Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: SEPTEMBER 2014


29.09.14
derde kostbare parel!


Met een beetje vertraging, wegens een weekje logement van grote broer kleine Koning Arthur, mag ik hier neerpennen, dat een derde kostbare parel het rijtje kwam vervoegen.  Vorige maandag werd Katootje geboren, zusje van ons Minimeisje en ons Minimannetje.  Ze is nu dus al acht dagen oud en niet blond, zoals moest volgens Prinsesje. Neen, ze draagt de pikzwarte haartjes van Mama. Gisteren reden we onze kleine Koning naar huis, na een weekje aan zee.  Is Prinsesje nogal een druk doordrammertje en een verbeten doordouwertje, dan is haar jongere broer de rust zelve.  Zalig ventje, een sloebertje, dat je niet uit het oog mag verliezen. Zijn uitverkoren stek is momenteel de kinderboerderij. Diertjes zijn een passie voor hem.  Zowel levend, in pluche, in plastiek, in boekvorm of in puzzel ... hij heeft er zijn kleine hartje aan verloren.  Laat er nu op de kinderboerderij zo'n bak met pluchen beesten staan, die via een grijpkraantje in de grijpgrage handjes van verlekkerde kindjes kunnen terechtkomen, mits een investering van twee euro uiteraard.  Kleine Koning Arthur liep er deze week blindelings naar toe en spendeerde er dagelijks een kleine toelage.  De berg pluche groeide hier, tot zijn aanstekelijke blijdschap, in huis uit tot 'groot'.  Ons Minimannetje is dan ook een echt knuffeldier.  Ik had in mijn hoofd al het idee, de hele vangst te schenken aan het goede doel, maar dat was buiten de waard gerekend.  Voor we huiswaarts trokken, zocht ons logeetje zijn hele zoo bij elkaar, niet van plan hier één exemplaar achter te laten.  Bij een volgende vakantie aan zee, kunnen we de jacht op de pluche weer openen!  Wonderlijk, hoe elk kind toch zijn eigen voorkeuren heeft.  Valt kleine Koning Arthur voor diertjes, dan valt Kleine Warre (het oudste zoontje van Ellenlief) enkel en alleen voor autootjes. En dan vooral voor de cabrio's waarvan de deurtjes open en dicht kunnen. Dat belooft.  En wat zal het worden met Kato, ons allerkleinste poppetje?  Ben benieuwd.  Vlugger dan we kunnen denken, groeien ze het huis uit. Zonder dat we er echt besef van hebben staan ze op eigen benen en vinden ze ons 'oud en versleten'.  Genieten is dus de boodschap!



gepost door admin 29.09.14 19:08 | permalink | reacties (4) | General
17.09.14
zure ergernissen


We wonen in een mooie buurt.  In een rustige wijk.  Velen zouden met ons willen ruilen.  We wonen hier al vierendertig jaar, onze overbuurtjes ook.  Het huis naast ons is aan zijn derde eigenaar toe. We doen het goed met onze buurtjes.  Elkaars deur lopen we niet plat, maar in tijden van nood weten we elkaar te vinden.  Ze waren er toen we een wolkbreuk te verwerken kregen, terwijl we het dak aan het vernieuwen waren.  Ze stonden er als vaste steunpilaren, toen we een jaar lang van en naar het UZ Gent moesten met Benjamin.  Onze buurtjes zijn goud waard! Laatst las ik een artikel in de krant over 'zure buren'.  Mensen die zich ergeren aan dingen en daardoor anderen het leven moeilijk maken.  Hoe komt het toch, dat mensen nog zo weinig van elkaar verdragen?  Ik had het nooit in onze straat verwacht, maar kijk ... tijden veranderen, mensen veranderen, situaties veranderen.  Is het het ouder worden?  De midlifecrisis?  Worden we daardoor onverdraagzamer?  Opeens struikelen mensen over een blaffende hond, over gras dat te lang ongemaaid blijft, over kinderen die spelen en roepen.  Plots worden er anonieme brieven gepost en onststaan er burenruzies waar zelfs een bemiddelaar geen voet aan de grond krijgt.  Hoe is dat toch mogelijk?  En dan ga je als buitenstaander plots ook minder sympathie voelen voor die 'zure buren', die overigens ook niet gespeend zijn van lawaaimakerij.  't Is triest.  Kijk, vandaag was zo'n zeldzame zonnige herfstdag.  Moeder en vriendin Fabienne waren uitgenodigd voor de eerste mosselensmul.  De koffie werd geserveerd op ons terras, een oase van rust en stilte, was het niet dat er af en toe een haan kraaide, een pauw riep, schapen blaten, ezels balkten, kinderen joelden en lachten en huilden en jengelden in de aanpalende kinderboerderij.  Ergens kefte een hond, een ander exemplaar gaf hem van weerwoord.  In de vlindertuin, een bonte kleurenmengeling van bloemen pal naast ons, hielden late wandelaars een stop. Het ging er nogal luid aan toe, ook volwassen jongeren maken het soms bont. Worden wij daar 'zuur' van?  Ergeren wij ons daaraan?  Neen, we klagen de kinderboerderijbeestenboel niet aan, we laten die honden gezellig blaffen en we gaan die volwassenjong lawaaimakers niet vragen of het iets stiller kan.  Er zijn toch veel ergere dingen in het leven?  Laten we onze buurtjes op handen dragen, ze maken vaak het grote verschil in tijden van moeilijk.  Doen dus!

Ter informatie: de mosseltjes smaakten heerlijk!  Met dank aan Echtgenoot. 



gepost door admin 17.09.14 21:17 | permalink | reacties (1) | General
14.09.14
tussen zomereinde en herfstbegin


Het is deze week al elke dag zweven en zwerven tussen het nakende zomereinde en in aantocht zijnde herfstbegin.  Wat de zon ons tekort deed in augustus, maakt ze nu goed, maar de eerste tekenen van 'voorbij' zijn alom aanwezig.  Zoals de kwetsbare langpootmuggen, die nu hun opwachting maken.  Eén tikje en ze verliezen hun poten of vallen gewoon in stukjes.  De vlinders zijn nog volop in de running. De Atalanta's (prachtig gekleurd met zwart, wit en oranje) spreiden trots hun vleugels en warmen zich, gekleefd tegen de buitenmuur, op in de vroege morgenzon.  Verlekkerd doen ze zich te goed aan het stuifmeel van mijn 'Hebe'struikjes.  Prinsesje wordt dus gesmaakt!  Ondertussen weven overijverige spinnen breekbare draden rond ons huis. We worden als het ware 'ingepakt'.  Zomer en herfst verenigen zich, goud en zilver gaan voor pure harmonie. In warme t-shirt temperaturen rijd ik richting strand, terwijl mijn fietswielen de eerste gevallen bladeren doen knisperen als popcorn.  Ergens achter in de tuin, houden fel oranje paddestoelen een najaarsconferentie op vergankelijk hout.   Struiken groeiden tot te groot en onhandelbaar, dus moet de schaar er in!  Het is zweten en puffen als de haag 'snoeihard' onder handen wordt genomen. 's Morgens hangen de wolken laag, maar het duurt nooit lang tot ze barsten en een sprankel zon de vrijheid krijgt tot windsurfen op spiegelglad water en over verlaten strand.  Ik adem diep het letterlijk voelen van gevallen rust in. Het zand, de zee, het hemelse blauw ... alles is weer eigen.  Later, op de pedalen langs het uitnodigende fietspad, vind ik de regelmaat van het gewone leven terug.  De wind fluistert in mijn oor, onder een zilverberk ligt een wit bladtapijt, ergens roept een vogel een boodschap.  Mijn dag kan niet meer stuk, 't is enkel genieten.  Morgen, bij het wakker worden, zal ik het wegen van de jaren voelen: stramme spieren, tegenpruttelende gewrichten ... de handtekening van de in aantocht zijnde herfst en de op zijn sokken vertrekkende zomer!   



gepost door admin 14.09.14 19:36 | permalink | reacties (0) | General
04.09.14
diep onder de indruk!


Zondag voor het eerst voet op vaste grond gezet in St.Malo, een Frans kuststadje op een ademzucht rijden van Nieuwpoort (zegge zo'n twintig minuten tuffen).  Doel van onze buitenlandse ééndags namiddagtripje: het Laac, een museum gelegen midden de indrustriezone van Duinkerke.  Hoe we daar terechtkwamen?  Eén van de regelmatige bezoekers van Manliefs slotraceclub, Vincent, vertelde ons eerder dit jaar over de nu tijdelijk lopende tentoonstelling, opgedragen aan het werk van zijn vader.  Ik kreeg van hem zelfs een prachtige katalogus over de Cobra kunststrekking als geschenk.  We beloofden hem een kijkje te gaan nemen, maar ons kennende liet het geplande uitje op zich wachten.  Een affiche, hier opgehangen in één van onze favoriete eethuisjes (én dan nog in het Nederlands opgesteld), gaf ons het duwtje in de rug. Zo kwam het, dat we zondagnamiddag de koe bij de hoorns vatten en richting kunst en industrie reden.  Het Laac museum is gelegen in een prachtig domein, waar jeugd tussen de buitenkunstwerken volop geniet van de liefde, van de vriendschap, van elkaar.  Vrijen, skaten, fietsen, wandelen ... alles kan in die oase van rust.  Het museum zelf, modern gebouw in analogie met vroegere industriezones, betreed je via een houten brug en dan sta je daar, binnen en ... raak je diep onder de indruk.  In het midden een soort van arena, komfortabele kussentjes op de trappen.  Hier worden lezingen, concerten, optredens gehouden.  Eén hoger is de verdieping verdeeld in verschillende 'kamers', waar kunst het voor het zeggen krijgt.  Deze tentoonstelling (loopt nog mét verlenging tot 19 oktober 2014 ) draagt de titel: Een avontuur vol passie, Gilbert Delaine, een man, een museum.  De vader van Vincent blijkt dus de bezieler en oprichter van dit immense wonder te zijn.  Hij stierf vorig jaar en vandaar dit eerbetoon aan hem.  Alles wat we te zien en te horen kregen dwong respect en bewondering af voor de man als mens, maar ook als doorbijter. Gevallen voor en gebeten door kunst, zette hij alles op alles om groen licht te krijgen voor de bouw van zijn droom: een museum temidden de hijskranen en fabrieken van Duinkerke.  Kunst en industrie verenigen was zijn droom en die maakte hij waar.  Hij kreeg carteblanche en pootte in de jaren zeventig zijn plannen neer op een stuk grond, daar waar de scheepsbouw in volle bloei stond. Op 4 december 1982 werd het museum plechtig geopend en ging terzeldertijd, aan de overkant van het water, een nieuwe, reusachtige chemicaliëntanker te water. Industrie en kunst: hand in hand.  Uit de tentoonstelling blijkt, hoeveel de kunstenaars wel van deze man hielden.  Niets dan respect en warmte voor een mens, die vaak beginnende kunstenaars nooit geziene kansen gaf. Een mens, die ook kunst die hem niet echt lag, een plaatsje gunde in zijn museum. Ik werd er stil van: zoiets tot stand brengen, zo op handen gedragen worden en toch helemaal je gewone ikzelf blijven met een  hart voor anderen, zonder eigendunk. Chapeau! Hoedje af!  Noem het melig of niet, maar ik kwam blij buiten en mijn dag kon niet meer stuk. De tentoongestelde kunst had me kunnen bekoren, maar het was vooral Gilbert Delaine, die me via film en krantenartikels naar de keel had gegrepen. Het strand van St. Malo lag op een boogscheut, dus daar gingen we ook een kijkje nemen, kwestie van eens te vergelijken met onze Walhalla. Beetje rommelig gedoe, niks modern of aantrekkelijk.  Een eindje verder leek de dijk ons toch iets nieuwer en fleuriger.  Mooie speeltoestellen voor de kindjes, verzorgder terrasjes op het strand.  Moeten we toch nog eens gaan flaneren.  Om onze uitstap af te ronden, reden even we langs bij Vincent, zoon van de man die zo'n indruk op me had gemaakt.  En alsof het zo moest zijn: zijn moeder was er, Mevrouw Delaine, zodat ik de kans kreeg om ook haar te zeggen, hoe fantastisch ik de tentoonstelling vond en hoe bijzonder haar man wel moest geweest zijn, om dat allemaal te kunnen bewerkstelligen.  En weer werd bewaarheid wat vaak wordt gezegd: achter elke sterke man, staat een supersterke vrouw!  Zij betaalde immers de rekening voor 's mans jarenlange bevlogenheid: het vele alleen zijn en de zorg voor de kinderen.  Maar ... er blonk alleen maar trots in haar ogen!



gepost door admin 04.09.14 20:30 | permalink | reacties (0) | General
 
:: December 2017 (3)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)