Poezie Doris Dorné
 
 

Maandelijks Archief: SEPTEMBER 2018


30.09.18
boek op blog: 'Spoorzoeken ... hoeft niet' - intro


Benjamin ...

 

zo veel liet jij achter

een leegte boordevol

die nog steeds vult

 

in het dagelijks kruisen

van door jou getekende afdruk

hoeft spoorzoeken niet

 

't zijn vaak kruimeltjes

achteloos gestrooid

die speuren onnodig maken

 

of kiezelsteentjes

nu nog steeds te rapen

in de toevalligheid van elke dag

 

zo bitter jong nog ...

 

regisseerde jij

mijn verdere leven

 

Doris Dorné

 

 

Wie, wat, wanneer, waar, waarom en hoe ... Benjamin, zelfs na al die jaren, nog dagelijks mijn pad kruist, lees je in de komende spinsels.  Voor elke ouder, die ooit afscheid moest nemen van wat hem/haar het liefst was, blijft dit een levenslang gegeven. Ons gestorven kind, nooit meer tastbaar aanwezig, toch overal en altijd dichtbij. 



gepost door admin 30.09.18 18:40 | permalink | reacties (0) | General
29.09.18
boek op blog: 'Spoorzoeken ... hoeft niet'


'Spoorzoeken ... hoeft niet', mijn laatste boekje geschreven in 2013, naar aanleiding van twintig jaar zonder Benjamin, omvat vooral herinneringen.  Dagdagelijks gebeurt er ook vandaag, vijf jaar verder, nog iets dat beelden oproept aan mijn gestorven kind.  Woorden, gedachten, gevoelens ... tijd krijgt er geen vat op.  Benjamin blijft een deel van mijn leven en dat mag/moet.

 

uit 'Spoorzoeken ... hoeft niet'

 

herinneringen ...

 

zijn vaak eenzame stukjes verleden

waar niemand weet van heeft

 

onverwachte wegwijzers naar dingen

gebeurd - gezegd - gedaan

 

op tal van momenten

een traan anoniem verdriet

een glimlach gekoesterde warmte

 

zelfs twintig (vijfentwintig) jaar later

 

gloeit in het sprokkelen van gisteren

het immense verlangen van vandaag

 

terugblik ...

 

je was net nog geen vier

toen de diagnose kanker gesteld werd

dat we al veel eerder op constultatie hadden gemoeten

was één van de verwijten die ik als moeder mocht horen

... van mijn entourage

ze hadden geen weet van de dokters

die maanden voordien susten met

keelontsteking - toneelspel - twijfel over

ze hadden geen weet van mijn 

angst - onmacht - onrust

tot uiteindelijk de diagnose ontstellend bleek :

moeilijk te behandelen kwaadaardige tumor

bitter weinig kans op genezen

de kinderkankerafdeling van het UZ Gent werd ons thuis

dertien maanden lang: chemotherapie - chirurgie - bestraling

daarna een vrijgeleide zonder waarborg op zekerheid

anderhalf jaar later wisten we de vijand terug

 je was nog geen zeven

toen je stierf in eindeloos lijden

 

het verleden ritselt voor altijd

in mijn hart en hoofd

een laatste keer lijnt het herinneren zich

tussen pen en papier

 

Doris 



gepost door admin 29.09.18 19:13 | permalink | reacties (0) | General
26.09.18
het kinderziekenhuis UZ Gent ...


Sedert een week of drie loopt op Eén de nieuwe reeks 'Kinderziekenhuis 24/24'.  Pakkende verhalen over kleine wezens, die vaak vechten voor hun leven in een voor velen onbekende wereld ... het nieuwe kinderziekenhuis 'Prinses Elisabeth, gelegen tussen de andere blokkendozen van het UZ Gent.  Ooit was dit ons tweede thuis, ooit voelden we ons daar veilig en geborgen.  De tijd stond echter niet stil, achtentwintig jaar geleden is het al, dat we voor het eerst de slagbomen door reden en ons verloren in die beangstigend vreemde stad.  Zelf ben ik er nu al enkele jaren niet meer geweest en in die korte periode onderging het een ware metamorfose.  Onze kinderkliniek, toen 3K6 genoemd, ruimde plaats voor een hypermodern gebouw.  Mooi, maar zo helemaal niet hetgeen wij kenden.  Onze kinderkankerafdeling had twee lange gangen met glazen boxen.  Je kon zo in elkaars kamertje kijken.  Niet uit nieuwsgierigheid, maar uit medeleven. Je leerde de andere patiëntjes en hun ouders kennen, deelde blije momenten, maar ook intens verdrietige.  We lachten en we huilden samen, waren rotsen in de branding voor elkaar.  Aan de andere kant, hadden de oudere kinderen weinig privacy en dat was voor hen dan een minpuntje.  Elke morgen bij het binnenkomen op de afdeling, werd er gezwaaid en gevraagd hoe het ging.  We hielden elkaar op de hoogte van het reilen en zeilen van onze kinderen en dat was goed.  Nu zie ik afgesloten kamers waar ouders en kroost op zichzelf zitten en het voelt een beetje 'eenzaam'. Ook het medisch team, de verpleegsters, de poetsende ploeg, hebben onbekende gezichten.  Ach ja, alles verandert, alleen de patiëntjes en de ouders niet.  Ik hoor dezelfde twijfels, zie dezelfde onmacht, hetzelfde verdriet en allesverterende angst bij de ouders van nu.  Ik zie dezelfde moed, dezelfde vechtlust, hetzelfde aanvaarden bij de kindjes van nu.  Er is dus niet zoveel veranderd in dit nieuwe 'ziekenthuis', maar ik betwijfel of er nog evenveel vriendschappen gesmeed worden als toen.  3K6 roept bij mij nog altijd warme gevoelens op.  Ook al leefden we toen op een rollercoaster, de kinderkankerafdeling werd een veilige en vertrouwde haven.  Op de televisiebeelden zie ik de tramlijn binnen de grenzen van het UZ lopen, ik kijk mijn ogen uit en bedenk, hoe ik weer mijn weg zou moeten zoeken in het doolhof, waar we ooit 'kind aan huis' waren.  Dat heb je, als al het vertrouwde spoorloos verdwijnt. Straks, in december, leven wij vijfentwintig jaar, een kwarteeuw, zonder Benjamin. In de aanloop naar die datum, 17 december, zal ik hier op deze blog mijn laatste boekje, vijf jaar geleden geschreven, publiceren.  Ik wil nog één keer ons verhaal vertellen aan de hand van mijn teksten van toen. Een eerbetoon aan mijn kleine jongen van zes, die nu al dertiger zou zijn geweest.  Over de dood heen gaf hij me vleugels, deed me grenzen verleggen en bergen verzetten.  Mijn jarenlange inzet voor het Kinderkankerfonds UZ Gent hangt als een warme wollen, afgewerkte sjaal om mijn schouders.  Met een beetje trots blik ik terug en zeg: dankjewel, Benjamin, jij was de drijvende motor achter al het verwezenlijkte!

 

 

we deden 

het samen

 

 telkens weer

dreef jij me

tot dingen

nog nooit gedaan

 

we gingen 

samen voor

zin geven

aan het zinloze

 

jij en ik

samen

 

want alleen

was nooit 

een optie

 

jij en ik

al die jaren

samen sterk

 

Doris Dorné - 2018

 

  

 

 

 



gepost door admin 26.09.18 18:39 | permalink | reacties (0) | General
21.09.18
Snoeiklaar ...


Het was de ganse week 'nazomeren'.  Mooie, zonnige septemberdagen, waarop je toch al dat tikkeltje herfst bespeurt in het hangen van geraffineerd gesponnen spinnewebben en het enthoesiast verschijnen van talloze paddestoelen.  Vandaag is het minder warm en de wind blaast zijn wangen bol en slaat met momenten zo hard toe, dat de bomen hun armen breken.  Maar ... van maandag tot donderdag was het puur genieten (én de handen uit de mouwen steken).  Onze haag moest immers gesnoeid.  Hij stond er bij als een overjaarse beatle.  Op zich vind ik dat geen probleem, integendeel, ik hou niet van strak geschoren hagen, maar het is zoals naar de kapper gaan: na lange tijd moet er willens nillens ingegrepen worden!  Ik maakte er dus een punt in mijn agenda van en noteerde dit werkje als verplichte dienst.  Zo kwam het, dat Echtgenoot maandagnamiddag langzaam in voorbereidende fase schoot.  Zelf stond ik al trappelend te wachten om aan de slag te gaan, maar er bleek wat tijd nodig vooraleer Manlief alle benodigdheden voor de facelift van onze haag bij de hand had.  Omdat het me te traag ging, koos ik voor een uurtje het hazenpad naar zee, met de belofte later een handje toe te steken.  Hoe verleidelijk lag het strand erbij op deze hemelse septemberdag.  Ik kreeg er niet genoeg van en bleef langer hangen dan voorzien, betoverd door mijn 'biotoop'. Zo veel herinneringen, zo veel beelden, zo veel gevoelens ondergesneeuwd door stuivend zand, zonder ooit vergeten te worden.  Een uurtje later dan voorzien stond ik snoeiklaar terug in onze tuin.  Manlief was er ondertussen ingevlogen en wees me de hakselmachine toe.  Daar mocht ik me drie dagen lang op uitleven.  Af en toe viel dat ding in onmacht en dat was volgens de tuinman van dienst mijn eigen fout wegens: te snel en te veel.  't Is ook nooit goed, hè!  Toch bleek gisteren, bij overname door de man des huizes, het ding het ook bij hem zo nu en dan te laten afweten.  Aan mijn vrouwelijke 'touch' (manier van werken) zal het dus niet gelegen hebben.  Afin, de haag is gesnoeid, er valt weer veel meer licht bij ons binnen.  Het hakselen ... vervolgen we komende week, hetzij met mannelijke of vrouwelijke hand.  Morgen is ons jongste minimeisje jarig.  Ze wordt ook al vier!

 

een stap

tussen schelpengruis

 

een voet

verliest zijn weg

tussen gebroken schoonheid

 

tal van gedachten

worden slenterende passanten

langs de vloedlijn

 

van voorbij

maar niet vergeten

 

de dwaallichten

van vroeger en nu

vullen mijn hart en hoofd

 

overmannende melancholie

schrijnend verlangen

worden getemperd door ...

 

geroezemoes van de zee

 rustgevende fluisteraar

 

verleidelijk glooiend strand 

in zandlopervorm gegoten

 

de liefde tussen ons

is groter dan te bevatten

 

Doris Dorné - 2018

 

 

 

 

 



gepost door admin 21.09.18 18:39 | permalink | reacties (0) | General
12.09.18
dik tevreden ...


Ken je dat gevoel, iets moois gezien te hebben en na dagen nadenken teleurgesteld in jezelf te zijn, om dat je het aan je neus liet voorbij gaan?  Ik kan dat hebben of beter: ik heb dat soms.  Nu had ik halfweg augustus op de kunstmarkt, hier te Nieuwpoort, iets speciaals gespot, maar de knip op mijn geldbeugel dichtgehouden.  Deels door Echtgenoot, die altijd jammert over mijn aankopen wat betreft de kleine aankleding van ons huis ('rommel' op kasten en aan muren, zoals hij het verwoordt), deels omdat ik een beetje 'gierig' was die dag.  Enfin, de dagen erna bekroop me een gevoel van: had ik maar ... Zo'n anderhalve week geleden liep ik op een tentoonstelling in de stedelijke vismijn.  Prachtige dingen gezien voor tien maal de prijs van hetgeen me betoverde op de kunstmarkt, maar ik kreeg er mijn hart toch niet aan verkocht, alhoewel de werken bekende namen droegen.  Even in twijfel gestaan, maar ik val meer voor het werk van mensen zonder gekende naam, mensen die als hobby 'kunst' beoefenen en uit de band springen met eigenwijze dingen.  Daarmee bedoel ik, iemand die bijvoorbeeld aan schilderijen of keramiek, een eigen schwung geeft en uit de band springt.  Iemand, die niet de gewone cursusdingen maakt, maar opvalt door 'uniek'  en, eerlijk is eerlijk, door betaalbaar te zijn.  Gisteren hakte ik de knoop door.  Ik kocht twee stukken keramiek, die me op de kunstmarkt zo aangesproken hadden.  Blij als een kind met mijn aankoop naar huis, waar ze nu staan te pronken en mij, telkens ik er naar kijk, doen glimlachen.  Proficiat aan de kunstenares, die me instant happy maakt met haar werk.  Ik ben in het bezit van iets unieks en dat is waar 'kunst' om draait voor mij. Er is er hier dus momenteel ééntje dik tevreden!

 

 

soms wil ik

mijn verdriet 

te slapen leggen

 

zodat door

zachtjes wiegen

de pijn even stopt

met huilen

 

hart en hoofd

liefdevol toedekken

met troostende handen

en de wacht houden

 

zodat bij elk

oprispend geluidje

door teder schommelen

het gemis ingedommeld blijft

 

maar ...

 

weerbarstig verdriet

draagt met wakkere ogen

zelden nood aan slaap

 

Doris Dorné - 2018

 

 

 

   



gepost door admin 12.09.18 17:23 | permalink | reacties (0) | General
10.09.18
septembernieuws ...


De schoolgangers zijn aan hun tweede week begonnen en wij lopen stilletjesaan weer het tempo van ons doorsneeleven.  Had ik nu gedacht, af en toe eens rustig langs het strand te kunnen kuieren, dan had ik grondig mis.  Halfweg vorige week liep de dijk terug vol met joelende jeugd, die na anderhalve startdag nog maar eens op zeeklassen was.  De waarde van ons onderwijs is dalende ... ik zou het beginnen te geloven.  Zelfs onze kleinzoon, die nu 'student' is in het eerste leerjaar, trok verleden week met klas op uitstap naar Pairi Daiza!  Alsof de kinderen niet genoeg uitjes hadden tijdens de voorbije twee vakantiemaanden en de batterijen opgeladen moesten.  Ja, dan hadden wij vroeger toch veel minder om naar uit te kijken en méér onderwijs.  Maar ja, wij worden dan ook al bij de 'dinosaurussen' gerekend!  Die uitjes zijn natuurlijk leuk en ook wel leerrijk, maar missen de kinderen dan niet een stukje 'basis'?  Taal verliest aan waarde. Terwijl bij ons de fouten in vetrood werden onderstreept en we de 'dt'regel, bij manier van spreken, kregen ingestampt, blijkt dit vandaag niet meer zo belangrijk.  Erger nog, er wordt gewoon geen belang meer aan gehecht.  Jammer, want spelen met taal vind/vond ik één van de leukste dingen!  Vorige zondag reden we richting Tisselt, voor een bezoekje aan onze vrienden. We leerden elkaar kennen op één van de uitstappen van de vroegere Lukrakerbende in Oostmalle.  Het klikte meteen en sedertdien (zo'n drieëntwintig jaar) verloren we elkaar niet uit het oog. 's Morgens samen een wandeling gemaakt op de rommelmarkt in Heffen.  Wat een overdaad aan van alles en nog wat.  Een mens haalt nogal wat in huis.  Vooral kinderkledij en speelgoed bleek een mooie bron van inkomsten (na ooit een nog veel grotere bron van uitgaven geweest te zijn).  Voor een habbekrats kun je op zo'n rommelmarkt vanalles op de kop tikken en wie het lef heeft probeert de miniprijs nog een beetje te drukken, door af te bieden.  Soms lukt dat, soms vang je bot.  Onze vrienden trakteerden ons die middag op een lekker etentje ter ere van hun vijftigjarig huwelijksjubileum en daarna ging het richting Willebroek, waar op de markt een taptoe plaatsvond.  Een twee uur durende parade van verschillende musicerende en marcherende groepen.  In de 'fietsende fanfare' uit Eernegem zagen we een oude bekende.  Daarvoor moet je in Willebroek zijn!  Enfin, 't was een fantastisch dagje. Gisteren op bezoek geweest bij Zus en Schoonbroer Nico.  Verleden donderdag moest Zus onder het mes, maar zaterdag mocht ze het ziekenhuis al verlaten.  Veel langer haar daar houden ging waarschijnlijk toch niet lukken, maar een twee uur durende operatie is toch niet te onderschatten.  Laten we hopen, dat ze nu een beetje gespaard blijft van ziekenhuizen en dat ze wat op adem kan/wil komen. 

 

er zijn blijvers ...

 

vrienden

waar motten 

hun vraatzucht

niet op botvieren

 

vriendschap

die geen verval kent

noch gaten vertoont

met de tijd

 

er zijn passanten ...

 

vriendschap

die zomaar soms

zonder redenen

verloren gaat

 

uitgeblust

op apegapen

het nakijken geeft

je eenzaam achterlaat

 

terwijl je hart

toch altijd

een beetje huilt

 

 ... om verdwenen vrienden

 

Doris Dorné - 2018

 

 

 

    



gepost door admin 10.09.18 14:16 | permalink | reacties (0) | General
01.09.18
Vakantiestress ...


Vandaag zetten we de stap van augustus naar september en het moet gezegd: 's morgens en 's avonds voelt het al wat 'herfstig'.  Na negentien schrijfvrije dagen, eindelijk nog eens relaas op deze pagina's.  Het mooie weer, het kleine grut, tal van zomerse activiteiten ... 't zijn dingen die me penvrij houden of moet ik zeggen 'klaviervrij'?  Een paar weken geleden hoorde ik iemand op tv bekennen, dat ze last had van 'vakantiestress'.  Ik moet eerlijk bekennen, er af en toe toch ook eens de sporen van te dragen.  Het ligt aan mezelf, geen twijfel aan, maar soms voelt al dat zomerse ' verplichte moeten' als een last op mijn schouders.  Blij toe, niet alleen te zijn met dat ondankbare gevoel.  Zomer is immers feesten, buiten eten, barbecuen, festivals opzoeken, evenementen bijwonen en vooral ... je daar heel erg gelukkig mee voelen.  Het maakt me moe!  Sorry, in mei en juni voelt het nog als fantastisch, maar halfweg juli groeit het verlangen naar mijn comfortzone van alledag.  Een reisbeest ben ik niet, van fuiven en uit de bol gaan ben ik gespeend, barbecuen is een opgave (daar zitten de wespen voor iets tussen) en evenementen bijwonen tussen een massa opeengepakte mensen is niet mijn ding.  Ik hoor jullie al denken (zeggen): wat een zuurpruim is me dat!  Het gaat erom, dat er veel moet gepland.  Je wilt niets missen van die korte periode zomerdagen, die dan nog eens gevuld met alles en nog wat, toch een serieus energetisch veld vragen.  Want wat je mist, kun je niet meer inhalen!  Die lieve dame op televisie, die durfde uitkomen voor het fenomeen 'vakantiestress', omarm ik met warmte.  Natuurlijk zaten Manlief en ik de voorbije negentien dagen, niet helemaal stil.  We wandelden vaak naar en van 't Bad.  Brachten een bezoekje aan het Cartoonfestival in Knokke-Heist.  Voor dit gebeuren hadden we vier uur 'trammen' over (twee heen en twee terug).  Je kunt stellen, dat we eventjes de afstand Nieuwpoort - Limburg afhaspelden met de Lijn.  We prijsden ons gelukkig, dat de tram niet overbevolkt was en er ruimte bleef om te zitten en te ademen.  Het Cartoonfestival is een echte aanrader, volledig gratis en met veel smaak ingericht.  We hadden er serieus wat leeswerk.  Eén tekening ging me recht naar het hart: een moeder bakte haar eigen hart in een pan, terwijl twee graatmagere, hongerige kinderen wachtten op hun eten.  Zo triest en toch zo mooi.  Het beeld raakte me tot in het diepst van mijn voelen.  Het laatste weekend kleurt ook elk jaar weer tot St. Bernardusfeesten in Nieuwpoort Bad.  Braderie en randanimatie lokken telkens duizenden bezoekers.  Ook ons dus.  Op vrijdag met vriendin, op zaterdag tot twee keer toe met Manlief, op zondag met Zoonlief en gezin!  Je zou van minder moe worden. Bovendien herinnerde deze eerste keer zonder haar, alles aan Moeder.  Het oliebollenkraam, de stand met marinetruien, het kraampje met tweedehandskledij waar ze altijd een praatje maakte ... het was telkens even halt houden bij haar en haar leven, drieënvijftig jaar lang op de zeedijk. Tussenin mocht ik ook nog op 'vroegere schoolvriendinnenkoffie', snuisterde ik rond op de lokale kunstmarkt en spendeerde ik een vijftal dagen aan onze kleinkroost op logement. Mijn twee schatten van zes en bijna vier brachten wat leven in de brouwerij, maar zijn donderdagavond weer veilig thuis geland.  We pikken ons gewone gangetje weer op, nog genietend van zomerse zon.  Vanmorgen, rond halfelf, het strand opgelopen.  De rust, de kalmte ... lag er zomaar voor het rapen.  Hééérlijk!  Straks, als we een paar wintermaanden verder zijn, zal het verlangen naar de zomer weer de kop opsteken, de vakantiestress dan al vergeten.  Begrijpe wie het begrijpen kan.  Een mens is en blijft een vat vol tegenstrijdigheden. 

 

ze ...

 

schildert een gouden cirkel

op kabbelend water

 

ze ...

 

zakt langzaam weg

delft het onderspit

 

...

 

duizenden voetsporen

liggen afgekoeld

 

zijn nu dragers

van een schaduw

 

in hun zog het verhaal

van voorbije dag

 

gul overgoten met brons

door ondergaande zon

 

 

Doris Dorné - 2018

 

 

 

 



gepost door admin 01.09.18 18:56 | permalink | reacties (1) | General
 
:: Oktober 2018 (14)
:: Augustus 2018 (1)
:: Juli 2018 (3)
:: Juni 2018 (4)
:: Mei 2018 (2)
:: April 2018 (5)
:: Maart 2018 (7)
:: Februari 2018 (3)
:: Januari 2018 (6)
:: December 2017 (5)
:: November 2017 (3)
:: Oktober 2017 (4)
:: Augustus 2017 (6)
:: Juli 2017 (3)
:: Juni 2017 (5)
:: Mei 2017 (7)
:: April 2017 (3)
:: Maart 2017 (6)
:: Februari 2017 (6)
:: Januari 2017 (9)
:: December 2016 (10)
:: November 2016 (7)
:: Oktober 2016 (19)
:: September 2016 (17)
:: Augustus 2016 (23)
:: Juli 2016 (20)
:: Juni 2016 (22)
:: Mei 2016 (28)
:: April 2016 (26)
:: Maart 2016 (29)
:: Februari 2016 (29)
:: Januari 2016 (31)
:: December 2015 (4)
:: November 2015 (5)
:: Oktober 2015 (1)
:: Augustus 2015 (2)
:: Juli 2015 (2)
:: Juni 2015 (2)
:: Mei 2015 (4)
:: April 2015 (2)
:: Maart 2015 (5)
:: Februari 2015 (3)
:: Januari 2015 (5)
:: December 2014 (4)
:: November 2014 (3)
:: Oktober 2014 (5)
:: Augustus 2014 (4)
:: Juli 2014 (3)
:: Juni 2014 (5)
:: Mei 2014 (6)
:: April 2014 (3)
:: Maart 2014 (7)
:: Februari 2014 (6)
:: Januari 2014 (6)
:: December 2013 (8)
:: November 2013 (6)
:: Oktober 2013 (5)
:: Augustus 2013 (6)
:: Juli 2013 (5)
:: Juni 2013 (5)
:: Mei 2013 (5)
:: April 2013 (6)
:: Maart 2013 (6)
:: Februari 2013 (5)
:: Januari 2013 (10)
:: December 2012 (8)
:: November 2012 (9)
:: Oktober 2012 (5)
:: Augustus 2012 (5)
:: Juli 2012 (7)
:: Juni 2012 (5)
:: Mei 2012 (7)
:: April 2012 (8)
:: Maart 2012 (7)
:: Februari 2012 (4)
:: Januari 2012 (8)
:: December 2011 (6)
:: November 2011 (7)
:: Oktober 2011 (6)
:: Augustus 2011 (7)
:: Juli 2011 (7)
:: Juni 2011 (5)
:: Mei 2011 (9)
:: April 2011 (7)
:: Maart 2011 (6)
:: Februari 2011 (7)
:: Januari 2011 (7)
:: December 2010 (8)
:: November 2010 (9)
:: Oktober 2010 (9)
:: Augustus 2010 (7)
:: Juli 2010 (7)
:: Juni 2010 (9)
:: Mei 2010 (10)
:: April 2010 (7)
:: Maart 2010 (12)
:: Februari 2010 (11)
:: Januari 2010 (14)
:: December 2009 (13)
:: November 2009 (10)
:: Oktober 2009 (10)
:: September 2009 (13)
:: Augustus 2009 (11)
:: Juli 2009 (9)
:: Juni 2009 (11)
:: Mei 2009 (12)
:: April 2009 (14)
:: Maart 2009 (13)
:: Februari 2009 (15)
:: Januari 2009 (17)
:: December 2008 (17)
:: November 2008 (19)
:: Oktober 2008 (14)
:: September 2008 (17)
:: Augustus 2008 (16)
:: Juli 2008 (17)
:: Juni 2008 (16)
:: Mei 2008 (13)
:: April 2008 (18)
:: Maart 2008 (22)
:: Februari 2008 (17)
:: Januari 2008 (21)
:: December 2007 (20)
:: November 2007 (23)
:: Oktober 2007 (25)
:: September 2007 (17)
:: Augustus 2007 (17)
:: Juli 2007 (21)
:: Juni 2007 (26)
:: Mei 2007 (27)
:: April 2007 (26)
:: Maart 2007 (3)