Poezie Doris Dorn
 
 

Maandelijks Archief: SEPTEMBER 2010


28.09.10
grote schoonmaak


Het mooie weer liet ons de laatste dagen (laatste maand) nogal in de steek. Felle regen en windkracht acht zorgden ervoor, dat ons terras er gegeseld bij lag en de ruiten gaven nog maar weinig doorkijk.  Dus ... tijd om te lappen en te zemen.  Waar haal ik toch de genen vandaan, die me een ongelukkig gevoel bezorgen als mijn stek niet een beetje blinkt?  Na de gewoonlijke dinsdagmorgenshopping met Moeder, kwam het rustige en warme weer vandaag mij goed uit.  Vlug een emmer erbij gehaald en buiten aan de slag gegaan.  De najaarsspinnen hadden serieus werk geleverd en het ramen lappen nam dan ook heel wat méér tijd in beslag dan anders.  Een paar dikke, gekruiste exemplaren kregen van mij een veeg uit de pan, maar gaven de moed niet vlug op.  Ik heb niks tegen die diertjes, maar als er zo'n extralarge achtpoter aan je spons blijft hangen en niet van wijken wil weten, dan krijg ik toch het heen en weer.  Na het zemen van de ramen, nam ik het terras onder handen en kijk ... ons huisje straalde als nieuw en ik liep weer op wolkjes.  Zeg nog eens dat ik veeleisend ben!
Met mijn excuses aan de spinnen, eigenaars van prachtige webben, die ik zonder mededogen in de vernieling hielp.  En dan te bedenken, dat die beestjes er zoveel werk aan hebben gehad.  Nu het zijn taaie donders, morgenochtend hebben ze sowieso hun terrein weer afgebakend, daar ben ik zeker van.  In één vergeten web was een ongelukkige wesp verzeild geraakt.  Dan liever spinnen ... aan wespen heb ik een bloedhekel.  De gevangene draaide en keerde, spartelde (als je dat van een wesp mag zeggen) als een bezetene in het gesponnen rag.  Ik had hem nog kunnen redden, maar tot mijn grote schaamte moet ik bekennen, dat ik hem zonder mededogen de doodstrijd liet lijden. Gelukkig was het gevecht van korte duur en toen de dood een feit was, kon ik met een zwierige borstelstreek het ganse zootje naar beneden halen.
Ons uit het spinrag gepakte huis lijkt als nieuw!
Mijn favoriete sjaal, in een jeansblauwe tint was al twee weken zoek.  Overal gekeken en nagevraagd, maar nergens meer gevonden.  In mijn hoofd alle plaatsen afgegaan waar ik langs was geweest of had blijven hangen, maar noppes, geen spoor van het geliefde stukje stof.  Je denkt nu misschien: wie maalt er nu om een verloren halsdoek?  Tja, in de eerste plaats was het liefde op het eerste zicht, precies de kleur die ik wou en in de tweede plaats had ik er toch redelijk wat voor betaald.  Treuren om materile verliezen mag niet te lang duren, dus vorige week kocht ik mij er een nieuwe.  De economie moet draaien, nietwaar?  Deze namiddag bracht vriendin Fabienne me een blitzbezoekje en had ze me daar nu gisteren niet zitten piekeren en denken aan mijn verloren stukje halswarmte en waar of hoe dat ding zich ergens kon bevinden?  Altijd goed om vriendinnen bij je te hebben, die een oogje in het zeil houden.  'Zit die sjaal niet in die tassen waar je je borden in meegeeft aan de kopers?' vroeg ze.  Kling, klang, klong ... daar viel mijn frankske!  Ik vliegensvlug even gaan checken in de garage en j ... hoer ... daar had je mijn geliefde stukje stof.  Had ik die in mijn haast, bij vertrek uit de tuin van Louisa op de dag van de koetsentocht, voor alle gemak maar in die tassen geplooid.  Eind goed, al goed ... nu ben ik twee sjaals rijk en de koning te rijk!


gepost door admin 28.09.10 21:15 | permalink | reacties (0) | General
24.09.10
jeugdsentiment


Onze vrienden uit Tisselt, Dirk en Emilienne, kwamen gisteren een dagje over.  Ach ja, de weermakers voorspelden een prachtige tweedaagse nazomer op woensdag en donderdag!  Woensdag was inderdaad heet en zonnig, maar toen zaten we in Oostakker voor nog wat kluswerk, dus spraken we af om elkaar te zien op donderdag in de volle overtuiging, dat de zon ook op rendez-vous zou zijn.  Tja, niettegenstaande een uitgebreid assortiment computers en antennes, blijkt meer dan eens, dat de weergoden nog altijd hun eigen zin doen en onze weerbv's soms goed bij de neus nemen.  Bij het vroeg uit de veren springen gisteren, regende het hier Bachten de Kupe (Westhoek) pijpenstelen.  Amai, als dat Dirk en Emiliennes dagje kust moest worden, dan had ik er weinig positief oog in.  Het bleef water gieten en in gedachten zette ik alles wat we zouden kunnen doen zonder zon, eens op een rijtje.  Maar ... tegen de middag dreven vanuit Noordzeekant scheuren in het wolkendek, richting Nieuwpoort.  Het zag er naar uit, dat weersgeluk aan onze kant stond.  We namen onze vrienden mee naar de 'Nieuwpoort' een tea-room/restaurant op de markt, waar we gezellig en lekker aten.  Ondertussen werden de stukken open lucht breder en bond de regen in.  Er kwam zelfs een streep zon aan te pas.  Hoera, mijn voorspelling kwam uit.  Even na de koffie wandelden we terug naar de auto en dat zonder de paraplu te moeten openen.  Hadden wij even chance!  We namen onze binnenlandertjes op sleeptouw langs de dijk, door de winkelstraat tot aan de havengeul.  Niet, dat onze badplaats hen onbekend is, ze waren in het verleden hier al 'toerist'.  Het verbaasde hen, alles zo vlug veranderd en bijna niet meer herkenbaar te zien.  Mijn jeugdsentiment kwam bovendrijven.  Ik vertelde hen van de ongerepte duinen waar we als kind in speelden, waar we kampen bouwden tussen de struiken en waar het sterretjesmos zo mooi bloeide.  Helaas, de teloorgang van die stukken natuur is al jaren een feit.  Ik wees hen waar het eindstationnetje stond, de laatste halte van de spoorweg, die vanuit Nieuwpoort tot op 't Bad liep.  Op die plaats prijkt nu het moderne en uitermate koele cultuurcentrum Ysara.  Langsheen de zeedijk wees ik hen op de nog luttele oude villaatjes, met de trapjes omhoog.  Elke zondag waren die piepkleine gebouwtjes ons avonturenterrein, want in de winter was er op 't Bad geen kat te bekennen en hadden wij de gelegenheid om al die trapjes uit te proberen.  Er staan er nog zo'n tiental, verloren tussen hoog opgetrokken appartementsgebouwen, te wachten op een stille dood.  Het was alsof ik weer even acht jaar oud werd en vanachter de zuilen van het toen imposante Casino (ook al een leven geleden met de grond gelijkgemaakt) naar de zee keek en me koningin waande.  Van het wandelen kregen we dorst.  Het werd even zoeken naar een plaatsje op een terras, want er waren heel wat 'frisse neuskandidaten' op stap, die ook wel een traktatie zagen zitten.
De vrouwen dronken elk een kriekske en de mannen een koffie.  Zo hoort dat!  We hadden heel wat bij te praten en de tijd nam een vlucht.  Na het ledigen van glazen en kopjes trokken we de jassen aan, groetten vriendelijk het personeel, dat ons op hun beurt ook bedankte en vervolgden (of hadden toch dat plan) onze wegen.  Een raar insect op de zeedijkvloer trok mijn aandacht en ons kwartet boog zich over de vreemdeling, teneinde er een studie van te maken.  Op dat ogenblik vloog de kelner van de bewuste tearoom ons bijna om de hals ... of we toch de verbruikte consumpties efkens wilden betalen?  Het schaamrood steeg ons allevier naar de wangen.  Gelukkig kennen ze me daar niet persoonlijk.  Nu, hadden we er vanonder willen muizen zonder de rekening te vereffenen, dan hadden we ons wel wat vlugger uit de voeten gemaakt.  We wasten onze handen in onschuld.  Niemand had ons immers de nota gepresenteerd (ze hadden hem ook niet, zoals gewoonlijk, op tafel gelegd) en door ons gebabbel vergaten we die rats te vragen.  Dirk sloeg mea culpa, maar wij zagen er enkel de humor van in en stelden hem gerust.  Zo'n dingen moet je niet aan het hart laten komen!


gepost door admin 24.09.10 19:57 | permalink | reacties (0) | General
20.09.10
geduld


Geduld is een schone deugd! Zoiets leerden we jaren geleden in het UZ Gent.  Elke dag was daar 'wachten'.  Wachten op de dokters die hun fiat moesten geven voor de voorziene behandelingen, wachten op de bestelde medicijnen, wachten op bloed, wachten op de afdeling radiografie waar je makkelijk twee uren sleet, wachten bij de oogarts, wachten bij de tandarts, wachten tot het sein gegeven werd om huiswaarts te keren ... we hebben er zoveel moeten wachten, dat het bij mij een automatisme is geworden;  Als ik nu in een ziekenhuis beland, dan zul je me nooit horen zuchten over de lange wachttijden, omdat ik het de normaalste zaak van de wereld vind.  Zo ook verleden vrijdag in de jou ook wel bekende winkel 'Kruidvat'.  In deze zaak kun je je foto's in een mum van tijd laten afdrukken, door een schreeuwlelijk rood ding.  Echtgenoot had een prachtige close up genomen van ons Prinsesje en die wou ik koste wat het kost in no time door de wonderen der techniek laten fabriceren.  Gewapend met mijn USBstick (een onooglijk ding, waarop kleine Hebe in allerlei bevallige poses met korenblauwe ogen in de lens kijkt) trok ik naar de bewuste winkel, na een korte wandeling met Moeder.  Er stond een dame voor ons, druk bezig het scherm bedienend, waar je elk negatief dat je wilt afdrukken moet aanstippen.  Ze stipte en ze stipte en ze stipte en ze bleef maar stippen.  Tja, een vakantiereis tover je niet zomaar in één, twee, drie uit zo'n bakje.  Na een kwartier geduld oefenen, gaf ik Moeder de goede raad, op kousenvoeten huiswaarts te keren, terwijl ik met engelengeduld bleef wachten.  Blijkbaar had die mevrouw voor méér dan vijftig euro foto's in het vooruitzicht, maar niet genoeg geld op haar kruidvatfotokaart, zodat ze zich tussenin nog vlug even een ander exemplaar moest aanschaffen (er wordt niet afgedrukt voor er betaald is).  Daarna begon het echte werk.  Het rode mormel spuwde stapsgewijs twee gevraagde foto's uit en deed ongeveer een half uur over de volledige afwerking.  De dame sprak geen woord, gunde me zelfs geen blik.  Maar ... geduld is een schone deugd en na ongeveer drie kwartier keek ik in de blauwste kinderogen ooit ... méér dan het wachten waard! Moeder zat ondertussen al op hete kolen en belde me op mijn mobieltje.  Waar ik in godsnaam bleef?  Ze verdacht me ervan de één of de ander tegen het lijf gelopen te hebben en aan de babbel te zijn geslaan.  Moeders!!!!!!!!
Vandaag las ik in de krant, dat een werkgever driehondervijftig boeken schenkt aan zijn personeel, maar niet zonder eerst een speciale prijs bedongen te hebben (zeg maar: goedkope) bij de uitgever.  Schande!  Niet alleen krijgt hij ze nu waarschijnlijk bijna voor een appel en een ei, maar hij kan ze dan nog eens als onkosten voor het bedrijf in zijn belastingen brengen en dat terwijl die mannen zwemmen in het geld.  Ze zouden van schaamte door de grond moeten zakken.  Echt, soms doet het mensdom mij versteld staan.  Zo ook sommige eigenzinnige personnages, die zich 'kunstenaar' plegen te noemen en op een pedestal worden geplaatst door hun omgeving, die als het ware het gras kust waarop ze liepen.  Een beetje naambekendheid is nog geen reden, om naast je schoenen te gaan paraderen.  Echte kunst is volgens mij groots in bescheidenheid.  In allerijl dingen creren, omdat de reserve op raakt en dan als 'kunstenaar" zeggen: zo te bezien valt het nog mee, al zeg ik het zelf.  Het zijn dingen  die mensen van hun voetstuk (als ze er al ééntje hebben) doen tuimelen.  Wanneer ze daarna nog eens hun verkoopprijs verkondigen, een bedrag waardoor ik sterretjes zie ... dan hebben we het helemaal gehad.  De inhoud van een mens is soms één groot, leeg gat.
Ondertussen kreeg ik tijdens dit spinselen een mailtje van een man met kunst in de vingers, ééntje die ik wel waardeer.  De Heer en Mevrouw Ivan Peel zijn de gelukkige grootouders geworden van hun zevende kleine wereldwondertje, een menselijk kunstwerkje, kleindochtertje Anas.  Alvast een dikke proficiat!
 
 


gepost door admin 20.09.10 21:50 | permalink | reacties (0) | General
18.09.10
koteletjes


Verleden woensdag waren we in Gent en van die gelegenheid maakte ik gebruik om eens op het secretariaat van het Kinderkankerfonds UZ Gent binnen te springen met een gulle gift van vrijgevige Nieuwpoortse mensen.  Toen wij destijds met Benjamin in therapie waren en vele dagen sleten op de kinderkankerafdeling, kon ik 's middags mijn gedachten een verzetje geven, door een bezoekje te brengen aan de aanpalende kledingwinkel, die godzijdank, van 's morgens tot 's avonds open deuren had.  Ik kende op de duur de collectie uit mijn hoofd!  Ondertussen is die zaak verdwenen en kwam er een alles-voor-de-baby in de plaats.  Ik stationeerde mijn wagen op de voor klanten voorbehouden parking en pleegde eerst mijn bezoekje aan Catharina, sedert jaren secretaresse van het Kinderkankerfonds.  Een twintigtal minuutjes ouder stapte ik het babywalhalla binnen, op zoek naar een matrasje voor het reisbedje waar ons Prinsesje in slaapt als ze op Nieuwpoortse bodem is.  Ik verloor mijn weg tussen buggies en kinderwagens, kinderstoelen in alle vormen en kleuren, dekentjes, aankleedtafels, speeltjes, handige veiligheidsrekjes, getraliede boxen, maxi-cosies, pampers in elke maat en voor elk gewicht ... je kunt het zo gek niet bedenken.  Wat een overvloed, wat een overdrijven!  Niet te verwonderen dat de wereld naar de haaien gaat.  Enfin, ik vond mijn matrasje aan een betaalbare prijs en 'en passant' gritste ik nog een jeansbroekje mee.  Met zo'n aankoop speel je altijd op veilig (als de pijpen te lang zijn, rol je ze gewoon op en vuile knien horen bij een jeans).  Bovendien krijgt ons piepklein meisje dan een rock en rollgehalte waar ik gek op ben.
Achter dit babykoninkrijk, bouwden ze een Aldi (sorry, voor de reclame) en daar liep ik even binnen voor wat beleg.  Kwestie dat Echtgenoot, die in Oostakker aan het klussen was, zijn boterhammen niet als 'droog brood' zou moeten verorberen.  Terzelfdertijd plande ik het avondeten en voorzag ik ook onze dagelijkse kost voor de dag erna.  Bij de bewuste beenhouwerij bestelde ik twee koteletjes en een halve kilo stoofvlees.  Hup, de auto in en richting stek Zoonlief.  Het vlees wou ik in de ijskast leggen, maar wat bleek?  Enkel de carbonades zaten in het zakje, van koteletjes noch taal noch teken.  Ook de rekening ontbrak.  Rij maar terug, zei Manlief, die dacht, dat ik op boodschappen geweest was in de nabijgelegen GB.  Ja, ik ga daareven twintig minuutjes terug rijden voor twee schamele koteletjes.  Nijdig op mezelf, blies ik de nodige stoom af, sakkerde, zeurde, foeterde en berustte daarna in mijn koteletloos lot.  Zus bleek de reddende engel.  Zij stond op het moment toen ik haar belde in het warenhuis en kon nog eventjes twee koteletjes voor me halen.  Het leed was geleden! 
Noteer even: dit was woensdag. 
Gisteren, na het sluiten van 's Mans vrijdagse hobbyclub, kroop ik om middernacht in onze wagen en bah ... wat een stank, gewoon niet te harden!  Ja, Echtgenoot had het ook al geroken, maar niks speciaals gezien. We braken er onze mooie (?) hoofdjes over en opeens vroeg mijn Wederhelft: 't zullen toch die koteletjes niet zijn?  Nog een geluk, dat hij op het idee kwam, bij mij waren die twee sneden vlees al uit mijn korte termijn geheugen gewist.  En ja ... onder de bestuurderszetel lagen daar te stinken: twee koteletten!  Gebakken en gebraden op twintig graden, woensdag, donderdag en vrijdag.  Manlief haalde ze, samen met de rekening, onder de zetel vandaan en kieperde ze in allerijl in de vuilniszak.  Raadsel opgelost, geurhinder aangepakt en ... gelachen, gelachen,  gelachen.  Twee koteletjes, van de achterbank gegleden, kunnen voor nogal wat hilariteit zorgen. De kleine, leuke dingen des levens, nietwaar?
Vandaag, naar aanleiding van de tweede koetsentocht te Nieuwpoort, met onze keramieken borden bij Louisa in de tuin gestaan.  Geen grote volkstoeloop, maar 't was genieten, daar tussen de bomen in de zon.  Louisa en Jean hadden zichzelf grote moeite getroost om deze namiddag tot een succes te maken.  Je kon als bezoeker een ritje met de koets maken langs Nieuwpoortse wegen, je kreeg een hapje en een drankje en in hun tuin kon je beelden van Paul Baeteman bewonderen, terwijl een letterkapper zijn kunst demonstreerde en mijn borden als een witte, warme wolk te lezen lagen in het gras.  Later op de avond nog de kans gekregen, om de koetsen, de paarden en inzittenden te bewonderen op de zeedijk.  Ook een hobby, die volgens mij redelijk wat centjes kost.  Wat zijn wij, mensen, toch vreemde wezens!


gepost door admin 18.09.10 19:41 | permalink | reacties (0) | General
16.09.10
bladeren


Er komen gaten in de bomen.  Je kunt al een beetje door het loof heen kijken en onder je voeten knerpen gevallen bladeren als in een doodstrijd. Groen wordt geel en geel wordt bruin.  Overal hangen spinnen in hun rag.  De meesterwerkjes van deze diertjes sieren de hagen tot kunstwerken.  Ze parelen en blinken in de morgenzon.  Af en toe voel je zo'n geweven draad langs je gezicht slieren, dan huiver je even.  Stoutmoedige exemplaren zoeken de warmte binnenshuis op en griezelen op muren en vensterbanken, terwijl ze ander ongedierte naar pierenland helpen.  Gisteren zag ik paddestoelen met opgetrokken hoed.  Het gras rook naar mos en vergane zomerglorie.  Heerlijke geur overigens.  Net zoals het prille aroma van vroege lente, kan ik me verliezen in het donkerbruine ruiken van de herfst. Zlig!
Deze morgen bladerde ik in mijn dichtbundels op zoek naar een specifiek gedicht.  Bij het lezen van mijn teksten, was het toch weer voelen hoe diep het verdriet om Benjamin zich nestelde en voor altijd aanwezig blijft.  Na jaren ontroerd worden door wat je zelf geschreven hebt, dat was wat er vanmorgen gebeurde.  Er zijn ook veel dingen veranderd, sedert de bundels.  Als mens dein je mee op de tijd, terwijl je inzichten en gedachten een andere weg kiezen en je keuzes van toen, niet meer die van vandaag zijn.  Met het ouder worden, ga je anders tegen de dingen aankijken.  Je neemt beslissingen, die je vroeger nooit genomen zou hebben.  Er kwamen mensen op je weg, die je voor levenslang dacht, maar blijkbaar is niets 'levenslang', verdriet uitgezonderd.  Er zijn de grote ontgoochelingen waar je leert mee leven.  Het inschatten van wat waardevol is en blijft.  Je trekt grenzen, verlegt ze, gomt ze uit, keert terug, omdat 'vroeger' beter voelde.  Je laat los wat niet meer hoeft, je wordt ouder en wijzer.  Je gaat voor jezelf en je weet ... zo is 't goed!  
Bladeren in mijn dichtbundels ... moet ik wat vaker doen. 


gepost door admin 16.09.10 19:20 | permalink | reacties (1) | General
14.09.10
tellende jaren


Tijd blijft niet gespeend van vleugels, dat voel je vooral als je behoort tot de generatie van 'de tellende jaren'.  Misschien ligt het aan mij, nu de grens van vijftig al ver verleden mag genoemd worden en de resterende tijd alsmaar tot korter groeit.  Geen paniek, hier is geen sprake van een najaarsdepressie, enkel van groot realistisch inzicht.  Steeds meer mensen rondom mij vallen weg of melden zich ziek.  Het is een feit, een gegeven.  Je kunt er gewoon niet omheen.  Is het door wat ik (wij) meemaakten met Benjamin of ben ik zo nuchter geboren?  Ik vraag het mezelf soms af.  Geboorte staat ook voor sterven, dat is mens zijn, het is niet anders.  Veel kinderen en jonge mensen, die mijn pad kruisten, kregen geen kans.  'Tellende jaren' telden niet voor hen.  Daar kan ik het heel moeilijk mee hebben, maar wie ben ik?  Sterven op je zeventigste, tachtigste, negentigste ... lijkt mij de normale gang van zaken.  Toch bekijken velen me met vreemde ogen als ik dat durf te zeggen, want zeventig jaar, dat vinden de meesten nog vééél te jong voor de dood.  Dan denk ik aan Jorisje, Rainer, Benjamin, Sofie, Michael, Audrey, Anja, Jana, Elke, Wiebe ... een kleine greep uit moedige mensjes tussen twee en twaalf jaar oud, die de grote pech hadden dodelijk ziek te worden en het gevecht verloren nog voor hun leven eigenlijk een start kende.  Kun of mag je je dan nog druk maken als iemand van pakweg tachtig overlijdt?  Ik niet dus, maar ik ben me wel bewust van het feit, dat alles wat nu nog 'genieten' kan of mag zijn, meegepikt moet worden (waar we dan ook serieus werk zullen van maken).  Tot zover de gedachtengang van deze vijfenvijftigplusser. 
Ondertussen zit onze kroost al een volle week in hun eigen stek.  Ik zou me in dat huis ook wel gauw thuis kunnen voelen.  Weet je wat ik er het leukste aan vind?  Nu de school weer gestart is, hoor je de schoolbel rinkelen voor speeltijd, dat doet me iets, ik hou er van! Vorige zaterdag waren we nog eens op post en mocht ik me, terwijl Zoonlief en Veerle zich in het zweet werkten bij de opkuis van het appartement, ontfermen over Prinsesje.  Het heerlijke nazomerweertje bood ons de buitenkans om op stap te gaan.  's Morgens eerst naar de nabijgelegen (op vijf minuten loopafstand) bakker en vervolgens naar de bloemenwinkel.  Zus had echt wel een bloemetje verdiend na de gelaten zweetdruppels.  Even later ging het de andere kant op, richting warenhuis (op tien minuten loopafstand).  Beter gesitueerd kun je niet wonen.  Na de middag kwam eerst het broodnodige dutje, waarna we, samen met nichtje Scarlet, tot aan het Boerenhof wandelden.  't Was heerlijk toeven onder de bomen, in de nabijheid van een speeltuintje.  Prinsesje had oogjes tekort om al de joelende kinderen te volgen.  Eén nadeel aan de gemeente Oostakker: er wordt weinig of geen rekening gehouden met de wandelende mensheid.  Ze moeten daar eens serieus werk maken met het leggen van voetpaden!  Ofwel moet je op het fietspad lopen, ofwel op de rijweg zelf ... levensgevaarlijk, als je het mij vraagt.
Na het mooie weer van zaterdag, was het de voorbije dagen al stukken minder aangenaam.  Vandaag leek het wel herfst, maar ja, die is dan ook niet meer zo veraf. Even positief denken: nog vijf maanden en we mogen al weer naar de lente lonken.  Tja, ik ben immers een mens van 'tellende jaren' (ha,ha)!


gepost door admin 14.09.10 19:47 | permalink | reacties (0) | General
09.09.10
jaloers


Gisteren een rustig dagje doorgebracht in de nieuwe keuken van Zoonlief en Veerle, als daadwerkelijke steun, want ze moesten allebei werken (Veerle vertrekt 's morgens al om zes uur en komt 's avonds pas om halfzes thuis, Zoonlief zorgt dat Prinsesje gekleed wordt, ontbijt krijgt en in de crche geraakt voor hij zelf richting werkterrein trekt).  Veel tijd om te poetsen blijft er dus niet over. Het schijf- en schaafwerk zorgde voor wolken stof, zodat de kasten eerst een sopje nodig hadden vooraleer de inboedel er in kon.  Om te beginnen zo'n twee uur zoet geweest met het afhalen van alle beschermende folie van deuren en schuiven.  't Is een prachtige keuken in donkergrijze lakuitvvoering.  Ik werd zowaar een beetje jaloers, want mijn dertigjarige kookdomein oogt echt wel sjofel in vergelijking met dit hedendaagse kunstwerkje.  Bovendien valt ook de prijs ontzettend mee.  Ik vind, dat ze echt waar voor hun geld kregen.  Mooie uitvoering, verzorgd, handig ... een IKEA wondertje (men zegge het voort)! Echtgenoot verzorgde de verdere afwerking, zodat op enkele details na, het geheel er staat.
's Avonds reden we nog bij Peter langs met een bestelling keramieken borden.  Amai, ben ik eventjes blij geen inwoner van Gent te zijn.  We deden drie kwartier over een traject van normaal vijftien minuten.  Gezien de éne afslag 'strop' zat, besloot Manlief een andere route te nemen, die helaas geen soelaas bracht, want ook daar was het aanschuiven.  Niet dat ik erom gaf, zo ziet een mens ook eens stukken stad waar je anders nooit of te nimmer komt.  We reden door een Turkse wijk, waar de mannen in de deurposten en op terrasjes zitten te palaveren, waar je de éne na de andere nacht- en callwinkel voorbij rijdt.  Ik vroeg me stilletjes af, of die mensen hier wel gelukkig zijn, in dit van regen doorweekte landje.  Het treft me ook altijd, dat elk van hen dezelfde trekken en haarkleur heeft.  Zwarte lokken, donkere ogen, zware wenkbrauwen.  Toch raar ... dat typische uiterlijk, waar natuurlijk (en slim) 'blond' blijkbaar onbestaande is.  We bleven niet lang bij Peter hangen, want Echtgenoot was hondsmoe en wou naar zijn zeteltje ten huize Jonckheere.
Vandaag dan leuk, onverwacht bezoek gekregen van Frank en Francine, Lukrakervrienden, die anderhalve week in 't Bad logeren. Na de zware regenval van gisteren, was het deze namiddag genieten van de nazomerse zon op ons terras.  Zalig, als vrienden hun weg naar ons vinden en het lijkt alsof je ze pas gisteren zag, terwijl het toch al weer acht maanden geleden was.  Kopje koffie, stukje gebak ... zo'n onderonsje geeft je een zondagsgevoel!


gepost door admin 09.09.10 19:23 | permalink | reacties (0) | General
07.09.10
verhuisd


Sedert gisteren wonen Zoonlief, Veerle en Hebe in hun eigen stekje (stek). Er werd de voorbije dagen en weken geklust dat het een lieve lust was en het resultaat mag er zijn (al zeg ik het zelf)!  Zus was niet bij te benen in haar enthoesiasme. Ze verzette bergen, kocht heimelijk behangpapier en zweette zich te pletter in het toilet, want dat papier moest en zou er hangen ... ze verdient een medaille.  Voor iedereen wordt het nu 'ontstressen', de nog uit te voeren karweitjes kunnen op een rustiger tempo afgehandeld worden.  Ook de verhuis liep vlot.  Zelf nam ik daar geen deel aan, ik maakte gisteren de badkamer tot mijn terrein en bleef de ganse dag koest met het schoonmaken van de betegeling en het nieuwe bad en inloopdouche.  Ondertussen zorgde Echtgenoot, dat de wasmachine, droogkast en diepvries op hun voorziene plaats kwamen te staan.  Veerle en Zus stonden in voor de setting en het schoonmaken van de meubelen, terwijl Zoonlief van de één naar de ander laveerde en bijstand verleende waar nodig.  Tegen de avond kwam er al wat meer orde in de inboedel en waren we pompaf.  Ons Prinsesje vond het allemaal even leuk, vooral de trap sprak haar aan en iedere keer weer trok ze richting 'klimmen'.  Twee handige poortjes (van de Aldi) zorgen er nu voor, dat ze niet op of af de trap kan.  Het zinde haar totaal niet, haar papa bovenaan te zien en er zelf niet bij te kunnen.  In één oogopslag had ze al door waar ze haar kleine vingertje moest leggen, teneinde het hekken te openen.  Ja, dom is ze niet!  Gelukkig zijn die dingen kindveilig en kunnen ze aan geen kanten door zo'n kleintje geopend worden.  Maar wie weet, misschien klimt ze er wel over, want van opgeven wil ze niet gauw weten, 't is een doortastende meid.
Verleden week nam ik dinsdag een adempauze, om hier in huis het één en ander te doen.  Verschrikkelijk, hoe vlug alles een desolate indruk maakt, als je een aantal dagen niet lééft in je woning.  De plantjes op het terras hielden het voor gezien, tafel en stoelen zaten onder het vuil door regen en wind en mijn mooie kabouterelf, een aantal jaren terug gekregen op mijn verjaardag, overleefde de stormwind niet en lag driestuksgewijs in het gras.  Binnenshuis hadden de spinnen vrij spel gekregen. Als de kat op stap is, dansen de muizen (euh, spinnen) op tafel (en in hoeken en kanten).  Enfin, 's morgens in alle vroegte sloeg ik een dweiltje, pleegde zonder wroeging een aantal spinnenmoorden, waarna ik al fietsend naar 't Bad reed.  Het was een zalige, zonnige ochtend en langs de havengeul was het al rust en kalmte wat de klok sloeg.  Je rook de geur van de zee en niets kan me méér bekoren, dan dat eigenzinnige aroma van puur natuur.  't Was gewoon hemels!  Zijn wij even bofkonten, hier aan de kust.
Zondagavond gingen in Ledeberg de eerste Miss Gent verkiezingen door.  Laat mijn interesse voor zo'n dingen ver te zoeken zijn, ware het niet, dat nichtje Caro er aan deelnam.  Een gegeven van waarde, waar ik zonder twijfelen graag een avondje voor opoffer.  Echtgenoot kreeg geen medezeggenschap in mijn beslissing en moest willens nillens mee.  Twaalf jonge dames waren gedurende een aantal weken al druk bezig met de voorbereidingen voor dit evenement en dongen elk op hun eigen manier naar het bewuste kroontje.  De verkiezingen zelf grepen plaats in een reusachtige tent, waar de veel te luide muziek je de oren van het hoofd blies. De organisatie verliep niet geheel vlekkeloos en volgens mijn nichtje wisten ze voordien al wie als eerste drie zouden eindigen en zo geschiedde.  Nichtje Caro kreeg de publieksprijs, maar was toch één en al ontgoocheling.  Volgens mij ben je als publiekslieveling eigenlijk de echte winnares en zo moet ze het ook bekijken (ze had daar niet echt oren naar).  Chapeau voor al de meisjes, die zo'n verkiezeing aandurven! Mij zouden ze het niet moeten vragen: zingen (ik kweel zo vals als een kat), dansen (ik ben zo stijf als een hark), in bikini 'schrijden' (oei, dat vraagt om censuur), een act in mekaar flansen en op het podium brengen ... je moet het maar doen.  Maar ja, ik ben dan ook geen jongedame meer en veel lef of durf voor zo'n dingen heb ik nooit gehad, ik was een angsthaas met een groot minderwaardigheidscomplex! Jammer, ik had best wat meer haar op mijn tanden willen hebben.


gepost door admin 07.09.10 21:43 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)