dankjewel voor Claire, altijd standby in tijden van 'mobilisatie', voor de prettige samenwerking en het aangename gezelschap.
Straks is het 'de jaren stillekens' op televisie.  Een prachtprogramma, niet te missen.  Ik nestel me in de zetel en ga vooral genieten, na een dagje Nederlands-Frans-Engelse mix (zo hou ik mijn taalkennis een beetje levend), van een blik terug in de tijd.


gepost door admin 13.09.09 20:00 | permalink | reacties (0) | General
11.09.09
twijfels


Heb je dat ook soms, dat je aan alles twijfelt?  Je ganse leven in vraag stelt?  Wel, waarschijnlijk is het eigen aan mijn leeftijd en de veelbesproken 'menopauze' waar ik, volgens de boekjes, nu volop doorheen laveer, maar er gaan dagelijks duizend vragen en evenveel twijfels door mijn hoofd.  Een  soortement ontevredenheid, durf ik het zelfs noemen.  Schande, hoor ik jullie roepen, een mens met zo'n luizenleven als jij zou zich moeten schamen die dingen te durven schrijven.  Wel, ik schaam me helemaal niet!  Het is gewoon een gevoel, je vel dat niet echt meer goed zit of jijzelf die niet meer komfortabel in je vel zit (komt op hetzelfde neer).  Dingen waarmee je je al jaren bezighoudt, die zwaar beginnen doorwegen en waar je eigenlijk niet echt de puf meer voor hebt.  Mannen zijn daarin anders (Echtgenoot toch), voor hen mag alles honderd jaar onveranderd blijven, no problem!  Maar ja, zij doen dan ook weinig dingen tegen hun zin, terwijl wij, vrouwen altijd klaar staan om het hen naar de zin te maken.  Hemelsbreed verschil!  Vrouwen worden van kindsbeen af opgezadeld met een schuldgevoel (ik toch, ik was de oudste en moest van kleinsaf al het goede voorbeeld geven). Het zit er in gebakken en het zal ook wel een beetje de aard van het beestje zijn.  Met het ouder worden (hoog tijd) wil ik daar verandering in brengen, maar wat blijkt?  Het blijkt, dat 'neen' zeggen niet zo evident is.  Of als ik dan toch 'neen' zeg,  staat daar weer het schuldgevoelmonster voor de deur.  Help, hoe pak ik dit aan? Geef me een toverstokje, zodat ik haar op mijn tanden kan toveren en een ijzeren willetje en liefst vanal wil ik af van dat 'schuldig voelen' en ook een beetje 'bonvivant' (levensgenieter en overal los door) worden.  't Zal een ietsje teveel gevraagd zijn zeker?  
Kleine Prinses, Hebe, is sedert gisteren al twee maanden oud. Ze groeit en ze bloeit!  Weegt ondertussen al iets meer dan 5000 gram en bestudeert met pientere oogjes de omgeving waarin ze terecht kwam.  Dat ze later maar niet op haar mooie hoofdje laat zitten, doet wat ze graag doet en haar dromen waarmaakt.
Deze namiddag Fabienne nog een beetje 'mobieltjesles' gegeven.  Amai, mijn voeten, wat je allemaal met zo'n ding kunt doen.  Als je de juiste toetsen intikt, natuurlijk  Vergeleken bij haar machientje is het mijne ééntje van voor de oorlog.  In de zin van: veel eenvoudiger te bedienen en te begrijpen, zonder tierelantijntjes.  We boeken nochtans vooruitgang!  Berichten versturen lukt al en Fabienne fotografeerde (per ongeluk dan wel), wonder bij wonder, haar eigen knieŽn.  Al doende leert men!
Toen ik deze namiddag onze parasol opendraaide, zat er tussen de plooien een vleermuis verstopt.  Ze zeggen dat dat geluk brengt (je mag het geloven), dus misschien wordt dat toverstokje toch nog waarheid (dromen mag ook).


gepost door admin 11.09.09 19:15 | permalink | reacties (1) | General
09.09.09
vertrouwen


Blijkbaar heb ik me een beetje misrekend.  Na drie dagen oefenen is Fabienne nog steeds niet vertrouwd met haar mobieltje.  Het instructieboekje las ze al van voor naar achter, zonder er veel van te begrijpen (die dingen zijn ook veel te ingewikkeld uitgelegd).  Deze namiddag nog eens de richtlijnen uit de doeken gedaan en samen het knoppenwerk bekeken.  Ben eens benieuwd of ze morgen al een beetje vooruitgang zal gemaakt hebben.  Enfin, bellen is al geen probleem meer, nu nog de rest!
Gisteren zomerde het zowaar nog warmer dan vorige week!  Chance, want ik had afgesproken met Maria, die een week in Oostende logeert.  't Was een jaar geleden, dat we elkaar nog zagen.  Vroeger, toen Zus nog in Lochristi woonde, liep ik al eens vlugger binnen bij haar, maar zoals veel dingen verwaterde het contact beetje bij beetje.  Ach ja, 't is moeilijk om alle 'vriendschappen' te onderhouden.  Iedereen gaat zijn weg, leert andere mensen kennen, doet andere dingen ... wat niet wil zeggen, dat we niet meer aan elkaar denken.  We hadden geluk, de zon scheen stralend en de temperatuur swingde de pan uit.  Eerst aten we een snack op het terras van een tearoom, gelegen aan het eind van de Nieuwpoortse dijk.  Zalig in de zon!  Daarna de schoenen uitgeschopt en een deugddoende voetmassage ondergaan in de branding van het zoute en helende water van de Noordzee.  Niet lachen!  't Is immers algemeen bekend, dat veel dokters patiŽnten met pijnlijke voeten en benen, aanraden om aan zee dagelijks in het water te lopen.  Maria stond versteld, dat het opkomende water zo snel terrein won.  Veel binnenlandertjes hebben er nauwelijks weet van, dat je het strand en ons zeetje een beetje in het oog moet houden.  Voor je er enig benul van hebt, zit je tot je knieŽn in de golven en sleurt de stroming je omver.  In no time palmt de zee zo weer het achtergelaten strand in.  Wij, kustbewoners, worden daar op gewezen van kleinsaf aan.  Iedere dag kregen we als kind de boodschap mee, van niet te ver in zee te gaan en alleen te zwemmen waar toezicht was.  Met open mond stond mijn gaste gisteren te kijken naar de kracht van het water, naar garnalen die onder onze voeten wegvluchtten, naar het zand dat meegesleurd werd, naar de kunstwerken die het éne moment nog zichtbaar waren en enkele seconden later midden zee stonden, naar die immense plas blauw water ... ze was zwaar onder de indruk. Ja, ik moet toegeven, dat ik ook nog telkens in bewondering sta voor dit stukje oerkracht.  Vooral bij stille zee kan ik intens genieten, storm en niet te temmen golven zijn niet echt mijn ding.  Na de strandwandeling vlug een terrasje gezocht om onze grote dorst te lessen.  De dijk afgeslenterd en ook nog eens de winkelstraat afgedweild, om daarna met de auto huiswaarts te rijden.  Even een adempauze genomen op ons terras en een half uurtje later, samen met Echtgenoot, naar 't Bad gewandeld en Maria laten genieten van het prachtige zicht vanop de havengeulpromenade.  Zelfs de avond bleef zwoel en warm.  Bij de pizzeria onze maagjes gevuld en op de terugweg, voetstaps het overbodige caloriegehalte verbrand.  Bij thuiskomst begon het al te duisteren, septemberavonden zijn al een stuk korter!  Een tevreden Maria afgeleverd op haar logeeradres in Oostende.  Ze zal wel goed geslapen hebben vannacht, denk ik. 


gepost door admin 09.09.09 19:44 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)