Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: SEPTEMBER 2015


29.09.15
Londen vervolg ...


Maar ... een heksenketel met discipline!  Geen getrek en geduw, getier en gevloek zoals bij ons.  Netjes wachten in de rij, waar dan ook.  Naar het toilet?  Staart (rij) vormen.  Aan de kassa?  Geduldig wachten tot één van de vrijgekomen kassa's je roept.  In de metro?  Geen 'gepush', al zit je als haringen in een ton.  Wie er uit moet krijgt voorrang, wie wil instappen wacht mooi zijn beurt af.  Hier vermoorden ze elkaar bijna.  Moet je eens de lokale tram nemen.  Het is omzeggens een gevecht om er op te geraken en niet veel minder of een moordpartij om er weer af te raken aan de uitstaphalte.  Een wereld van verschil!  Aan de restaurants?  Word je opgewacht door een bordje met vermelding: vriendelijk verzocht te wachten tot de ober u komt halen en de plaats aanwijst waar er mag gezeten en gegeten worden.  De Belgen kunnen nog veel leren over het hoffelijk zijn.  Vriendelijke verkopers en verkoopsters van allerlei nationaliteiten.  Londen is een smeltkroes van kleuren, waar iedereen zich blijkbaar goed bij voelt.  Als het daar kan, waarom dan niet hier?  Geen enkele keer werden we lastig gevallen door één of andere overijverige straatverkoper.  Het motto lijkt er wel: leven en laten leven.  Ergens halfweg de winkelstraat speelde een band.  Muziek steeg op tussen krioelende mensen.  We vergaapten ons aan de etalages van de Apple winkel, waar reclame gemaakt werd voor de apple watch (een computeruurwerk).  Zeven immense etalages, waarin elk één polshorloge tussen een pracht aan kunstbloemen en op de gevel, dezelfde kunstbloemen in het klein.  Overdonderd ook in de grootste speelgoedzaak, die zijn tweehonderdvijftigste verjaardag vierde.  Ambiance verzekerd.  Buiten een bellenblazer om grote en kleine kinderen te lokken, binnen op een verhoogje een jonge gast met veel flair en supermondig reclame makend voor een vliegtuigje, aan de andere kant van de winkel een handigerd met ballonnen.  Ik keek mijn ogen uit in dit Walhalla van kinderdromen.  Daarna de Disneywinkel binnengelopen.  Wie hier zijn kroost mee naartoe neemt, moet goed gek zijn.  Al dat moois is oogverblindend, maar ook bijzonder prijzig.  'Batjes' vind je er niet.  Voor minder kun je dan evengoed je geld hier te lande spenderen. Kwestie van onze eigen handel en wandel draaiende te houden.  Bij Marks and Spencer vielen me vooral de prachtige koekjes- en pralinedozen op.  Zo herkenbaar, want toen mijn tante vroeger het kanaal overstak, om ons met een bezoekje te verblijden, dan kreeg Moeder gegarandeerd zo'n doos als geschenk. Wij mochten ons iedere keer verheugen over Engels snoepgoed en andere aardigheidjes uit dat verre, vreemde land.  De winkels in Londen stonden volgestouwd met mijn herinneringen.  Ik voelde me weer een beetje blij kind, een tante in een ander werelddeel (en dan nog over het water) was in mijn jeugd toch iets speciaals en gaf vooral een bijzondere uitstraling naar de klasgenootjes van toen, die met afgunst keken naar mijn overzees gekregen schatten.  Ja, ik was best trots toendertijd op mijn 'Engelse familie'.  Na een bezoekje aan een chocoladewinkeltje met reuzentaarten als echte kunstwerken, daalden we de trappen af naar de metro.  Even later stonden we in ons vertrekstation, maar we hadden nog tijd voor een hapje en kozen voor het restaurant 'Au pain quotidien' (ook dat is Engeland). De ober bleek Frans te kennen (een Siciliaan, hoorde ik hem zeggen tegen een Engelse dame met spuuglelijke bril op).  Hij dacht dat we van la douce France kwamen, omdat we ook op Frans overschakelden.  Toen we hem er op wezen, dat la Belgique onze thuishaven was, vond hij ons nog mooier!  Ja, ja, zo aas je als charmeur natuurlijk op een fikse fooi van dames op leeftijd (= ik, Isabelle is nog piepjong).  Bwah, zijn complimentje was een mooie afsluiter van een superleuke dag.  Daarna ging het richting Eurostar en nog eens veertig minuten later stonden we weer op Franse bodem, pikten de auto op, om een uurtje later ons Belgische thuis te omarmen.  Londen was overweldigend, maar geef me toch maar de Westhoek, gelegen aan het uiteinde van België.  Oost west, thuis best! Wat natuurlijk niet wil zeggen, dat ik niet opensta voor nog eens zo'n tripje over en weer.  Bedankt, Isabelle!

 



gepost door admin 29.09.15 18:14 | permalink | reacties (0) | General
28.09.15
Londense indrukken ...


Hier zijn we dan met een kort verslagje van onze daguitstap naar Londen, ook al weer bijna een week geleden.  Verdorie, de tijd vliegt razendsnel.  't Was nog vroeg in de morgen (acht uur), toen Isabelle aan de deur belde.  Stipt, zoals afgesproken.  We zagen het helemaal zitten, ons dagje buitenland.  De rit naar Fréthun, de halte waar we de Eurostartrein zouden nemen, verliep rustig.  Redelijk wat vrachtwagens, die richting Calais trokken, maar 't was te doen.  Ik liet me rijden en genoot van elk moment.  Hoe slordig de Fransen zijn, bleek al bij het parkeren.  Half op en half naast de verhoogde bermen, schots en scheef ... als de wagen maar gestald was.  Het verbaasde ons een beetje, want er was nog genoeg plaats op de voorziene parking. Geen probleem dus.  We waren mooi op tijd en namen op ons gemakske een koffietje (een Franse, waar de koffielepel strak in rechtop bleef staan).  Een echte 'wakkermaker'.  Drie mannen in camouflage outfits mét machinegeweren kwamen het station binnen (verhoogde bewaking naar aanleiding van de vele vluchtelingen en recente aanslagen).  Toch even slikken, als je dat ziet.  Veel vluchtende mensen hebben we overigens niet gespot.  In de trein hielden enkele Engelsen een ludiek verjaardagsfeestje.   De champagne vloeide rijkelijk en er werd happy birthday gezongen voor de jarige, maar niet alvorens een fles met één of ander geestrijk nat in de bagage verdween.  Je moet het maar kunnen,  zo vroeg in de ochtend.  Na veertig minuten reden we een zonnig Londen binnen.  Het krioelde van mensen in Pancras station en in de inkom speelde een man zijn vingers blauw op een oude piano.  De toon was gezet!  Gelukkig wist Isabelle zich te oriënteren (zonder haar zat ik op het ogenblik waarschijnlijk nog ergens in Engeland).  Het was ons te doen om een dagje ontstressen, niks moest, alles mocht.  We belandden, via het gekende metrospinneweb, in Oxford Street, een gigantische winkelstraat met gigantisch veel mensengewemel en gigantische winkelzaken.  Was het 's morgens nog doenbaar, dan was het in de namiddag meegezogen worden met de massa, die als het ware op voetpaden en over zebrapaden 'stroomde'.  Dubbeldekkers (bussen) kleefden tegen elkaar aan, taxi's wurmden zich overal tussen.  Een echte heksenketel!      



gepost door admin 28.09.15 19:05 | permalink | reacties (0) | General
20.09.15
morgen ...


Na drie weken blogstilte, nu toch achter het toetsenbord geraakt.  Morgen zet de herfst in, dus nog vlug even de zomer afsluiten vooraleer we het najaar betreden. Niet dat we hier de laatste tijd veel zomer te pakken kregen, september was nat en koud (een drietal zonnige dagen niet meegerekend).  We wandelden deze maand welgeteld twee keer op het strand en bibberden ons 's avonds warm, want de verwarming opzetten was volgens mij nog geen optie.  Ook niet veel nieuws onder de zon wat de gewone gang van het leven betreft.  Zelf ben ik in mijn hoofd druk bezig met een nieuwe reeks troostkaarten, die ik graag half oktober gedrukt gezien had.  Manlief zet ondertussen zijn schouders onder een 'energiesparend' werk. Gezien onze oude dag met rasse schreden naderbij komt, moet de koe bij de horens gepakt en ons huis zo veel mogelijk 'bijzonder onderhoudsvriendelijk' aangekleed worden, om onszelf lijfelijk te sparen van te moeilijke en gevaarlijke acrobatentoeren (lees: smeer- en verfexploten). Enfin, het ziet er veelbelovend uit! Zalig de gedachte, niet elke twee jaar met verfborstels te moeten jongleren.

Onze kostbare parels, de kleinkindjes, groeien als kooltjes.  Overmorgen is de jongste al een jaar oud.  Prinsesje zit in het eerste leerjaar, maar lost er weinig of niets over.  Kleine Koning Arthur moet nog op schooltempo geraken en zou liever hier blijven logeren dan elke dag naar de juf te trekken. Tja, na twee maanden vrij en vrolijk moet iedereen weer een beetje op zijn plooi geraken en zijn weg terug vinden in de dagdagelijkse gewoontes.  Bovendien was er op school ook één en ander veranderd en zo'n kleintjes zijn dan ook een beetje de weg en de kluts kwijt. Er was de voorbije weken ook gezinsuitbreiding, twee harige bewoners vervoegden de familie: konijntjes.  Het bouwen van een luxekonijnenhok kostte Zoonlief bloed, zweet en tranen, maar het mag gezien worden.  Ons Minimeisje is zot van de beestjes, ons Minimannetje maakt er minder heisa rond.  Hij heeft het meer voor speelgoeddiertjes.

Gisteren na lange tijd nog eens naar Oostakker gereden voor een afspraak met Zus. 't Was lang geleden, dat ik nog in mijn ééntje de autostrade nam.  Hoe minder een mens achter het stuur kruipt, hoe banger hij wordt.  Elke dag is er wel ergens een ongeval op de snelweg met de nodige files tot gevolg.  Op den duur zou je helemaal niet meer durven en dat is nu ook niet de bedoeling.  Op zaterdag is het overigens wat minder druk.  Ik ben er heelhuids geraakt (en 's avonds ook zonder kleerscheuren terug thuis).  Er lag hier nog een verjaardagsbon, gekregen van nichtje Scarlet, die ik wilde verzilveren en dat moest in een plaatselijk winkeltje. Iets heel moois gevonden!  Woensdag trek ik met vriendin Isabelle naar Londen. Een ééndagstrip als verjaardagscadeau gekregen.  Efkens de Engelse sfeer gaan opsnuiven, want dat is jaren geleden.  Ik heb nochtans iets met Engeland. Misschien omdat mijn tante en doopmeter, Moeders oudste zus daar woont.  Toen ik twaalf was mocht ik met mijn grootvader mee op een veertiendaagse vakantie bij mijn tante en oom.  Heel fijne herinneringen heb ik daaraan.  Later viel de prijs voor Engels, bij het afstuderen hoger middelbaar, me in de schoot: een dagje Londen.  Jonggehuwd, trokken Manlief en ik, met eigen wagen naar Engeland voor een weekje gezellig verblijven bij oom en tante.  Elke pub in de omstreken bezocht, maar niet in Londen geraakt, wegens 'snookerziekte' van Echtgenoot.  Kan gebeuren als je meegenomen wordt naar een club waar enkel mannen toegang hadden (ja, veel kregen de vrouwen toen daar ook niet in de pap te brokken). Enfin, onze visite aan de hoofdstad viel jammer genoeg in het water.  Daarna met vriendin Viviane en haar broer, verschillende keren de boot genomen naar de overkant voor een trip naar Canterbury.  Ontzettend veel gelachen en genoten. Benieuwd hoe we de Engelse sfeer woensdag gaan snuiven.  Verslag volgt!

 

 



gepost door admin 20.09.15 19:46 | permalink | reacties (0) | General
01.09.15
de uittocht ...


Eén september ... de uittocht naar school was deze morgen een feit! Op onze PC een berichtje van mama Veerle en een foto van twee stoere blondjes, boekentas veelzeggend op de rug. Prinsesje en kleine Koning Arthur eensgezind in de startblokken.  Ons Minimeisje trekt naar het eerste leerjaar, ons Minimannetje naar de eerste kleuterklas. Zonder traantjes of gezeur laten ze de lange vakantie achter zich, op naar de vriendjes en vriendinnetjes.  Straks, binnen afzienbare tijd, kan Prinsesje lezen en rekenen. Wat neemt de tijd een vaart en wat gaat opgroeien toch snel.  Eén september ... herinneringen harken zichzelf een weg door mijn hart en mijn hoofd. Tweeëntwintig jaar geleden zou Zoonlief zijn middelbare studies beginnen en Benjamin in het eerste leerjaar starten.  Het CLB zwaaide vol lof en bewondering met de afgelegde proeven van onze kroost en voorspelde niks dan goeds wat betrof de verdere toekomst. Hun enthoesiasme verdween als sneeuw voor de zon, toen ik hen zei, dat onze jongste nooit aan studeren zou toe komen. Zo trots als ik was, zo diep sneed de pijn om wat nooit waarheid zou worden.  We wisten Benjamin toen al twee maanden terminaal ziek, het eerste leerjaar was niet meer aan hem besteed. Er viel een diepe stilte, toen ik het hen de realiteit vertelde. Een kind van zes dat sterven moet ... je zou van minder stil worden. Zoonlief trok op één september naar het atheneum te Veurne, waar schrijfster dezer ooit drie jaar onderwijs sleet.  Een grote verandering voor een twaalfjarige. Eenzaam ook, want niemand van zijn klasgenootjes ouders volgde de keuze, die wij voor hem maakten.  Het was moeilijk, zo helemaal alleen en met de wetenschap, dat zijn broertje niet meer te genezen was.  Ik ben een harde tante voor hem geweest, dat besef ik nu.  Benjamin zag zijn klasgenootjes niet meer terug, de pijn maakte het naar school gaan onmogelijk.  Eén september ... ik denk aan alle ouders, die vandaag met immens gemis in het hart de schoolpoort voorbij rijden, wandelen, fietsen.   



gepost door admin 01.09.15 15:52 | permalink | reacties (0) | General
 
:: Oktober 2017 (3)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)