Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: SEPTEMBER 2011


26.09.11
gs-immen


Lang geleden, in een ander leven, hielden de mensen vooral contact met elkaar via het geschreven woord.  Boodschappers te paard, rooksignalen, postduiven ... je kon het zo gek niet bedenken, maar mensen vonden mensen.  De wonderen der techniek zorgden voor een aardverschuiving. Telefoon, telegram, De Post, maakten de wereld tot dorp. Het duurde lang voor wij hier een telefoon ter beschikking hadden.  Toen Zus ging trouwen werd het een noodzaak, want ik wilde toch af en toe een babbel kunnen slaan.  Het genummerde ding in onze woonkamer telt volgend jaar dus vijfentwintig lentes, net zoals het huwelijk van Zus en Schoonbroer Nico.  Maar ook zonder telefoon werden er afspraken gemaakt, bezoekjes aangekondigd ... een mens zou zich beginnen afvragen hoe je dat dan wel deed.  En toen kwam de GSM op de proppen!  Tijdens de eerste uniefjaren van Zoonlief konden we hem bereiken op kot, waar een telefoon in de inkom voorhanden was.  Het lukte niet altijd, want studenten zitten vaak ergens anders dan op hun kot.  Bij het behalen van zijn rijbewijs en na de aankoop van zijn eerste wagentje, vond ik een GSM een 'must'.  Nog altijd ben ik ervan overtuigd, dat zo'n mobieltje ideaal is als je alleen op de weg bent.  Je zou maar eens in panne vallen of een ongeval voor hebben, dan heb je tenminste dat ding bij de hand om in nood je vriend te kennen.  Nu dit wonderding een alledaags hebbeding is geworden en zelfs kinderen van zes jaar ermee op zak lopen, lijkt de magie van de beginperiode te dimmen.  Hedentendage zorgt dit communicatiemiddel voor de nodige frustratie, merkte ik dit weekend.  En dan vooral bij de betrokken ouders.  Zo was er Zus, die een berichtje stuurde naar nichtje Scarlet, die verleden week Londen onveilig maakte, maar niet het nut inzag van een antwoordje sturen.  Het maakt inderdaad kriegelig, het niet krijgen van een tegenbericht.  Wacht, zei ik, ik stuur haar wel eens iets.  Bingo, onmiddellijk antwoord, tot lichte ergernis van Zus.  Zelf bleef ze de ganse dag op haar honger zitten.  Je zal maar Moeder zijn!  's Avonds stuurde schrijfster deze, een kort bericht naar Zoonlief.  Of de kroost morgen naar zee kwam? Kwestie van weten wat er van inkopen moet gedaan worden.  Ook hier bleef een antwoord uit.  Uit pure armoe dan maar weer mijn mobiel in zijn jasje gestoken en vrijelijk aangenomen, dat we dit weekeind geen bezoek kregen.  Uit gevallen stiltes kun je ook besluiten trekken, nietwaar?  Enfin, dan gisteren Claire.  Stuurde een berichtje of twee naar dochter Elien, die het natuurlijk niet nodig vond om te reageren.  Of wat denk je?  Hoeveel andere moeders zouden er op dat moment in Belgenland op hun mobielhonger blijven zitten hebben?  Nu is er een communicatiemiddel dat alles veel vergemakkelijkt en kijk ... afpraken maken met onze kroost is nog veel ingewikkelder dan vroeger.  Of vinden onze dochters en zonen, dat we teveel en te dicht op hun vel zitten met ons gs-immen? Benieuwd hoe zij het zullen oplossen als hun nageslacht de GSMleeftijd bereikt heeft.
Was nog vergeten te vermelden, dat ik zaterdagavond een optreden bijwoonde van Sandrine in het cultuurcentrum Ysara, hier ter stede.  Zo'n vijf jaar geleden zag en hoorde ik haar aan het werk in de stedelijke vismijn.  Ze begon toen pas aan haar zangcarrière, maar wat een indruk liet ze na!  Dit optreden wou ik dan ook niet missen, want ondertussen evolueerde ze tot 'motownzangeres'.  Mijn verwachtingen waren hoog gespannen, te hoog zoals later zou blijken.  Wat jammer, dat deze beloftevolle zangeres, zich nu verliest in de veel te luide muziek van de begeleidende band.  Zingen kan ze, daar bestaat geen twijfel over, maar de teksten waren niet te begrijpen en we kregen bijna geen enkel liedje volledig te horen.  Veel te wild, te hard, te luid, te ingekort ... een beetje ontgoocheld dacht ik aan mijn besteedde twaalf euro en aan dat eerste prachtige optreden van jaren geleden.  Neen, de fantastische Sandrine van toen heb ik op geen enkel moment teruggezien.  Echt spijtig!


gepost door admin 26.09.11 21:54 | permalink | reacties (0) | General
25.09.11
driedaagse


Eigenlijk is elk weekend een 'driedaagse'.  Het gevoel van 'vrij' start voor de meesten onder ons al op vrijdagavond, om daarna uit te dijen over zaterdag en zondag.  Mijn driedaagse begon deze week met een dagje Zus op vrijdag.  Zoals beloofd stond ze hier al even voor tienen aan de voordeur, zodat we samen de markt konden doen.  Al ligt 'stad' hier op loopafstand van onze woonst, Zus rijdt het liefst met de wagen tot dichtbij het gestelde doel.  Redetwisten over het vinden van een parkeerplaats is bij haar niet aan de orde, overtuigd als ze is, altijd werl ergens een gaatje te vinden voor haar voertuig. Eerlijk is eerlijk, ze kan véél beter parkeren dan ik!  Samen de markt aflopen is best leuk, het aanbod is hier ook een stuk groter dan in het Gentse Lochristi, waar ze zelfs over geen marktplein beschikken.  Alles (kermis, markt, ...) gebeurt daar immers langs de immens druk bereden, ongezellige Antwerpse Steenweg. Neen, dan hebben wij hier beslist méér dan één voetje voor.  Op de middag een snack gegeten in de Amandus, een restaurant/tearoom waar een vriendelijke tweeling (mannelijk en jong) de scepter zwaait.  Een aanrader!  Later reden we naar 't Bad voor een bezoekje bij Moeder.  Wie we niet thuis vonden, was vermeldde dame op leeftijd.  Ze vond ons te lang wegblijven en ging dan maar alleen op stap langs de winkelzaken.  Koppig en eigengereid als een klein kind, wetend dat we op komst waren, ging ze haar eigen gang.  Tachtig jaar ... .  Zus en ik hebben dan maar zelf een stukje winkelstraat gedaan, uitkijkend of we de vluchteling niet ergens zagen opduiken.  Tevergeefs, Moeder zat al lang en breed weer in haar zetel, trots op haar escapades.  Tot onze grote hilariteit, gaf ze ook nog even mee, 's anderendaags naar Nieuwpoort te trekken voor een bezoek aan de postzegelruilbeurs in de feestzaal van de vismijn.  Ik geloofde mijn eigen oren niet en dacht dat het een grapje was, maar niets bleek minder waar.  Ze zou dan wel de tram moeten nemen, want Echtgenoot ging racen in het Franse en ik was autoloos.  Zo geschiedde!  De volgende morgen voerde ze haar plannen uit.  We spraken op de middag af, om iets te gaan eten.  Die jongens van de Amandus zagen me nog eens binnenvallen, maar nu met een ouder stukje familiegeschiedenis mee.  We kozen voor een portie mosselen natuur en ze waren héérlijk.  Moeder at tot ze bijna rolde!  Ik vroeg haar ondertussen hoe het op de postzegelbeurs was geweest.  Allemaal oude dingen, zei ze.  Ja, wat had ze anders gedacht?  Op een boogscheut van het restaurant ligt de tramhalte.  Na ons etentje wou ze echter daar de tram terug niet nemen, ze besliste om met mij naar huis te stappen (wat al een serieus eindje is voor iemand van tachtig, die volgens eigen normen die dag, al een halve wereldreis achter de rug had) tot aan de volgende halte.  Halfweg begon de moeheid toe te slaan, maar toen was er geen terugkeren meer aan. Enfin, ze is zonder kleerscheuren weer thuisgeraakt en na een uiltje knappen van een uur of twee was ze weer fris 'vrouw'.  Volgens mij verzette Moeder zaterdag bergen.
Vandaag, op een prachtige, warme nazomerdag, stonden Claire en ik weer paraat op de slotraceclub van Echtgenoot en kompanen.  Hoe zot moet je zijn om steeds weer het onderspit te delven en ter ere van een handvol mannetjesdieren je kostbare vrije tijd op te offeren?  Wreed zot, wees maar zeker.  Oh ja, ze zijn ons dankbaar, de kleine jongens gebleven kerels, waarvan de haren bij velen de kleur van grijs al vertonen.  De stoere binken die smelten voor miniatuurwagentjes en de fun van de overwinning beleven of de nederlaag van het verlies moeilijk verteren.  Maar ... toegegeven, het was vandaag een rustige wedstrijd, waar gereden werd voor het plezier van het rijden en waar van 'haantjesgedrag' geen sprake was.  Met een diepe zucht sloten we de zondag af.  Alle volgende zondagen zijn we (de vrouwen) vrij van enig slotracingkoorts gegeven en dit tot in het jaar 2012.  Halleluja!
Ter afsluiting gingen we, samen met Claire en Wim (die ons trakteerden), voor een frietje bij Albert. Op ons dooie gemak de kaai afgewandeld, waar je je midden het zomerseizoen waande, gezien de overvolle terrasjes en de vele mensen in luchtige outfits.
Kon het nog maar een paar maanden 'nazomeren', zo tot ongeveer in mei.  Dromen ... het kan geen kwaad.


gepost door admin 25.09.11 19:47 | permalink | reacties (0) | General
21.09.11
balen


't Is balen!  Verleden week veel werk verzet, om deze zeven dagen te kunnen genieten van alle gesmeedde plannen, maar er is bijna niks van in huis gekomen.  Maandagnamiddag een paar gezellige uurtjes doorgebracht met Ellen.  Samen De Panne onveilig gemaakt en een lekker, maar te groot ijsje, gelepeld in het 'Koffiemoment'.  In deze tearoom word je als bezoeker nogal verwend.  Zo serveren ze bij een kop koffie:  een advokaatje met slagroom, een mini chocomousse en een zelfgebakken cakeje.  Hun ijs is van eigen hand en je kunt er enkel vanille krijgen (met chocoladesaus, advokaat of rode bessencoulis).  We keken aan tegen drie immense bollen ijs en een toef slagroom.  De saus werd afzonderlijk geserveerd, samen met een glas water, dorstlesser na het oplepelen van al dat lekkers.  Enfin, we kregen de ijscoupe allebei niet helemaal op en dat wil wat zeggen!
Dinsdagmiddag stond er een etentje op het programma.  Een verlaat verjaardagskadootje voor Fabienne van Isabelle (ik mag altijd mee genieten).  Daar keken we al naar uit, maar Vic, het zoontje van onze gastvrouw, gooide roet in ons eten.  Negenendertig graden koorts!  Dan moet je als mama al je liefde en energie reserveren voor de zieke en het tafelen even uitstellen.  Niet getreurd, het etentje loopt niet weg. 
Volgens nicht Raymonde moest ze vandaag naar de oogarts.  Gelukkig wierp ik nog een blik in mijn agenda, waarin dit onderonsje aangestipt staat op volgende week woensdag.  Nog een chance, anders stonden we daar in Oostende te apegapen.  En een mens moet nu niet bepaald verlangen om daar te gaan rondrijden, want blijkbaar ligt half de stad open voor wegenwerken.  Dat belooft voor volgende week!
Overmorgen komt Zus een dagje afgezakt naar Nieuwpoort.  't Is al een eeuwigheid geleden, dat we nog eens in alle rust konden bijpraten.  Via de telefoon zijn de gesprekken toch niet hetzelfde en na het neerleggen van de hoorn, besef je vaak, dat je de helft vergeten te vertellen bent.  Het wordt dus een 'babbelbezoekje'.
Het komende weekend staat in het teken van de slotracing.  Zaterdag trekt Echtgenoot de ganse dag naar Frankrijk en zondag is het bij ons op de club te doen.  Allemaal Fransen en Engelsen die het Nieuwpoortse circuit onveilig komen maken.  Ik heb gisteren mijn ontslag ingediend bij Manlief.  Als ik zestig ben (nog slechts vier jaar te gaan), dan hou ik het 'barmoederen' voor gezien.  Hij kan niet zeggen, dat ik niet op tijd ben met mijn vooropzeg!
 


gepost door admin 21.09.11 19:25 | permalink | reacties (0) | General
15.09.11
leuk!


Onze vrienden Emilienne en Dirk op bezoek krijgen, staat altijd garant voor een leuk dagje 'kust'.  Gisteren kwamen ze uit Tisselt ( waar de 'Duvel' wortelt) tot bij ons gereden.  Ze landden rond de middag, na een blitzvisite bij kennissen, die een appartementje als optrekje hebben op 't Bad.  Ons (Echtgenoot en ik) plan, om te gaan eten in een door jeugdige snaken uitgebaat restaurant op de kaai, viel in duigen toen bleek dat ze gesloten waren.  Daar gingen de geliefde 'slibtongetjes' van Dirk.  Geen nood, eetgelegenheden genoeg.  Luttele meters verder dan maar gekozen voor een lunch met gebakken roggevleugel en preipuree.  Lekker! Niet dat we veel calorieën af te wandelen hadden, maar de weergoden waren ons gunstig gezind en daar moet een mens van profiteren.  Even de benen strekken ... onze vrienden zullen het geweten hebben.  Manlief nam ons mee tot op het eind van de kaai, om dan onder de Langebrug door, stapsgewijs via kaai, bij de jachthaven te belanden.  Terwijl wij, vrouwen, over ditjes en datjes bijkletsten  serveerde Echtgenoot Dirk om de haverklap de nodige uitleg over vanalles en nog wat.  Er is echt een onderwijzer aan hem verloren gegaan.  Zo kwam het, dat de dames  in no time al wat lengtes voor lagen op de heren, want meisjes kunnen twee dingen terzelfdertijd: babbelen en wandelen.  Mannen daarentegen babbelen ook, maar houden meermaals halt gedurende hun gesprek!  Wij dus even gas terug genomen op een picknickbankje in de zon.  Het leek me een goed idee, om tot bij het kunstwerk met de honderd windzakken te wandelen (een erfenisje van 'Beaufort'), maar of onze vrienden dat zagen zitten?  Ja, in het vooruitzicht van ter plekke een frisse pint te kunnen pakken, stelde dat geen enkel probleem.  Tja, het kunstwerk hebben we bewonderd, het zeegat ook, de aangemeerde luxeboten eveneens, maar een verfrissing zat er niet in, wegens gesloten op woensdag.  Dan maar de terugweg aangevat, om uiteindelijk naast het kunstwerk 'de Poolreiziger Dixie Dansercoer' te belanden.  Het kleine Italiaanse restaurant/tearoom lonkte, maar een eind verder (volgens mijn Wederhelft op een boogscheut, zijnde tweehonderd meter) wisten we tearoom Nemo liggen.  Tja, tweehonderd meter, onze vrienden zijn van geen kleintje vervaard, dus ... let's go, was het motto.  Een gewaarschuwd man of vrouw telt voor twee en ik wees hen er op, dat de berekeningen van Manlief niet altijd kloppen.  Het was dan ook met grote dorst en diepe zucht, dat we ons, na zo'n kwartiertje stappen (tweehonderd meter??????), in de terrasstoelen van genoemde uitspanning lieten zakken.  Het zat ons mee, we werden vrij snel bediend, wat het koppel naast ons niet kon zeggen.  Tot vier keer toe riepen ze de ober(in), zonder succes overigens en uit armoe zijn die twee dorstige zielen het zonder dorstlesser weer afgetrapt.  Die klanten komen daar zeker niet meer terug.
Ondertussen speelde de wind de jongen die serveerde, serieus parten.  Een twintig eurobiljet vloog de aanpalende vijver in.  Gezwind kroop hij over de balustrade, viste het briefje uit het nat, sloeg zijn benen over het ijzerwerk en viel met toeters en bellen pats op de grond.  In geen tijd stond hij weer op zijn jeugdige benen, maar zo'n acrobatie kan toch wel pijnlijk zijn.  Het natte biljet werd vervangen door een droogje en zo kreeg Dirk zijn wisselgeld terug, maar bij het overhandigen bleek de wind niet te onderschatten en ging weer aan de haal met het droge briefje.  Emilienne kon het nog net vangen vooraleer het een duik wou nemen.  Dirk en zijn geld ... het zorgt iedere keer weer voor lachsalvo's.  Na een half uurtje rust, vatten we de terugtocht aan via de Louisweg, langs Ysermonde en over het pas aangelegde nieuwe fiets- en wandelpad tot aan onze voordeur.  Met een zucht van tevredenheid en opluchting, liet onze mannelijke gast zich in de zetel vallen.  Ja, 't was een dagje benenwerk, maar we hebben genoten!
Nog even over de 'slibtongetjes' (kleine tongen).  In één van de eetgelegenheden op het plaatselijke marktplein staan er een soort andere diertjes op de menukaart.  'SLIPtongetjes'!  Zouden dat vissen zijn met boxershorts, strings of grootmoederonderbroeken? Zoiets lezen op een zonnige vrijdagmorgen ... dat noem ik monkelend: 'geluk'.


gepost door admin 15.09.11 19:24 | permalink | reacties (1) | General
12.09.11
pretpark


De laatste zomermaand is hier letterlijk aan het 'verwaaien'.  Op die manier zullen de bomen vlug bladloos zijn en winters ogen. Jakkes, ik mag er niet aan denken.  Ondertussen zitten we al weer op maandagavond, het leven lijkt wel een 'rollercoaster' (zo'n ding met bulten waar je in razend tempo in allerlei posities het pretpark onder je kan bezichtigen).  Ik weet niet of mijn uitleg over zo'n dingen wel juist is, want deze dame vind je onder geen beding in een machine van dat kaliber, wegens vééél te bang.  Zoonlief lacht me vierkant uit, maar ik sta liever met mijn beide voetjes op de begane grond.  Er kunnen zich daar al genoeg ongelukken voordoen, zonder dat je ze nog in de lucht moet gaan zoeken.  Enfin, onze kroost bracht een weekendje aan de kust door, want zaterdag was Plopsalanddag.  Prinsesjes eerste pretparkervaring!  Gelukkig was het mooi en warm weer, zodat het een ganse dag genieten werd.  's Morgens namen ze de tram (bij elke halte wilde kleine Hebe eruit, blijkbaar beviel het ritje haar niet zo), om tot halfzeven te genieten van al het leuks dat Plop te bieden heeft. Helemaal in den beginne van de Plopmania, ging ik samen met Zoonlief en Ellen eens een kijkje nemen (sedertdien dreven de pretparkgenoegens aan mij voorbij), maar blijkbaar is er ondertussen heel wat veranderd en uitgebreid in dit Walhalla voor kleine ukken en welwillende ouders.  Zoonlief en Veerle waren opgetogen, Prinsesje bleef er nogal nuchter onder.  Als je amper twee bent, raak je nog niet zo in vervoering.  Alhoewel ... ze als een blok valt voor de autootjes van 'Pet'.  De slotracingclub lijkt voor haar wel één groot pretpark!  Ze is niet weg te slaan van het circuit en van de miniwagentjes.  Manlief is wat trots op zijn enthoesiaste kleindochter.
Voor mezelf is ze vaak een inspiratie tot wat poëtisch schrijven of hoe zo'n pruts ons rond haar vingertje windt.
 
turf van twee ...
 
tederheid
op kleine beentjes
de geur van lief
 
haartjes
zijdezacht aaiend
lokjes nestwarmte
 
kinderblik
in hemelsblauw
eindeloos vertrouwen
 
handje
dat steun zoekt
en vindt
 
lijfje
moeiteloos plooiend
naar het hart
 
... mijn hart
 
Doris Dorné
 
 
 
 


gepost door admin 12.09.11 22:32 | permalink | reacties (0) | General
08.09.11
voorbije zomer


Een tekstje over de voorbije zomer.
 
een zomer vol van jou ...
 
de zon scheen
op een zomerpodium
zong een zanger hees
- eigen arrangement -
Louis' liedje 'Benjamin'
tot ... klein
 
de zon scheen
aan het tafeltje
pal naast ons
een bling-bling gezin
met oudste zoontje
'Benjamin' op zijn frans
 
de zon scheen
om halfacht wekkerde
de radio tot ontwaken
'Benjamin Schollaert'
praatte vlot de eerste
plaatjes aan elkaar
 
een zomer vol van jou ...
 
onder stralende zon
een confronterend ontmoeten
met immens gemis
 
Doris Dorné
 


gepost door admin 08.09.11 18:05 | permalink | reacties (1) | General
06.09.11
kleine 'star'


Het zomerde weer even, zaterdag. De buitenthermometer tekende zowaar een heerlijke zesentwintig graden.  Jammer, dat zo'n intermezzo's van heel erg korte duur zijn in Belgenland.  De kroost stak over van het binnenland naar de kust.  Prinsesje viel onmiddellijk voor het door Echtgenoot prachtig gerestaureerde 'koetjesfietsje', een afdankertje van de bende van Isabelle.  Het fietsje had serieus wat spel en baldadig rijgedrag doorstaan (je zal maar drie kwajongens op je houten rug torsen) en was aan wat opsmukwerk toe.  Manlief ontmantelde het beestje volledig,  zorgde voor een nieuwe snuit en schilderde het geheel tot witzwartgevlekt.  Een kunstwerkje, al zeg ik het zelf.
Nu Prinsesje terug in 't stadse zit, staat het koetje hier als 'designstuk' te kijk in onze living.  Na de middag trok Echtgenoot richting Frankrijk ter voorbereiding op een slotracingwedstrijd,  die de volgende dag plaatsvond in de club van Bambecq (juist over de grens).  Zoonlief, Veerle, ons Minimeisje en ik namen de benenwagen naar zee en strand.  Als een kleine 'star' zat ze te genieten in de buggy.  Zonnehoedje op het hoofdje en zonnebril op haar minineusje.  Eerst een bezoekje  gebracht aan Moeder, een ijsje verorberd en daarna naar zand en water getrokken.  Een massa volk zocht verkoeling langs de vloedlijn.  Prinsesje wou onder geen beding met haar voetjes in het water, ze was bang , zei ze zelf.   Dan maar een emmertje gevuld met zeewater, waar ze zich een uur lang mee bezig hield.  Met een papieren zakdoekje waste ze het zand van papa's tenen, een intensief werkje voor een uk van amper twee.  We genoten!  Op de terugweg viel ze van vermoeidheid in slaap, dat heb je met 'kinderarbeid'.   Het werd een dutje van groot twee uur.
's Avonds week het zomerweer voor donder, bliksem en regen, maar het gevoel van 'intens genieten' konden ze ons niet meer afpakken.
Zondagmiddag dan naar Boezinge (bij Ieper) gereden voor een dagje met Claire en Karin, terwijl de mannen zich in het Franse amuseerden met hun miniwagentjes.  Heerlijk gegeten en daarna ging het richting Roeselare voor een bezoekje aan de jaarlijkse kunstmarkt.  Beetje ontgoochelend.  Veel schilderijen, weinig ander creatieve uitspattingen. Heb daar al mooiere dingen gezien de voorbije jaren.  Ook de prijzen swingen de pan uit.  Iedereen denkt zichzelf als het ware een Rubens of een Picasso!
Gisteren met Louisa het Filmfestival van Oostende gesmaakt.  Twee films bekeken van jonge en nog onbekende regisseurs.  Echt de moeite waard, zeker voor herhaling vatbaar.  Heel wat volk op de been en in de zaal.  Je ziet dat dit festival in volle groei zit!
Morgen is Fabienne jarig, goed voor een traktatie (van mijnentwege welteverstaan).


gepost door admin 06.09.11 22:10 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Augustus 2017 (4)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)