Poezie Doris Dornť
 
 

Maandelijks Archief: SEPTEMBER 2012


30.09.12
sneltreinvaart


Het gaat in sneltreinvaart richting winter.  De zomer lieten we zo'n negen dagen geleden achter ons, de herfst liet ons onmiddellijk voelen, dat de warme temperaturen op hun 'retour' zijn.  't Is wennen aan de frisse ochtenden en de kille avonden.  De verwarming werd hier nog niet op 'werken' gezet, maar de open haard (op gas) is toch van doen als je je voor de televisie nestelt.  Ook wat kledij betreft, wordt het puzzelen.  Zo'n tussenseizoen zet je soms op het verkeerde been.  In de zon kan het nog heerlijk vertoeven zijn, maar achter de volgende hoek sneert dan weer de wind, die je huiverig maakt.  Een mens zou bij wijze van spreken, gans zijn kleerkast op zijn rug moeten meenemen.  Ik zie het al voor me!
Halfweg de week reed ik naar Oostakker, voor een Zussendagje.  Doen we veel te weinig, Zus en ik.  Grote drukte op de autostrade 's morgens, maar geen file door één of ander ongeval.  Oef.  Ik moet toch wat meer de autosnelweg nemen naar hier of naar ginder, op den duur zou een mens bijna de weg niet meer op durven.  Mooi op tijd bij Zus geraakt dus.  Eerst wat gebabbeld, daarna enkele winkels afgelopen in Lochristi, waar ik mijn centjes spendeerde aan een rode winterjas.  Zwart was ook mooi, maar misschien zal met wat kleur om mijn schouders, de winter vlugger voorbijgaan.  Het idee alleen al.
Over de middag aten we een broodje ten huize nichtje Caro.  Ze lag met een keelontsteking geveld op de zetel en onze aanwezigheid moest haar een beetje oppeppen.  Al zal onze 'peptalk' wel niet veel geholpen hebben.
Daarna weer de baan op voor verdere prospectie in een aantal schoenenzaken.
Kinderschoentjes gespot, om na school met Prinsesje een paar nieuwe stappertjes op de kop te tikken, zonder nog veel tijd te verliezen met zoeken..  Na een vermoeiende schooldag moet je met zo'n minimensje geen tien winkels meer aflopen.  De klus was vlug geklaard.  Resultaat: een gelukkige kleuter en een tevreden ik.  't Zijn kleine dingen, die de grootste glans geven.
Een uurtje later kwam Zoonlief zijn oudste ophalen, in de maxicosi lachebekje Arthur.  Voor het richting zee ging, nog even genoten van dat Minimannetje.
De weersvooruitzichten voor vandaag waren bijzonder gunstig, volgens onze voorspellers en dus sprong half BelgiŽ nog maar eens de wagen in, gps ingesteld op Westhoek.  De promenade bleek overbevolkt, toen we stapvoets 't Bad trokken.  De winkelstraat was één kluwen mensen, je moest van links naar rechts laveren, wilde je toch ergens geraken.  We stonden erbij en keken ernaar.  De horeca deed gouden zaken, 't was er drukker dan op vijftien augustus!  Als er al crisis is, dan zeker vandaag niet aan de kust.
Al wandelend kruisten we vrienden, Dirk en Christine, die we al jaren niet meer hadden gezien.  Leuk, elkaar te ontmoeten.  Midden de vele zondagsmensen elkaar te omhelzen en nog steeds de band te voelen, die ons als ouders bindt, maar waar anderen geen weet van hebben.  Weer eens een bewijs, dat 'uit het oog' daarom niet 'uit het hart' is.
 
 
 


gepost door admin 30.09.12 20:26 | permalink | reacties (0) | General
24.09.12
over illusie en kleine wagentjes


Nog maar eens maandag.  Het weekend was 'tam'.  Zaterdag trok Echtgenoot naar Frankrijk voor een dagje slotracegenoegens, een jaarlijkse organisatie van franse vrienden.  Gisteren werd dan de tweede race van het weekend verreden op 'onze club'.  Allemaal goed en wel, maar natuurlijk komen er daar dan de nodige voorbereidingen bij kijken.  Echtgenoot spendeerde zo wat een ganse week aan het op orde stellen en schoonmaken van zijn heiligdom, terwijl ik zorgde voor het inkopen van de benodigdheden wat betreft het spijzen van de hongerigen. Waar een mens zich toch allemaal mee bezighoudt!  Enfin, 's mans hobby is vaak 's vrouws last. Het ging er gisteren gemoedelijk aan toe. We kregen tweeŽntwintig racefanaten aan de start voor een wedstrijd met veteranenwagentjes (in mini-uitvoering).  Zo'n twaalftal Engelsen staken daarvoor met enthoesiasme het Kanaal over, ééntje kwam zelfs helemaal uit Amerika en de rest uit Frankrijk.  Veel jeugd zat er niet tussen, de meesten droegen al grijze haren, maar dat kon de pret niet drukken.  Toch bizar, hoe mannen op leeftijd zich nog kunnen vermaken met miniwagentjes.  Er werd fair gereden, geen geroep, geen geruzie, geen gezeur ... gewoon een gezellig onderonsje.  Eén van de gelegenheden, waar ik nog eens mijn frans (begint te tanen) en mijn engels (dat lukt me nog wonderwel), kon uit de kast halen.  Tja, zorgen voor koffietjes (vreemd genoeg vroeg er niemand om 'tea') en broodjes, iemand moet het doen.  Met dank aan Danny voor de vlotte samenwerking, maar ik miste toch mijn maatje Claire, die anders altijd van de partij is. Zonder haar zou ik het niet lang uithouden, als vrouw alleen in dat mannenbastion.
De avond voordien ging er hier, in het cultuurcentrum Ysara, een voorstelling door van 'Gili en Ygor'.  Gili is gekend van televisie, een soortement medium, illusionist, maar wij gingen voor 'Ygor', het alter ego van Filip Haeyaert, cabaretier met klasse en sedert jaren een must op ons lijstje telkens hij ergens optreedt.  Wij zijn dus fans van hem.  Zijn bijdrage in de show van Gili was niet echt groot, hij speelde de rol van 'aangever', maar hij is zoveel méér waard.  Geef mij maar een show van Filip (Ygor) zonder Gili.  Er zat ook niet veel schwung in, een medium moet met de nodige flair op het toneel staan, mensen overdonderen, ze met open mond doen staren naar dingen, die hun petje te boven gaan, al weten ze dat allemaal maar illusie is.  Er zat geen vaart in, geen ambiance en daardoor bleef het publiek ook mak.  Na het optreden nog eventjes met ons 'idool' Filip gepraat.  Hij ziet deze samenwerking als springplank naar meer persoonlijke optredens.  Ik hoop het voor hem, want hij is top. Als hij komt, dan zitten we zeker weer in de zaal.  Alleen voor hem!
 


gepost door admin 24.09.12 17:42 | permalink | reacties (0) | General
21.09.12
strandgenoegens


Sedert ik het 'schelpen zoeken en rapen' weer ontdekt heb, kun je me bij mooi weer vaak aan de vloedlijn speuren.  Met het oog op de komende zomer 2013 (ik ben soms een vooruitziend mens), waarin ik hoop Prinsesje terug te logeren krijgen, wil ik zoveel mogelijk schelpen in stock, zodat we tal van papieren bloemen kunnen kopen.  Niet zoals deze zomer, één schamel exemplaar, maar een grote tuil!  Gisteren was het rustig en beetje zonnig, ik dus mijn stalen ros op, richting zee.  Zalig, bijna geen mens op het uitgestrekte strand.  Het was nog niet helemaal vloed, maar het water naderde toch met rasse schreden de grens van hoog tij.  Oppassen geblazen dus, dat ik niet onverwachts met schoenen en al midden de optrekkende golven stond.  Hoe rustgevend, het ruisen van dat immense water, hoe speels het gooien en trekken van de branding.  Ik was al een beetje vergeten, hoeveel schatten de zee dagelijks uitspuwt.  Elke wisseling brengt ook andere dingen aan wal.  De éne dag liggen er tal van 'messen' (iets wat in mijn kindertijd zeldzaam was), 's anderendaags zijn die vervangen door massa's dode krabbenskeletten, de inhoud verorberd door hongerige meeuwen.  Het speuren naar 'bloemenschelpjes' is een aangename en tegelijkertijd sportieve bezigheid. Vooral voor iemand als ik, die in sportiviteit verre van uitblinkt.  In de eerste plaats wandel je, zonder er erg in te hebben, verder dan je in gedachten had.  In de tweede plaats, moet je telkens je zo'n schelpje in het oog krijgt, door de knieŽn gaan (= bukken).  Als je zo'n honderd stuks opraapt, heb je na een uurtje al wat turnoefeningen achter de rug. Beweging!  Met de blote voeten in het water, een massage, goed voor de bloeddoorstroming.  Al zal dat masseren nu wel minder worden met het zakken van de watertemperatuur.  Enfin, niks dan voordelen aan mijn nieuwe hobby!  Wat natuurlijk niet wil zeggen, dat jullie allemaal spoorslags schelpen moeten komen rapen, laat dat maar rustig aan mij over.
De stembus roept.  Binnen enkele weken is het zover.  Mogen we nog eens de  de burgemeesters en gemeenteraadsleden kiezen, die hun gedane beloften zullen trachten waar te maken.  Veel beloven en weinig geven, doet de brave burgers in vrede leven!  Ik denk niet, dat er in Nieuwpoort veel zal veranderen. Onze Burgervader zit stevig in het zadel en een valabele vervanger op een andere lijst is in geen wegen of velden te bekennen. Het zij zo!
 
 
 
 
 


gepost door admin 21.09.12 17:46 | permalink | reacties (0) | General
16.09.12
leven in de brouwerij


Halfnegen 's avonds.  Het duister is al gevallen, maar er is nog altijd leven in de brouwerij.  Een gekwetter en gebabbel van jewelste in de aanpalende bomen.  Bendes kauwen huizen er in, ze tateren er op los in vogeltaal.  Wat hebben die elkaar allemaal te vertellen?  En het zijn ook 'kuddebeesten'.  Zitten in groepstherapie tussen het gebladerte, om daarna allemaal op hetzelfde ogenblik als een wolk vliegend zwart een andere landingsplaats te kiezen.  Vreemd natuurverschijnsel, maar leuk om naar te kijken en te luisteren. Ze maakten gisteren ook grote indruk op Prinsesje.
's Morgensvroeg streek onze kroost ter plekke neer.  Het mooie najaarsweer noopte tot een laatste barbecuestuiptrekking.  Mits enig zoekwerk vond ik nog het één en ander voor op de grill.  Niet veel soeps meer, maar dan moet je met het zicht op de herfst, de zotte gedachte van 'barbecuen' achterwege laten.  Nu, zo veel vlees hoeft ook niet, we hielden het eenvoudig met een lekker ijsje toe.  Later in de namiddag reden we naar Moeder.  Ons Minimeisje wilde naar het strand, beetje zand scheppen, beetje schelpjes rapen en ... de kei van Beaufort 4 bewonderen.  Dit kunstwerk (tja), in de vorm van een reusachtige kei, ligt in de nabijheid van het Loodswezen.  Een kleine ingang nodigt uit tot binnenkomen.  Prinsesje, een turf hoog, kon er met gemak in en uit.  Mama Veerle volgde haar voorbeeld, terwijl ik buiten bleef wachten, gepakt en gezakt met schoenen en emmertje in de hand.  Er kropen nogal wat mensen door de smalle ingang:  dikke, dunne, kleine, grote.  Een succes voor de kunstenaar!
Blijkbaar is de lichtinval bijzonder mooi daarbinnen.  Ook Zoonlief moest eraan geloven.  Er was volgens hem toch al wat serieuze schade aangericht.  Het gaat hier immers om een constructie uit kippengaas (of iets dergelijks), waarrond, nogal slordig, een laag cement werd aangebracht.  Blijkbaar zijn er al grote stukken cement verdwenen en kijk je gewoon door het kippengaas.  Wie weet welke zomergeheimen dit bouwwerk meedraagt, na de warme nachten in juli en augustus.  Sex, drugs en rock and roll?  Mijn fantasie neemt een loopje.  Feit is, dat iedereen die de kei passeert, toch even halt houdt om het kunstwerk te bekijken of te bezoeken.
Ook Zus kwam over naar de kust en wel met de ganse familie.  Ze gaf me voor mijn verjaardag de nodige ingrediŽnten, om fajita's te maken (een soort van pannenkoek, die je verwarmt en dan opvult met vlees en groenten).  Een unieke gelegenheid om dit eens samen te doen.  Zo kwam het, dat we gisterenavond met achten aan tafel zaten.  Nummer negen, Echtgenoot, speelde ober.  Vermits ik Zus naar de keuken verbannen had en zij (samen met dochter Caro) al het werk verzette, moest ik alleen maar mijn beentjes onder tafel schuiven en genieten. Wanneer is de volgende fajita-avond, Zus?


gepost door admin 16.09.12 21:00 | permalink | reacties (0) | General
11.09.12
overrompeling


De weervoorspellers waren unaniem: het voorbije weekend zou heet en zonnig worden, dus met zijn allen naar buiten voor de misschien laatste warme zomerdagen. Het veelbelovende weerbericht viel niet in dovemansoren en zo kwam het tot een ware 'kustoverrompeling'.  Ook Zoonlief en Veerle beslisten om af te zakken naar de Westhoek, met als verrassing voor Prinsesje, een bezoek aan Plopsaland.  Wij kregen voor een dagje de hoede over kleine Koning Arthur.  Om halftien strandden ze al in Nieuwpoort.  Ons Minimeisje had geen tijd te verliezen en wou onmiddellijk naar haar 'verrassing'.  De vroege vogels vertrokken richting De Panne, met de wagen, want parking was er nog genoeg op dit ochtendlijke uur.  Het werd inderdaad een hete zondag.  Terwijl Echtgenoot eerst de formule 1 races bekeek op televisie, trok ik met de kinderwagen stapvoets naar 't Bad.  Een heksentoer!  De zon scheen fel en de bijgeleverde kinderwagenparasol kwam goed van pas, al had ik er bij tijden serieuze problemen mee.  Dat onding deed zijn werk maar half, zodat ik het met één hand in de juiste stand moest houden en met de andere hand de wagen moest duwen, teneinde onze kleine kapoen van plagende zonnestralen te vrijwaren.  Bezweet en met een kop als een pioen bereikte ik mijn bestemming.  Een uurtje later stond ook Manlief bij Moeder, maar toen waren we al paraat om de terugweg aan te vatten.  Dit liep een stuk makkelijker, om dat het zonnewerende onding nu aan de rechterkant stond en ik niet zo veel inspanning moest leveren om het standsgewijs te houden.  We hadden aan Minimannetje geen kind, zo braaf was hij. Een zalig ventje!
Rond acht uur 's avonds arriveerde onze kroost met een slapend Prinsesje.
Ze hadden één uur en vijftien minuten nodig gehad, om van de Plopsaparking af te raken!  Je zal het maar doen, een dagje kindervertier.  Tja, als half BelgÔe aan de kust zit, mag je je aan zo'n toestanden verwachten.  Bovendien bleken er al drie ongevallen gebeurd op de autostrade en zat ook daar alles potdicht.  Anderhalf uurtje wachten, even bekomen en daarna vertrekken bleek de beste oplossing. Toen onze kroost met slapende kindjes aanzette, zat alles nog muurvast op de autosnelweg, zodat ze dan maar via binnenwegen huiswaarts gereden zijn. Anderhalf uur later stonden ze ter bestemming. Home sweet home!
Terwijl Echtgenoot zaterdag uit racen was naar Frankrijk, bracht ik de lopende tentoonstelling in onze plaatselijke bibliotheek een bezoekje.  Schoolfoto's van 1901 tot 1980 ... een leuk initiatief, waar nogal wat zoekwerk aan voorafging.  Het lokte heel wat geÔnteresseerden en het was leuk, om tal van 'lang geleden mensen' terug te vinden op vaak vergeeld papier.  Zelf had ik twee klasfoto's uitgeleend, één van mij in het derde leerjaar en één met de zussen in de 1-2-3 kleuterklassen in het schooltje te Nieuwpoort-Bad.  Iedereen was op zoek naar zichzelf en naar vrienden of nooit vergeten liefdes.
Confronterend ook, jezelf zien als kind of jeugdig lerares en beseffen hoe vlug de tijd voorbij vloog en hoe zwaar de jaren al beginnen tellen. Met de neus op de feiten ... beseffen, dat al wat je nu nog kunt en wilt niet meer om uitstel vraagt.  Na de middag trokken Fabienne en ik naar Koksijde, de bloemententoonstelling gaan bekijken, die voor het eerst plaatsvond in en rond het Gemeentehuis.  Verschillende floristen hadden in daartoe voorziene strandkabienes hun beste beentje voorgezet en prachtige bloemenkunstwerken gemaakt.  Ook Conny, vriendin van mijn webmastertje Jurgen, deed eraan mee met een fantastisch 'Herfstduo'.  Dikke proficiat!
Terug thuis nog op de fiets gesprongen en tot bij Moeder gereden, om daarna van die laatste zomerzaterdag nog gebruik te maken voor een strandwandeling in mijn ééntje.  Een uurtje schelpjes geraapt in de gloed van de ondergaande zon, langs een bijna verlaten vloedlijn.  Ik voelde me de Koningin te rijk! 
 
 


gepost door admin 11.09.12 17:36 | permalink | reacties (0) | General
07.09.12
mix


We zijn al zeven dagen ver september ingewandeld, een mix (mengeling) van herfst in aanvang en hoogzomermomenten.  Inderdaad, de zon schijnt als nooit te voren en de lucht trekt zich strakblauw tot veel verder dan het oog reiken kan.  Héérlijke dagen.  Koele nachten, lichte ochtendnevel.  Parelende mist in pootgeweven spinrag. Echte kunst bij het ontwaken!  Langzaam warmt de zon in de daarop volgende uren stad, mens, dier ... alles wat staat, ligt, loopt ... op tot een genietbare twintig graden (of méér).  Een nazomertje om in te bijten.  Ondertussen is het nieuwe schooljaar ook al een weekje ouder.  Prinsesje viel op het einde van dag om van moeheid, had zelfs geen fut meer om op eigen kracht in de buggy te kruipen.  Lastig voor zo'n uk, het nieuwe dagritme van een volledige schooldag met boterhammetjes over de middag.  Nog even oefenen en dan wordt het 'gewoon'.
Ons minimeisje is goed op weg tot biologe in wording.  Haar enthoesiasme voor slakken is overigens niet in te tomen.  Zelfs naaktslakken ontlokken haar kreetjes van bewondering.  Leg er dan nog een nest naaktslakkeneitjes bij en het hek is helemaal van de dam.  Als een volleerde wetenschapster keilde ze twee naakte exemplaren en hun eieren in een emmertje, teneinde ze te redden van een gewisse grasmachinedood!  In eerste instantie wou ze haar buit mee de woonkamer in nemen, maar dat was buiten Mama Veerle gerekend.  Ze gaf ze dan maar een plaatsje in een veilig tuinhoekje.  Even later wou ze 'rupsjes' zoeken met haar 'haarborstel'.  Even vertaald: ze wou wormen zoeken en gebruikte daarvoor een kleine hark.  Jammer voor onze minibiologe, maar de grond was te droog en de wormpjes hadden zich wijselijk dieper dan haar hark kon harken, de grond ingeboord.  Weer een massamoord verijdeld, oef.
Echtgenoot trok woensdag naar de tentoonstelling 'Human Body' in de Oostendse Kursaal.  Zelf had ik daar geen kaas van gegeten, hoe minder een mens weet wat er vanbinnen allemaal zit of kan zitten, hoe minder zorgen je je moet maken.  Terwijl Manlief de interne mens bestudeerde, liep ik op mijn sokken de winkelstraat af.  Niet veel soeps, overigens.  's Avonds nog een vrouwenbioscoopje meegepikt met twee vriendinnen.  'Hope springs', over een ouder koppel, éénendertig jaar gehuwd en hopeloos verloren gelopen in de sleur van alledag.  Er zaten nogal wat herkenningspunten in en Meryl Streep was weer fantastisch.  Ook voor mannen een echte aanrader!
 
 
 


gepost door admin 07.09.12 18:43 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Oktober 2017 (3)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)